Έχετε αντιληφθεί αυτό το φαινόμενο που περιγράφει ο Λ. Παπαδόπουλος στα ΝΕΑ; Τι σημαίνει η λέξη "αφήγηση" εδώ;
Την εποχή του Σηµίτη, οι διανοούµενοι, ας πούµε, είχανε «ψωµοτύρι» τη λέξη «διακύβευµα». Σε τέτοιο βαθµό, που άρχισε να τη χρησιµοποιεί και η «κουτσή Μαρία» των ρεπόρτερ του δρόµου και των ερωτήσεων του τύπου «Σας αρέσει το βουνό ή η θάλασσα;». Ύστερα ήρθε η εποχή της «επανίδρυσης». Την ξεπατώσαµε και αυτή τη λέξη. Τον Οκτώβριο του 2009 επανήλθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Μαζί και η πασοκική αλαµπουρνέζικη διάλεκτός του, µε ταµπέλες υπουργείων-σιδηρόδροµους. Παράδειγµα, ∆ιά Βίου Μάθησης κ.λπ. Και, εδώ και κάµποσους µήνες η πανεπιστηµιακή, φιλολογική και δηµοσιογραφική σνοµπαρία, δεν µπορεί να γράψει µια φράση που να µην περιέχει τη λέξη «αφήγηση»!

∆ιάβαζα, προ ηµερών, το δηµοσιογραφικό κείµενο πολύ νέου, πολύ καλού και µε λαµπρές σπουδές συναδέλφου, και µου πετάχτηκαν τα µάτια έξω σαν κορόµηλα! Ιδού τρεις παράγραφοι από αυτό το κείµενο, για να µη νοµίζετε ότι λέω υπερβολές:
«…Χρειάζεται µια αφήγηση για το τι θα βγει απ’ αυτή την κρίση, πώς θα είναι η χώρα και κυρίως οι πολίτες την επόµενη µέρα. Η κρίση είναι πρωτόγνωρη για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Ούτε η δεύτερη έχει ευρωπαϊκή αφήγηση, γι’ αυτό προς το παρόν υποµένει στωικά τη γερµανική εθνική αφήγηση. Στην ελληνική περίπτωση, η αφήγηση της ισχυρής Ελλάδας και της τεχνητής ευµάρειας διεκόπη βίαια από την οδυνηρή πραγµατικότητα της οικονοµικής κρίσης. Τη θέση της δεν έχει πάρει µια άλλη εθνική αφήγηση, της κρίσης»!
Ορισµένως δεν είµαστε καλά. Κάποιος απαραιτήτως µορφωµένος και έγκυρος, σε όσες απόψεις διατυπώνει, πετάει µια λέξη, την «αφήγηση» και όλοι εµείς, τα χαϊβάνια, τη βάζουµε κυριαρχικά στο λεξιλόγιό µας και την κάνουµε µόδα! Χωρίς να ξέρουµε, ουσιαστικά, τι σηµαίνει αυτή η λέξη στην εκδοχή που χρησιµοποιούµε.