Εμένα μού το έστειλε τις προάλλες ένας φίλος από το φόρουμ, για να του πω την γνώμη μου, όπου πάνω κάτω είπα τα ίδια με τον Νίκο. Μεταξύ άλλων, είπα κι αυτά:

Ας πιάσουμε τα εύκολα. Οι λέξεις πολίτης και οπλίτης, που συχνά παρουσιάζονται σαν παιχνίδι αναγραμματισμού και απόδειξη του πόσο έξυπνη και σφιχτά δομημένη είναι η γλώσσα, στην πραγματικότητα δεν έχουν ίδιον αριθμό γραμμάτων. Η λέξη οπλίτης έχει δασεία, που φυσικά στην αρχαιότητα ήταν γράμμα: HΟΠΛΙΤΕΣ.

Τώρα ας πιάσουμε την παιδική φράση. Εν πρώτοις δεν είναι αμπεμπαμπλόν, έχει μι στο τέλος, όχι νι. Δεύτερον, η υποτιθέμενη αρχαία φράση δεν βρίσκεται σε κανένα αρχαίο κείμενο ούτε βρίσκουμε καμμιά ενδιάμεση μορφή του παιδικού τραγουδιού. Δηλαδή το συναντάμε εξαρχής σαν αμπεμπαμπλόμ, πράγμα περίεργο, γιατί αν ήταν από αρχαία φράση θα το συναντούσαμε σε διάφορες ενδιάμεσες μορφές, από την αρχαιότητα ως σήμερα, εκτός κι αν ο συγγραφέας του κειμένου θέλει να μας πει ότι ξύπνησε η γενετική μνήμη των παιδιών, μετά από 2000 χρόνια.

Φυσικά η δήθεν αρχαία φράση δεν βγάζει νόημα... Η δε φράση "του κείθεν" δεν είναι καν ελληνικά. (*εδώ εξηγώ γιατί*)

Υπάρχει βέβαια και το θέμα της λειτουργίας του τραγουδιού. Η έννοια είναι να τραγουδιέται συλλαβιστά, γιατί σκοπός είναι η επιλογή ατόμου. Σε κάθε περίπτωση, αν ήταν ένα τραγουδάκι που λεγόταν συλλαβιστά, δεν γίνεται να έχασε συλλαβές στην πορεία. Εδώ έχουμε δυο συλλαβές να λείπουν από το σύγχρονο κομμάτι.