When in disgrace with fortune and men's eyes Όταν σμικρύνομαι στα μάτια όλου του κόσμου,
I all alone beweep my outcast state, μόνος τον εαυτό μου απόβλητο θρηνώ,
And trouble deaf heaven with my bootless cries, τη μοίρα μέμφομαι και λοιδορώ το φως μου
And look upon myself, and curse my fate, κι αναστατώνω με φωνές τον ουρανό,
Wishing me like to one more rich in hope, και με φαντάζομαι να ‘μουν αλλιώς πλασμένος,
Featur'd like him, like him with friends possess'd, να ‘χω την τέχνη του ενός, το νου του άλλου,
Desiring this man's art, and that man's scope, ωραίος, φέρελπις, με φίλους προικισμένος,
With what I most enjoy contented least; και υποφέρω το μαρτύριο του Ταντάλου∙
Yet in these thoughts my self almost despising, κι εκεί που μόλις αυτομίσητος πηγαίνω,
Haply I think on thee,—and then my state, σε συλλογίζομαι και γίνομαι μαζί σου
Like to the lark at break of day arising κορυδαλλός που από τη μαύρη γη τον αίνο
From sullen earth, sings hymns at heaven's gate; ξυπνά και ψέλνει προς το φως του παραδείσου.
For thy sweet love remember'd such wealth brings Τέτοιο για μένα της αγάπης σου το κλέος
That then I scorn to change my state with kings. που δεν τ’ αλλάζω ούτε με σκήπτρο βασιλέως.

μτφ. Διονύσης Καψάλης



Ian McKellen recites Sonnet 29 in All Is True