Page 1 of 4 1 2 3 4 LastLast
Results 1 to 10 of 33

Thread: Απόψεις περί ελληνικού κινηματογράφου

  1. #1
    Senior Member daeman's Avatar
    Join Date
    Apr 2008
    Location
    anywhere I lay my head
    Posts
    21,955
    Gender
    Male
    Quote Originally Posted by Theseus View Post
    ... I didn't understand what Jim said, quoting Harry Klynn's famous monologue, δηλ. Άπαξ και έριξε φινάλε να πούμε το έργο, πρέπει να την σακουλευτείς που την πάει ο μάγκας τη δουλειά. Ούτω πως και αι ταινίαι τέχνης...I need a translation of this. I didn't even get the drift. ...
    "Once the work of art is finished, you gotta get wind of where the dude (i.e. the artist) is heading (of their intention). As in art cinema..." (at 2':50")



    A satire of the arty-farty and the "cultural scene" in general in Greece at the time (not a lot has changed since then, imho, at least for the majority). Over the top, of course, and from a certain viewpoint, but not without some merit.

    Btw, "κι επειδής δεν πιάνει η δικιά σου η γκλάβα και δεν την ανθίζεσαι, δεν πάει να πει ότι δεν πιάνει και τ' αλλουνού η γκλάβα, άμα λάχει να πούμε. Καθότι τα υψηλά νοήματα δεν τ' ανθίζεται ο κόσμος. Δεν τη ψυλλιάζεται τη δουλειά, γουστάρει εγχώριο πράμα" at 1:26, i.e. "just because you don't get it, you don't get the drift, it doesn't mean that someone else won't get it. Because people don't get the higher meaning. They don't understand it, they like local stuff."
    «Καθότι εν Ελλάδι, τέχνη ίσον κονόμα. Και τέχνη χωρίς κονόμα ίσον σάμαλι χωρίς τελάρο.»



    Παραφυάδα του νήματος σακουλεύομαι (3 meanings from slang.gr)
    Last edited by daeman; 17-02-2017 at 07:04 PM.
    Θεωρητικά, θεωρία και πράξη είναι το ίδιο πράγμα. Στην πράξη, όμως, διαφέρουν.
    When this you see, remember me and bear me in your mind, let all the world say what they may, speak of me as you find.

  2. #2
    Senior Member SBE's Avatar
    Join Date
    Mar 2009
    Location
    Londinium
    Posts
    10,283
    Gender
    Female
    Ι think we need a bit more context on ταινίες τέχνης.
    As television became common in the 1970s, Greek cinema was hit hard. If I remember well the decline in cinema revenue started in 1972. At the same time film makers tried to emulate art cinema from Europe, and the result was esoteric films with static cameras and long silences, one after the other. The plots (wherever they existed) were either about some rich people killing boredom doing absurd things dressed as existential angst or the Greek civil war (from a leftist angle) or both. This actually reflected the socioeconomic status of film-makers: with no big studios around to support film production, film-making became the hobby of people with money, time and artistic aspirations and has remained so since. I was reminded of this strongly a couple of years ago when I went to see a Greek film at a festival in London, followed by a Q&A with the director. The film was about a Greek working class family, as imagined by a person who has never met a Greek working class family, which of course escaped the British audience completely.
    Of course there were some good Greek films in the late 70s and 80s, but they suffered from low budgets and never did well in cinemas. And since they were almost never shown on TV most people don't know them. A few attempts to show some of them on TV resulted in convincing everyone that art cinema is rubbish.
    Everyone? Well, not quite, because everyone had a pretentious acquaintance (aka a κουλτουριάρης) who would deride everyone as too common to understand Art. Those people of course didn't need to see the films on TV, they had already seen them in the cinema.

  3. #3
    Senior Member rogne's Avatar
    Join Date
    Sep 2010
    Location
    Athens
    Posts
    1,229
    Gender
    Male
    Quote Originally Posted by SBE View Post
    If I remember well the decline in cinema revenue started in 1972. At the same time film makers tried to emulate art cinema from Europe, and the result was esoteric films with static cameras and long silences, one after the other. The plots (wherever they existed) were either about some rich people killing boredom doing absurd things dressed as existential angst or the Greek civil war (from a leftist angle) or both. This actually reflected the socioeconomic status of film-makers: with no big studios around to support film production, film-making became the hobby of people with money, time and artistic aspirations and has remained so since.
    LOL γι' αυτή τη σύνοψη του μεταπολιτευτικού ελληνικού κινηματογράφου, που δίνει τη χαριτωμένη εντύπωση πως όσο ο Φίνος, ο Δαλιανίδης και ο Φώσκολος κόβανε τρελά εισιτήρια, "παρακμή" δεν υπήρχε. Υποθέτω επί του περιεχομένου η σύνοψη βάζει στο μίξερ Νικολαΐδη και Αγγελόπουλο, και ό,τι προκύψει;

  4. #4
    Senior Member Hellegennes's Avatar
    Join Date
    Aug 2011
    Posts
    6,427
    Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν του ελληνικού κινηματογράφου, που το 99% των καλών ταινιών που παρήγαγε είναι κωμωδίες. Οτιδήποτε άλλο σε δράμα και κοινωνικό της ασπρόμαυρης εποχής είναι για γέλια ή για μπάτσες (συνηθέστερα και τα δυο μαζί). Ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν πάντα low budget. Στην συντριπτική τους πλειονότητα οι ελληνικές ταινίες ακόμα και της λεγόμενης «χρυσής εποχής» ήταν γυρισμένες σε στούντιο με πολύ φτωχά σκηνικά, σενάρια δανεικά από ήδη επιτυχημένα θεατρικά, φτωχά κοστούμια, μέικ απ, πάμφτωχες σε τεχνικές και κινηματογράφηση. Ελάχιστες ταινίες είχαν εξωτερικά γυρίσματα και πάλι η τεχνική στα περισσότερα ήταν της πλάκας.

    Είμαι ακόμα λιγότερο φαν του Αγγελόπουλου και λίγο πολύ συμφωνώ με την SBE, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Μου αρέσει ο κινηματογράφος· και του ποπ κορν και ο καλλιτεχνικός. Αλλά ο ελληνικός «καλλιτεχνικός» κινηματογράφος, ειδικά της δεκαετίας του '80, δεν έχει τίποτα άλλο από τεχνική (που έλειπε από την... χρυσή εποχή). Κι αυτό είναι κρίμα, γιατί μερικές από τις σεναριακές ιδέες υπήρξαν εξαιρετικές, αλλά ήταν σχεδόν όλες χαμένες ευκαιρίες.

    Είμαστε τελείως εκτός θέματος.

  5. #5
    Senior Member JimAdams's Avatar
    Join Date
    Mar 2009
    Location
    Brussels
    Posts
    334
    Gender
    Male
    Πράγματι, το low-budget (και το οικονομικό και κυρίως αυτό της αισθητικής) είναι κάτι που ανέκαθεν χαρακτήριζε το εγχώριο σινεμά. Αλλά όσο κι αν κάποιες art-house ταινίες ή τέλος πάντων "σοβαρές" (για χάρη της κουβέντας), προσπαθώντας να ακολουθήσουν αντίστοιχα ευρωπαϊκά ρεύματα, μοιάζουν λίγο άγαρμπες ή "μισές" (αυτό που μάλλον εννοεί ο Έλλη με το "χαμένες ευκαιρίες"), δεν διαφωνούμε ότι υπήρξαν συνεπείς και τίμιες σαν κινηματογραφικά εγχειρήματα. Κι ούτε κι εγώ τρελαίνομαι για Αγγελόπουλο, αλλά χαίρομαι που τον είχαμε. Και πλην αυτού, διάφοροι Νικολαΐδηδες, Κούνδουροι, Πανουσόπουλοι, Βουλγαραίοι, ακόμα και Περράκηδες (της καλής περιόδου του)... καλά να λέμε που υπήρχαν και δεν μείναμε να συζητάμε τώρα μόνο για βιντεοταινίες.

  6. #6
    Senior Member rogne's Avatar
    Join Date
    Sep 2010
    Location
    Athens
    Posts
    1,229
    Gender
    Male
    Ευτυχώς, τώρα είμαστε εντός θέματος, ή τουλάχιστον εντός ιδιαίτερου νήματος (που πάντως δεν θα είχε ανοίξει καν, αν έμενε ως "ορισμός" για τις "ταινίαι τέχνης" του Χάρυ το arty-farty του Δαεμάνου)!

    Γενικεύετε ανυπόφορα, ρε παιδιά [edit: όχι ο Jim, τον διάβασα εκ των υστέρων]: όσες καλές ταινίες είχε αναλογικά η δεκαετία του '80 ή του '90, τόσες πάνω-κάτω (για να μην πω λιγότερες, αναλογικά πάντα) είχε και η δεκαετία του '50 ή του '60 ή του '70, "καλλιτεχνικές" ή μη. Ο Χάρυ αποκλείεται να εννοούσε τον Νικολαΐδη, τον Αγγελόπουλο ή τους σημαντικούς ομοίους τους, προφανώς τις (όχι πολλές, πάντως χαρακτηριστικές μιας εποχής) απομιμήσεις τους είχε κατά νου. Και το ζήτημα φυσικά δεν είναι αν "σ' αρέσει" ο ένας ή ο άλλος σκηνοθέτης. Δεν είναι κολοκυθόπιτα (ούτε) ο κινηματογράφος: εμένα μ' αρέσει ο Δαλιανίδης, του άλλου ο Αγγελόπουλος, σινεμά το ένα, σινεμά και τ' άλλο. Αν κάτι έλειπε (και λείπει) διαχρονικά απ' τον ελληνικό κινηματογράφο είναι, νομίζω, οι auteurs, με την έννοια που έδιναν στον όρο τα παλιά-παλιά Cahiers du cinéma: δηλαδή κατά βάση "εμπορικοί" σκηνοθέτες, που όμως είχαν και προωθούσαν τη δική τους κινηματογραφική τέχνη, σε επίπεδο τεχνικό, αφηγηματικό, αισθητικό κλπ., μέσα στους στενούς περιορισμούς της εμπορικότητας, των στούντιο και του μαζικού κοινού. Υπήρξαν κι εδώ, απλώς ήταν απελπιστικά λίγοι (δεν σκέφτομαι έτσι πρόχειρα κανέναν ενεργό σήμερα, αλλά μπορεί κάποιος/α να μου διαφεύγει).

  7. #7
    Senior Member Hellegennes's Avatar
    Join Date
    Aug 2011
    Posts
    6,427
    Όταν κάνεις κριτική σε κάτι, δεν εστιάζεις στο γούστο αλλά σε συγκεκριμένα κριτήρια, πρωτίστως τεχνικά (π.χ. στην μαγειρική) και στις τέχνες ειδικότερα τεχνικά και αισθητικά.

    Για να δώσω ένα παράδειγμα, εσένα μπορεί να σ' αρέσει το σενιάν, εμένα το καλοψημένο. Αλλά αν μου δώσεις σενιάν και στην μέση είναι κρύο, θα το χαρακτηρίσω αποτυχημένο. Δεν κρίνεις εκεί αν είναι του γούστου σου το φαγητό αλλά α) αν είναι «αυτό που λέει η ετικέτα» και β) αν η τεχνική σου είναι σωστή. Το ίδιο ισχύει και για τις τέχνες, απλά εκεί έχεις και τεχνικά και αισθητικά κριτήρια (στο φαγητό, αν και σημαντικά, το αισθητικά κριτήρια είναι δευτερεύοντα).

    Ε, δεν μπορώ π.χ. να βλέπω το «Μετέωρο βήμα του πελαργού» και να παρακολουθώ την ίδια σκηνή επί πέντε λεπτά, λες και είμαι καθυστερημένος και δεν μπορώ να καταλάβω τον συμβολισμό αν δεν ανοίξει μεγαλειωδώς το πλάνο με ρυθμό χελώνας και πομπώδη μουσική. Είναι αισθητικά λάθος και τεχνικά πρωτόγονο. Δεν είναι θέμα αν μου αρέσει ο συμβολισμός, το θέμα της ταινίας, το είδος της, το χρώμα της ή οτιδήποτε άλλο. Αν δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς σωστά τις παύσεις σε μονόλογο ή σε διάλογο, διαπράττεις τεχνικό και αισθητικό λάθος ταυτόχρονα. Η παύση δεν είναι παιχνιδάκι για να το χρησιμοποιείς κατά το δοκούν και όποτε σου την βαρέσει· επιτελεί συγκεκριμένη λειτουργία. Ο Αγγελόπουλος π.χ. δεν ξέρει να χρησιμοποιεί παύσεις. Η ομιλία στις περισσότερες ταινίες του είναι για γέλια. Αν ήταν βωβές 100% θα ήταν καλύτερες.

    Δεν μπορώ να πω κάτι για τις προθέσεις του Αγγελόπουλου ή των συν αυτώ, διότι δεν είμαι στο μυαλό τους. Ίσως να είχαν άριστες προθέσεις και απίστευτο μεράκι. Το ίδιο όμως και ο Εντ Γουντ.

    Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, θα δώσω ένα λινκ προς την -ομολογουμένως πολύ σκληρή- κριτική του Ρότζερ Ίμπερτ:

    http://www.rogerebert.com/reviews/ulysses-gaze-1997

  8. #8
    Senior Member SBE's Avatar
    Join Date
    Mar 2009
    Location
    Londinium
    Posts
    10,283
    Gender
    Female
    Με το μαλακό οι ευαίσθητοι! Υπάρχει σινεμά και σινεμά, κι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει απ'όλα.
    Πριν μερικά χρόνια είδα εδώ στο Λονδίνο όλες τις ταινίες του Βούλγαρη της δεκαετίας του '70 και του '80. Και ναι, ήταν πολύ καλές ταινίες και δεν ξέρω γιατί δεν είχαν ακόμα μεγαλύτερη απήχηση.
    Παράλληλα όμως είδα και τα άπαντα της Μαρκετάκη και ήταν μια-δυο ταινίες καλές και πεντέξι να κόβεις τις φλέβες σου (αν και από άποψη εικόνας ήταν ωραίες και είχαν κάποια ψήγματα χρυσού που δεν αξιοποιούνταν όμως). Ειδικά μια- δυο ήταν να τις δείχνεις για να εξηγείς γιατί ο κόσμος έχει παρεξηγήσει τον κινηματογράφο.
    Και δε νομίζω να βοήθησε ιδιαίτερα το ότι συχνά δεν ξέρανε τί τους γινόταν ούτε οι ίδιοι οι υπέυθυνοι επιλογής ταινιών για την τηλεόραση, με κορυφαίο το ότι προτίμησαν να κατεβάσουν το διακόπτη όταν κατάλαβαν ότι η ταινία που επέλεξαν δεν ήταν για την οικογενειακή ζώνη μεγάλης θεαματικότητας.

    Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω γιατί τόση αντιπάθεια προς τον Φίνο, rogne. Ο Βούλγαρης στη συζήτηση στο φεστιβάλ αυτό είχε πει ότι ξεκίνησε από την Φινος Φιλμ και ότι οι πρώτες του ταινίες γυρίστηκαν με ενθάρρυνση από εκεί και πρόσβαση στις εγκαταστάσεις. Όπου υπάρχει η βιομηχανία του σινεμά, υπάρχει και η πιθανότητα να βγουν καλές ταινίες. Όταν δεν υπάρχει η βιομηχανία είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα. Πάρε το Μπόλιγουντ για παράδειγμα. Υπερπαραγωγές κλάψου-δάρσου με τον τόνο αλλά από αυτό το σύστημα βγήκε ο Σατιατζίτ Ρέι.

    Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί όσοι το παίζουν σινεγνώστες απορριπτουν κάθε ψυχαγωγία στο σινεμά. Γιατί δηλαδή είναι κατώτερες ταινίες η Σάντα Τσικίτα ή οι Γερμανοί Ξανάρχονται και είναι ανώτερες οι Κρυστάλλινες Νύχτες της Μαρκετάκη;

  9. #9
    Senior Member SBE's Avatar
    Join Date
    Mar 2009
    Location
    Londinium
    Posts
    10,283
    Gender
    Female
    Nα αναφέρω εδώ ότι σε αντίθεση με τον Ελληγενή εγώ την καταβρίσκω με ορισμένα είδη ελληνικων ταινιών:
    α. με τις δραματικές του Φώσκολού, ειδικά αυτές με τον Κούρκουλο. Είναι εξαιρετικές κωμωδίες.
    β. με τα κοινωνικά δράματα- αφορμή για λίγο γδύσιμο της πρωταγωνίστριας του Δαλιανίδη π.χ. Νόμος 4000 κλπ
    γ. με τις αστικές κωμωδίες της δεκαετίας του '40 και αρχών δεκαετίας '50 (στα σοβαρά, όχι όπως οι προηγούμενες κατηγορίες). Ειδικά αυτές με το Λογοθετίδη.
    Τέλος, είτε μας αρέσιε είτε όχι, μεγάλο μέρος των ταινιών είναι μέρος της κοινής μας λαικής κουλτούρας, χάρη στις έξυπνες ατάκες τους.

    ΥΓ Επίθσης, δείγμα του πόσο μεγάλος ήταν ο Σακελάριος, στην ταινία Διπλοπενιές έχει έναν διάλογο στην αρχή μεταξύ του ζευγαριού, ο οποίος είναι ο ορισμός του dysfunctional relationship. Η μία παρεξήγηση πάνω στην άλλη γιατί κανένας δεν θέλει να συζητήσει. Αν απομονώσεις τη σκηνή και τη βάλεις σε μια δραματική ταινία θα ταιριάζει γάντι.

  10. #10
    Senior Member Hellegennes's Avatar
    Join Date
    Aug 2011
    Posts
    6,427
    Εγώ πάλι το 90% του ελληνικού κινηματογράφου το βλέπω μπανάλ, ξεπερασμένο, φτηνό και σαχλαμαρίστικο. Υπάρχουν λίγες καλόγουστες ταινίες με πραγματικά έξυπνο χιούμορ και πάλι με μηδενική τεχνική. Στέκομαι τόσο στην τεχνική γιατί δεν είναι τόσο θέμα μπάτζετ, είναι θέμα γνώσεων και φαντασίας. Ο «Πολίτης Κέιν» θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών ακριβώς γι' αυτό. Οι ελληνικές ταινίες είναι τεχνικά τεμπέλικες όπως όλη η νοοτροπία του Έλληνα.

Page 1 of 4 1 2 3 4 LastLast

Bookmarks

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •