Στο ευρετήριο αυτό συγκεντρώνω σε μορφή περιεχομένων όλα τα νήματα που έχω ετοιμάσει με απαντήσεις σε «απορίες του κυρ Στέλιου».

Ο κυρ Στέλιος είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και σπουδαίος μάστορας. Είναι γείτονάς μου και πολύ πιο σεμνός άνθρωπος από ό,τι τον παρουσιάζω. Φυσικά, ούτε οι απορίες είναι όλες δικές του, ούτε τα καμώματα και τα πειράγματα (αλλά θα το έχετε ήδη καταλάβει αυτό, έτσι δεν είναι; )

Μουφιστορήματα: Πόσες μούφες υπάρχουν τελικά στα ελληνικά και από πού τις φέραμε;
Ο κυρ-Στέλιος, γείτονας, φίλος και επισκευαστής των πάντων με κοίταξε με το βλέμμα «σήμερα σε έχω στο τσεπάκι» και με ρώτησε:
—Εσύ πού ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει, από πού μας ήρθε στα ελληνικά η μούφα; Αυτό το συνδετικό ντε, ανάμεσα στις σωλήνες, εκεί που έβαλα το καννάβι; [...]

Το μικρό ελαιόλουτρο του κυρίου Κάρτερ
—Προχτές είδα που είχες γράψει γι' αυτόν που δεν υπήρχε ποτέ τέτοιος άνθρωπος κι έχω και την εντύπωση ότι ανακάλυψα κι άλλον τέτοιον: τον Κάρτερ, όχι τον φιστικά, αυτόν του λαδιού.
—Μα όχι, για το κάρτερ του λαδιού όλα τα λεξικά το γράφουν ότι είναι από όνομα επιστήμονα: Το λέει και το ΛΚΝ: «Από το όνομα τού Αγγλου εφευρέτη J.H. Carter.»
—Και δεν μου λες, τότε, γιατί ο μοναδικός κάρτερ στα αγγλικά λεξικά είναι ο καροτσέρης; [...]

To park the bus in front of the goal
Ο Φερνάντο Τόρες δεν είχε προλάβει να γυρίσει καλά καλά την πλάτη του στο τέρμα της Μπάρτσα όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
—Μα την είδες την πόρνη την μπάλα; Να μη θέλει να μπει; Τέσσερα δοκάρια; Ο Μέσι να χάνει μπενάλτι; Αλλά τι να σου κάνει κι ο προπονητής όταν ο άλλος αμύνεται με το πούλμαν; [...]

Του πήρε την ταυτότητα
—Τους έσκισε ο «σοφός» Ντούντα με τα πιτσιρίκια του, γιατρέ. Του πήρε την ταυτότητα του Ισπανού προπονητή.
Ο φίλος μου, ο κυρ-Στέλιος, με το ζόρι κρατιόταν να μην πανηγυρίσει ουρλιάζοντας από το τηλέφωνο. Το αουτσάιντερ του ημιτελικού της ευρωλίγκας, ο μπασκετικός Ολυμπιακός μόλις είχε αποκλείσει το φαβορί, την Μπαρτσελόνα, και είχε κερδίσει το εισιτήριο για τον τελικό. [...]

Το αντίπαλο δέος
—Το αντίπαλο δέος, πληθυντικός; Τα αντίπαλα, τι; με ρώτησε ο φίλος μου, ο γνωστός κυρ Στέλιος, από το τηλέφωνο.
—Ξέρω 'γω; του απάντησα αιφνιδιασμένος. Τα αντίπαλα δέατα;
—Τι δέατα και κέρατα, μου λες, μωρέ; Κοίτα τα λεξικά σου και πάρε να μου πεις. [...]

Man proposes, God disposes = Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει
—Τέλος πάντων, χρειάζεται επιτέλους ένα σχέδιο, μια οργάνωση, συμπέρανε ο κυρ-Στέλιος.
—«Όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, γελάνε οι θεοί» του απάντησα.
—Τι ρητό είναι πάλι αυτό; με ρώτησε. Καμιά αμερικανιά; Εμείς δεν έχουμε το δικό μας; Το “άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει;”
—Φυσικά, κυρ-Στέλιο, του απάντησα και σκέφτηκα: «Ευκολάκι. Ευκαιρία να ετοιμάσω κι ένα αρθράκι για τη Λεξιλογία.» Πού να 'ξερα...