Και κάτι άλλο,

υπάρχει κάποια απόδοση στα ελληνικά για ball-in-a-maze puzzles?

Καλημέρα σε όλους και καλό χειμώνα!!!

Κάνω τα πρώτα μου βήματα στη μετάφραση και μου δόθηκε ένα δοκιμαστικό κείμενο που περιέχει αυτή τη φράση.
Το wimpering δεν το βρίσκω σε κάποιο λεξικό, αλλά απ' ό,τι καταλαβαίνω μάλλον εννοεί "θα ζητάει έλεος".

Μήπως έχει κανείς κάποια καλύτερη ιδέα;

Καλημέρα!

Θα ήθελα τη γνώμη σας για την απόδοση των συντμήσεων dir. και ed. στη γαλλική βιβλιογραφία.
Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Συγκεκριμένα, πολιτική όπλου παρά πόδα.
Υπάρχει καμιά τυποποιημένη φράση γι'αυτό;

Καλησπέρα!

Αναρωτιέμαι αν ξέρει κανείς από πότε μαρτυρείται η λέξη. Είναι παλιάς ή νέας κοπής; Κοίταξα και στο λεξικό των καλιαρντών του Πετρόπουλου μήπως παρ' ελπίδα υπήρχε, αλλά έχει μόνο τη βίζιτα που τη δίνει μόνο με τη σημασία της επίσκεψης, και τον βιζιτάρη (επισκέπτη).
Η πιο παλιά γραπτή αναφορά που μπόρεσα να βρω διαδικτυακώς είναι στο περιοδικό Κλικ το 1996. Επίσης ξέρω ότι ακούγεται στη μεσαίου μήκους ταινία του Κ. Γιάνναρη "Trojans / Τρώες", για τον Καβάφη, που είναι του 1990. Άρα εικάζω ότι στα τέλη της δεκαετίας του '80 ήταν αρκετά διαδεδομένη στους σχετικούς κύκλους, εκτός εάν φυσικά πρόκειται για νεολογισμό του Γιάνναρη.
Έχει κανείς καμιά παλιότερη πηγή; Και το βασικό μου ερώτημα: Λεγόταν άραγε στη δεκαετία του '60;

Σας μερσώ.

Αμερικανικό στιλ επίπλωσης. Εικόνες εδώ. Πώς να το λέγαμε (έστω και κατά προσέγγιση) στα ελληνικά; Ισπαναμερικανικό αποικιακό ρουστίκ;

Ομολογώ δεν είχα ακούσει αυτό τον όρο. Έμαθα γι' αυτόν και το περιεχόμενό του διαβάζοντας την παρακάτω βιβλιοπαρουσίαση που σας επισυνάπτω από το TLS:


Have you ever wondered what would have happened if Miss Havisham’s wayward fiancé had returned, begging for forgiveness? Or if Sherlock Holmes had been on the Titanic, or something more than friendship had blossomed between Mr Darcy and Mr Bingley? If so, you need look no further than your web browser: someone may well have constructed these narratives for you and published them online. He or she will be a member of the growing band of “fan fiction” writers –amateur authors who borrow established characters and build on (or reimagine) the plotlines of existing novels, films and television programmes. They continue stories, fill in missing plot details, devise alternative endings, and invent romantic liaisons between characters who may have been enemies in the original text.

Fan fiction is not new. Lord Byron’s epic adventure Don Juan inspired countless anonymous writers to contribute “lost cantos”. These unauthorized continuations of the poem were published cheaply and hungrily consumed by Byron’s fans, eager to read more of Juan’s adventures. But the internet has allowed this once niche form of fiction to be written and read by millions of fans, whose source material now ranges from Victorian novels to teen soap operas. In many ways online fan fiction taps into the oral storytelling of our past, in which we relied on a familiar stock of mythical characters. It is a peculiarly collective mode of reading and writing that sits outside conventional publishing: fans talk to each other in online forums, request stories, debate the success of their efforts, and collaborate on multi-author works.

Aaron Schwabach’s Fan Fiction and Copyright is the first book to address the legal issues surrounding “outsider works” and to describe how the law is struggling to adapt to these products of the internet age. Much of the book is devoted to explaining why professional authors would, for the most part, have little legal ground on which to prosecute their fans for commandeering their plots and characters. As non-commercial works of “commentary”, almost all fan fiction falls under the rubric of “fair use”. It is published free online, written for the love of writing and reading alone. Its purpose, as an exercise in imaginative fantasy, is to amuse fellow fans. With clear and accessible case studies, Schwabach explains what fair use and other “haphazardly defined” legal terms mean for writers.

Aside from legal considerations, many professional authors feel uncomfortable about their characters being used in ways they cannot control, especially when it involves pornographic or disturbing scenarios. Some have requested that fan fiction websites ban any use of their work although, in doing so, they risk pushing their readers away. Indeed, Schwabach suggests that fan fiction only enhances sales of the original works. Harry Potter-related fan sites, for example, have now amassed around a million stories, and are visited by hundreds of thousands of readers every day. By “continuing the story” of Harry Potter they help keep the lucrative franchise ticking over now that the official series has ended. Having once encouraged fan fiction, J. K. Rowling is now notoriously litigious. Things soured between the author and her fans when details of her later books started to be anticipated by online writers; she was accused of stealing their plots rather than the other way around.

For anyone interested in the nature of fiction, Schwabach’s book helps to tease out the entwined concepts of imitation, allusion, homage and plagiarism. A good proportion of it is dedicated to the problem of identifying “original” characters when authors have for centuries borrowed ideas from their predecessors. Much of the amusement of the book comes from Schwabach’s descriptions of the ineffectual ways in which law courts deal with complicated literary concepts. A New York judge, for example, defined the character of Tarzan as athletic, innocent, gentle and raised in the wild. Yet these characteristics could be applied to countless characters from Romulus onwards; indeed, the only definition that the judge could settle on that was unique to Tarzan was that “He is Tarzan”. It is easy to see how an immediately recognizable image like Mickey Mouse can be copyrighted, but characters become more nebulous when they are written rather than drawn, created in part in the mind of the reader.

Like many academics who write about fan culture, including Henry Jenkins (whose Textual Poachers: Television fans and participatory culture, 1992, is still the defining text in the field), Schwabach makes it clear that he is a fan. He directs his book unashamedly at fan fiction writers themselves. In doing so, he creates a problem: while on one hand he attempts to make outsider culture more acceptable to mainstream thinking, on the other he reinforces the idea that only true fans can understand this new genre. By casually using terms such as “squick” (to denote themes that may offend some readers, such as incest, rape, or torture), and indulging in humorous asides assessing the relative merits of different fandoms, Schwabach risks alienating readers who are not already well versed in fan idioms. This is a shame. Fan Fiction and Copyright is necessary, if only to help us realize that the democratization of literature on the internet is, slowly but surely, changing the way we read and write.

CORIN THROSBY
TLS March 23, 2012

Εκ των υστέρων βλέπω ότι η Βικιπαίδεια έχει ένα λήμμα πολύ ενδιαφέρον: Fan fiction. Υπάρχει μάλιστα και δίκτυο FanFiction.Net, στο οποίο καταθέτουν οι μυριάδες των θαυμαστών τα δικά τους πονήματα από την ποπ κουλτούρα, το σύμπαν της τηλεόρασης, των κόμιξ και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Είδες δόξες ο εκδημοκρατισμός της κουλτούρας;

Υ.Γ. Πώς θα το πούμε ελληνικά;

http://en.wikipedia.org/wiki/L'esprit_de_l'escalier
Καταρχάς δεν έχω ιδέα 1) Αν έχει ξαναμπεί* και 2) Αν το βάζω στο καταλληλότερο μέρος.
Εν πάση περιπτώσει, είναι μια αρρώστια που κατατρύχει κι εμένα, ευτυχώς όμως για την ώρα δεν έχω καταντήσει εξαιτίας της μισάνθρωπη όπως ο Ρουσό. :D (Αντίθετα, μ' άρεσε πολύ εκείνο το l’homme sensible, comme moi... του Ντιντερό ;) )

*αν και το αναζήτησα.

Τη συμβο(υ)λή σας, παρακαλώ!

bore the pants off of someone means to be exceedingly dull and uninteresting to someone.
--You bore the pants off of me! The lecture bored the pants off of everybody.
--Whatever you do and, I daresay, whatever you will ever do, bores the pants off me. But the main problem is you should bore your own pants off in the first place, but you don't."
Similar idioms:
- to bore someone's pants off
- to bore someone stiff
- to bore someone to death
- to bore someone to tears
The earliest citation of pant-boring in the OED comes from P G Wodehouse's Jeeves and the Feudal Spirit (1954): "They were creeps of the first water and would bore the pants off me." For a higher class of boring, we refer to Malcolm Muggeridge's description of Sir Anthony Eden: "He was not only a bore; he bored for England.!!"

Why pant-boring I don't know but Wodehouse would have meant by 'pants' 'trousers'.:cool::D

Δεν ξέρω αν έχετε δει αυτό το αφιέρωμα στην Athens Voice. Το παρακολουθώ και νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.

1. Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, του Ντ. Χ. Λόρενς.
2. Η Φάρμα των Ζώων, του Τζορτζ Όργουελ.
3. Οι 120 Μέρες των Σοδόμων, του Μαρκησίου ντε Σαντ.
4. Ουρλιαχτό, του Άλεν Γκίνσμπεργκ.
5. Μαντάμ Μποβαρύ, του Φλομπέρ.
6. Ο Αγών μου, του Χίτλερ.
7. Ο Τελευταίος Πειρασμός, του Νίκου Καζαντζάκη.
8. Λολίτα, του Ναμπόκοφ.
9. 1984, του Τζορτζ Όργουελ.
10. Σαλώμη, του Όσκαρ Ουάιλντ.

have an axe to grind [US 'ax' as also in derivatives, like 'pickax' and 'broadax']
1. to have a selfish reason for saying or doing something:-
--The best reporting is done by people who don't have an axe to grind.
--After you get the same complaints from a number of people, you begin to think it may not be just people who have personal axes to grind.
2. to have a strong opinion about something that influences your actions:-
--I don't have an axe to grind about the fact that Christmas has become commercialised. :inno::cheek:

too close to call means impossible to guess the result in advance:-
--Tonight's semifinals match is too close to call.
Usually said about a competition or an election:-
--London mayor race is too close to call.
Final result depends on wether [sic] it's the Labour and Conservative party machine which best brings out its supporters. Headline in the Guardian.
Referred to in Private Eye as the Grauniad, because of the frequency in it of typing erors!:sneaky:

ΠΡΟΣΟΧΗ: Να εργάζεστε πάντα με αντίγραφο του εγγράφου σας όταν δημιουργείτε αυτόματα ευρετήρια. Για να συνθέσει τα ευρετήρια, το Word εισάγει κρυφούς κωδικούς πεδίων, οι οποίοι δεν διαγράφονται αυτόματα αν θελήσετε να κάνετε αλλαγές. Μην εργάζεστε στο πρωτότυπο έγγραφό σας για τη δημιουργία ευρετηρίου.

Στα ελληνικά, όπου έχουμε μέρη του λόγου με πολλές μορφές, η δημιουργία ευρετηρίου διευκολύνεται πολύ με τη χρήση ενός αρχείου αντιπαραβολής (concordance file) όπου μπορούν να εμφανίζονται όλες οι μορφές των κλιτών μερών του λόγου και να αντιστοιχίζονται με τη μορφή που θέλουμε να έχουμε στο ευρετήριο. Το αρχείο αυτό μπορούμε να το επεκτείνουμε, να το διαμορφώνουμε κατά περίπτωση κ.λπ., κάτι που προσφέρει προφανείς ευκολίες.

Η διαδικασία:

Δημιουργούμε με το Word ένα απλό έγγραφο κειμένου και το αποθηκεύουμε π.χ. ως MyConcordanceFile. Εκεί θα εισαγάγουμε τον πίνακα αντιπαραβολής. Στην αριστερή στήλη θα είναι οι λέξεις που θα αναζητάει το Word, στη δεξιά το λήμμα με το οποίο θα τις αντιστοιχίζει. Δείτε το επόμενο παράδειγμα:



Περνάμε στο αντίγραφο του αρχείου μας, εκεί όπου θέλουμε να εμφανιστεί το ευρετήριο. Στην Ταινία, πατάμε στην καρτέλα Αναφορές και πηγαίνουμε στο πεδίο Ευρετήριο. Εκεί, πατάμε στο πάνω δεξιά κουμπάκι (που βλέπετε στην εικόνα και ονομάζεται Εισαγωγή ευρετηρίου):



Θα ανοίξει το πλαίσιο διαλόγου Ευρετήριο (δείτε το στην επόμενη εικόνα). Εδώ πατάμε στο κουμπί Αυτόματη Σήμανση.



Στο πλαίσιο διαλόγου που θα ανοίξει (ένα τυπικό πλαίσιο ανοίγματος αρχείων των WIndows) εντοπίζουμε το αρχείο αντιπαραβολής (εκείνο που βαφτίσατε με το εμπνευσμένο όνομα MyConcordanceFile), το επιλέγουμε και πατάμε στο κουμπί Άνοιγμα. Φαινομενικά, δεν θα συμβεί τίποτε καθώς το πλαίσιο διαλόγου κλείνει και επιστρέφουμε στο αντίγραφο είπαμε του εγγράφου σας, στο σημείο όπου θέλετε να εμφανιστεί το ευρετήριο. Μην ανησυχήσετε, το Word έμαθε τώρα ποιο αρχείο αντιπαραβολής θέλετε να χρησιμοποιήσετε.

Πατάμε και πάλι στο κουμπί Δημιουργία ευρετηρίου, αλλά αυτή τη φορά, στο πλαίσιο διαλόγου Ευρετήριο, πατάμε στο ΟΚ. Αμέσως (ή σε λίγο, ανάλογα) θα εμφανιστεί το ευρετήριό σας, που θα έχει εντοπίσει όλες τις μορφές των λέξεων στην αριστερή στήλη του πίνακα αντιπαραβολής και θα τις έχει ταξινομήσει (εξ ορισμού, σε δίστηλη μορφή) με βάση τα λήμματα που ορίσατε στη δεξιά στήλη του πίνακα.

Παράδειγμα (παρατηρήστε τις δεκάδες εμφανίσεις του ρήματος έχω, σε κάθε μορφή):

Χαίρετε.
Έχω μια φράση που λέει: I became a Gator at the University of Florida.

Το μόνο που βρίσκω για τη λέξη gator είναι πως αποτελεί συντομογραφία του Alligator. Δεν τη βρίσκω σε κανένα λεξικό. :confused: :curse:
Μήπως κάποιος από σας έχει κάτι υπόψη του;

Καλησπέρα σε όλους!

Προσπαθώ να δημιουργήσω ευρετήριο σε ένα αρχείο Word, και θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει τρόπος να σημαδέψω την ίδια λέξη σε όλες τις πτώσεις και να μπει στην ίδια λέξη.

Τι εννοώ: επιλέγω, π.χ., τη λέξη «αυτονομία» και το αυτόματο πεδίο του ευρετηρίου που μπαίνει στο τέλος του εγγράφου μου λέει σε ποιες σελίδες είναι. Υπάρχει τρόπος να βάλω μαζί και τη λέξη «αυτονομίας»;