Το νήμα του κινηματογράφου

[daeman]

Για τη δροσιά του, κι ας είναι παλιό (http://www.imdb.com/title/tt0095250/) κι ασπρόμαυρο, με γλυκερή μουσική, κι ας μην έχει σκανταλόπετρα, από την πάσα (http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=6806) του Earion.



http://www.youtube.com/watch?v=funaMAZOeYw

[UsualSuspect]

Έκανα το λάθος να τη δώ. Σενάριο συνηθισμένο, διάλογοι χαζοί, εκκωφαντικές εκρήξεις και ένας καμεραμαν που έτρεμε το χέρι του! Μόνο ο Μικυ Ρουρκ και ο Τζεισον Στειθαμ είχαν αξιόλογη παρουσία κι η σκηνή με τον Σβατζενέγκερ έβγαλε λίγο γέλιο.

[nickel]

Thanks. Καλή η προειδοποίηση. Έχει απίστευτα ψηλή βαθμολογία στο imdb: 7,8!

Λέει ο κριτικός του San Francisco Chronicle (http://www.sfgate.com/cgi-bin/article.cgi?f=/c/a/2010/08/13/MVLF1ERS4E.DTL):


It's another one about mercenaries. What's the deal with that? Mercenaries are the contract killers of the military world, the evil Hessians during the Revolutionary War, people without principle, only after a buck. Yet movies keep selling these guys as fun-loving adventurers, bound only to each other in brotherhood and loyalty. Are male spectators so lonely for fraternal bonding that these fantasies hold appeal? Have we grown so skeptical of causes that we believe in nothing but self-interest?

No, that's not it. Here's the real reason: A mercenary story replicates a teenage boy's conception of the power structure: A tight band of close friends versus all the adult idiots in authority. Most of the guys in "The Expendables" are over 50, but this movie's mentality is more like 15, as in sophomore year, first term. That's the real audience for this movie.

[Elsa]

Είδα προχτές το Ghost Writer (http://www.imdb.com/title/tt1139328/) (στο σπίτι) και χτες το Inception (http://www.imdb.com/title/tt1375666/) (στο σινεμά). Και τα δύο, χωρίς να έχω προλάβει να δω ούτε ποιος είναι ο σκηνοθέτης, οπότε, δεν ήμουν προκατειλημμένη με κάποιο τρόπο.
Το πρώτο μου άρεσε αρκετά, ο Πολάνσκι παραμένει ένας μάστορας στο θρίλερ και οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί. Το δεύτερο όμως... κρίμα. :(
Κρίμα τα λεφτά και η ενέργεια που ξόδεψαν τόσοι άνθρωποι … Το βρήκα αφελές και δήθεν, περίπλοκο για να κρύψει τα –αναπόφευκτα- σεναριακά κενά και, σε κάποια σημεία, δεν μπόρεσα να μη γελάσω με τους διαλόγους του τίποτα, ειπωμένους με τόση σοβαρότητα. Απορώ, αυτοί οι ηθοποιοί, πώς συγκρατούν τα γέλια τους; Και πώς αποστηθίζουν τόσους διαλόγους χωρίς ειρμό;
Θα μου πεις, έλα μωρέ, χαλάρωσε, μια ταινία για διασκέδαση είναι, τι ψάχνεις, το μήνυμα; (και το μήνυμα; τι θα γίνει με το μήνυμα;:D)
Δυστυχώς, έχω ένα κακό: δεν μπορώ να ευχαριστηθώ μια ταινία αν μου φαίνεται γελοία…
Μετά, είδα τη βαθμολογία στο IMDB (9,1!) και διάβασα κάποιες διθυραμβικές κριτικές στο Αθηνόραμα και ησύχασα, θα τα βγάλουν τα λεφτά τους, εγώ είμαι η παράξενη!:rolleyes:

Στο έργο, η λέξη inception μεταφράζεται σαν Απαρχή (με κεφαλαίο), γιατί άραγε στον τίτλο έμεινε αμετάφραστη;

[nickel]

http://a.imageshack.us/img820/8135/33216243.jpg

Στου καλού μου του Ίμπερτ τη σελίδα (http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/20100714/REVIEWS/100719997/1023) τα αστεράκια ήταν τέσσερα και με τον λεγάμενο συμφωνώ 9 στις 10 φορές. Οπότε τώρα με έβαλες στα αίματα, να θέλω να δω την ταινία σε πρώτη ευκαιρία... Στη σελίδα του έχει και μια φωτογραφία του λαβύρινθου, οπότε θυμήθηκα το χορευτικό του Φρεντ Αστέρ, που το έπαιζε μύγα στο ταβάνι. Να το, αριστερά τι βλέπουμε στην ταινία και δεξιά τι κάνει ο Αστέρ στο περιστρεφόμενο δωμάτιο.


http://www.youtube.com/watch?v=i0g3g6AvLtM

[Alexandra]

Είδα χθες τo Ιnception στον θερινό κινηματογράφο της γειτονιάς μου.

Τα μόνιμα προβλήματά μου όταν πηγαίνω σ' αυτόν τον κινηματογράφο είναι:
1) Οι άβολες καρέκλες, σε βαθμό που φεύγεις σαν ανάπηρος από εκεί.
2) Οι βασανιστικές ευωδιές από τα σουβλάκια του Pitta Pan που είναι δίπλα, αλλά κανένας δεν έχει σκεφτεί να τα πουλάει και εντός του κινηματογράφου, για να μη μας τρέχουν τα σάλια επί δίωρο.

Η ταινία μου φάνηκε τόσο δυσνόητη που θα έπρεπε μάλλον να τη δω και δεύτερη φορά για να μπορέσω να παρακολουθήσω τον ειρμό του σεναριογράφου. Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, είχα πιάσει το γενικό νόημα, αλλά δεν έπιανα τι έκανε ποιος στις σκηνές δράσης, που ήταν υπερβολικά καταιγιστική για τα γούστα μου. Πάντως, παρατράβηξε σε μάκρος, διάρκεια 148 λεπτά. Κάποιοι έφυγαν από τη μέση, μάλλον επειδή εγκατέλειψαν την προσπάθεια να καταλάβουν. Όντως ήταν εκπληκτικά τα εφέ που περιγράφει από πάνω ο Nickel.

[Elsa]

Είδα χθες τo Ιnception στον θερινό κινηματογράφο της γειτονιάς μου.

Η ταινία μου φάνηκε τόσο δυσνόητη που θα έπρεπε μάλλον να τη δω και δεύτερη φορά για να μπορέσω να παρακολουθήσω τον ειρμό του σεναριογράφου.

Έχω την εντύπωση οτι αυτό που λες "δυσνόητη" είναι αυτό που εγώ λέω "σεναριακά κενά" τα οποία προσπαθεί να καλύψει με την καταιγιστική δράση.

Για το θέμα των προβλημάτων του θερινού σινεμά, το "Αρκαδία" όπου το είδα εγώ, αν και βρίσκεται -πλέον- σε ταράτσα σούπερ μάρκετ , έχουν καταφέρει να είναι πολύ ευχάριστο, οι καρέκλες άνετες, ο ήχος ικανοποιητικός και το μπαρ σερβίρει μέχρι πίτσα για τους πεινασμένους!

[Alexandra]

...το μπαρ σερβίρει μέχρι πίτσα για τους πεινασμένους!
Αυτό είναι το πρόβλημά μου με το Αμαρυλλίς της γειτονιάς μου. Σερβίρει πίτσα και χοτ-ντογκ, αλλά τη μύτη σού τη σπάνε τα σουβλάκια από δίπλα!

[nickel]

Αχ Αρκαδία... Δέκα χρόνια θερινού... Μη μου δίνετε σημασία, ήσασταν αγέννητες (που λέει ο καλός ο λόγος).

[Elsa]

Αχ Αρκαδία... Δέκα χρόνια θερινού... Μη μου δίνετε σημασία, ήσασταν αγέννητες (που λέει ο καλός ο λόγος).
Ο καλός, ο ψεύτης, λόγος...:(

[Alexandra]

Αχ Αρκαδία... Δέκα χρόνια θερινού... Μη μου δίνετε σημασία, ήσασταν αγέννητες (που λέει ο καλός ο λόγος).
Καλοσύνη σου που με βάζεις στην ίδια κατηγορία νεότητας με την Έλσα :)

[Elsa]

Καλοσύνη σου που με βάζεις στην ίδια κατηγορία νεότητας με την Έλσα :)
Μωρέ, και τις δυο μας κολακεύει, ο άτιμος...Κάτι θα θέλει...:p

[Elsa]

H Katalin Varga (http://www.imdb.com/title/tt1360875/), βρίσκεται στους αντίποδες του Inception. Με ελάχιστα μέσα (ένα από αυτά η μουσική, ή μάλλον, οι ήχοι) και μια απλούστατη ιστορία, στήνεται μια ταινία υποβλητική, σκοτεινή, λυρική, τρομακτική, ανθρώπινη, τραγική. Ο ελληνικός τίτλος, μη χάσει, προδίδει την πλοκή...
Πολύ ενδιαφέρον έχει η συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Guardian (http://www.guardian.co.uk/film/2009/jun/19/peter-strickland-katalin-varga-film-interview). Πιο ανεξάρτητη παραγωγή από αυτή που περιγράφει, μάλλον δεν γίνεται!

[tuna]

Εγώ πάλι, ενθουσιάστηκα με το Inception, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν έχανα ώρες-ώρες τον ειρμό του. Ομολογώ πως τα αρνητικά σχόλια της Έλσας, τη γνώμη της οποίας πάντοτε εκτιμώ, με ιντριγκάρισαν, γι' αυτό και έσπευσα να δω την ταινία. Τελικά, όμως, τείνω περισσότερο να συμφωνήσω με την εγκωμιαστική κριτική του Roger Ebert.

[nickel]

Είδα κι εγώ την Αγορά με την ιστορία της Υπατίας, η οποία, όπως αντιλήφθηκα, παίχτηκε με τον τίτλο Αγκόρα Agora. Να μην μπερδεύεται ο κόσμος, σου λέει. Δεν κατάλαβα γιατί δεν το έκαναν Υπατία. Τέλος πάντων, ωραία ήταν η ταινία, πολύ ωραία την είχαν κάνει την Αλεξάνδρεια, πιστό στην ιστορία ήταν το σενάριο, έμαθα για τους παραβαλανείς που έγιναν παραβολάνοι (http://en.wikipedia.org/wiki/Parabolani), στα ωραία της η Ρέιτσελ, είπε και στον χριστιανό με δυο λόγια τη διαφορά ανάμεσα σε δόγμα και επιστήμη («Synesius, you don't question what you believe. You cannot. I must.») και πέρασε ωραία το δίωρο. Διασκέδασα και με το τρίβια στο imdb (http://www.imdb.com/title/tt1186830/trivia):
Originally, Alejandro Amenábar wanted Rachel Weisz, Sacha Baron Cohen and Jonathan Rhys Meyers to appear in the film. After reading the screenplay, Weisz did accept the part of Hypatia, however, Baron Cohen turned it down declaring that it was "too prickly, and it would lift sores".
Ναι, ο Μπάρον Κοέν του Μπόρατ και του Μπρούνο το είπε αυτό!

Σε ποια γραμματοσειρά σάς έφτιαξα τον Σωκράτη τον Σχολαστικό; Μα Hypatia Sans Pro, βέβαια! (Μεταφρασμένο εδώ (http://en.wikipedia.org/wiki/Hypatia#Death).)

http://a.imageshack.us/img836/8852/hypatia.png

[Ambrose]

Έχω την εντύπωση οτι αυτό που λες "δυσνόητη" είναι αυτό που εγώ λέω "σεναριακά κενά" τα οποία προσπαθεί να καλύψει με την καταιγιστική δράση.

Δεν ξέρω αν θα τα χαρακτήριζα σεναριακά κενά, ασυνεχή περάσματα από όνειρο σε όνειρο ήταν, χωρίς να έχει προετοιμάσει τον θεατή. Όπως και να έχει, ούτε εμένα μ' άρεσε με εξαίρεση την πολύ ωραία μουσική του Hans Zimmer. Και το τέλος ήταν απόλυτα κλισέ.

[nickel]

Εδώ πάει, νομίζω, αυτό. Από πτυχιακή εργασία φοιτητών του πανεπιστημίου Paris VIII. Τα «χρωμίδια» δίνουν χρώμα σ' ένα γκρίζο Παρίσι. (Music composed by Robert le magnifique & Olivier Mellano.)


http://www.youtube.com/watch?v=2VY-OQ9IPDA

[Costas]

Από το LA Times (http://www.latimes.com/entertainment/news/la-ca-0829-woman-noodle-20100829,0,5591229.story).

Although Zhang and Joel and Ethan Coen have never met, as Zhang tells it, the brothers said: "We won't do this for any other director but we're willing to do it for you."
(...)
According to Wong [τον παραγωγό], the adaptation may have unintentionally opened the door to a kind of cross-cultural movie exchange program. "They sent a note of congratulations to Zhang," Wong said. "They told him that they are going to make a remake of 'Raise the Red Lantern.'"

[SBE]

Το Inception το είδα έχοντας διαβάσει στις κριτικές ότι είναι εγκεφαλική ταινία, θέλει συγκέντρωση κλπ.
Τα συμπεράσματά μου: μια ακόμα θερινή υπερπαραγωγή, με πολύ ωραία εφέ και πολλούς καλούς ηθοποιούς που αδικούνται στους ρόλους τους. Δυσνόητη; καθόλου, βαρετή και κλισαρισμένη σε πολλά σημεία και σε γενικές γραμμές το Matrix ήταν καλύτερο. Οι ήρωες δεν είναι συμπαθείς και δεν σε τραβάει η δράση, σκοτίστηκες αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν (που δεν πεθαίνουν). Ο σεναριογράφος εισάγει ένα νέο στοιχείο για να δικαιολογήσει τη δράση έτσι, χωρίς πολλές εξηγήσεις και αντί να κοιτάξει να το λύσει αρχίζει το νταβαντούρι και το τουφεκίδι κι αυτό είναι όλο. Προβλέπω να ενθουσιάζει τα πιτσιρίκια που θα καμαρώνουν ότι βλέπουν ποιοτικό και δύσκολο σινεμά.

[Ambrose]

Είδα σήμερα σε θερινό το Γεράκι της Μάλτας του Τζον Χιούστον. Παρόλο που μ΄εκνευρίζουν οι κριτικοί που σε κάθε παλιατζούρα δίνουν 5 αστεράκια, η συγκεκριμένη μ' άρεσε πολύ και είναι και μια ωραία ευκαιρία να την δει κανείς σε θερινό. Έχει πολλά προτερήματα και βλέπεται ευχάριστα, όμως το ηθικό δίλημμα, η ανατροπή κι ένας απίστευτος διάλογος στο τέλος έχουν όλο το ζουμί.

Προσοχή. Spoiler!


http://www.youtube.com/watch?v=pJXdA6mG-EI

If they hang you, I'll always remember you...

[nickel]

Μούχλα κοντεύει να πιάσει το νήμα! Έχω δει αρκετό καλό πράμα τελευταία (αλλά ίσως να είμαι εύκολος — πού να πω ότι μου άρεσε και η Salt-Κροφτ-Μποντ Τζολί), αλλά φροντίστε να δείτε το Winter's Bone (http://en.wikipedia.org/wiki/Winter%27s_Bone), διπλοβραβευμένη στο Σάντανς. Θα έβαζα το βιντεάκι του τρέιλερ, αλλά είναι για εντυπωσιασμό. Η ταινία δεν είναι αριστούργημα μόνο στις εντάσεις της, στα κρεσέντα της, είναι αριστούργημα κυρίως στις χαμηλές νότες.

[Elsa]

Έχεις δίκιο (και για τη μούχλα! ;))
Εγώ είδα διάφορα, εκείνο που μου έμεινε από τα πρόσφατα, είναι το Ghost writer (http://www.imdb.com/title/tt1139328/) του Πολάνσκι, που ευτυχώς δεν έχει ξεχάσει να κάνει καλοφτιαγμένες ταινίες με ενδιαφέρουσα πλοκή και αγωνία.

[Elsa]

Τώρα θυμήθηκα και το πολύ συγκινητικό "Ευλογημένες ψυχές" (Blessed) (http://www.imdb.com/title/tt1282024/), της Άνα Κόκκινος. Μου άρεσε αρκετά, αλλά αναγνωρίζω ότι, με το θέμα που έχει, δεν είμαι πολύ αντικειμενική...
(το ξεσκόνισα λιγάκι το νήμα, Νικ, δεν έχεις παράπονο! :))

[Lexoplast]

http://www.youtube.com/watch?v=1f1UeGST6DQ

[azimuthios]

Χθες είδα από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό σε σινεμά ή DVD. Έχει τον αντιεμπορικό τίτλο Scott Pilgrim vs. the World και πρόκειται χωρίς υπερβολή για μάθημα περί μεταμοντερνισμού των '00s. Εγώ που ασχολούμαι πολλά χρόνια και προσπαθώ να καταλάβω αυτή την κουλτούρα, μπορώ να σας πω ότι ενθουσιάστηκα.

Χιούμορ, ειρωνεία, σάτιρα, post-punk διάθεση, video games and internet culture, μουσική στην τσίτα και καλή μάλιστα, σκηνές καράτε που ο Ταραντίνο θα έσκαγε απο τη ζήλεια του, κινέζικο b-movie αλά Kill Bill, κόμικ οπτική με captions να εμφανίζονται σε όλη την ταινία και πρωταγωνιστές φρέσκους, νέους και με διάθεση να υποδυθούν τη γενιά τους.

Προσοχή: Δεν κάνει για Φασμπιντερο-Ταρκοφσκικο-Αγγελοπουλικούς :D
Ούτε και για σοβαροφανείς κριτικούς κινηματογράφου :eek:

Αν πάτε για να δείτε αυτό που περιγράφω, θα σας αρέσει. Εγώ μάλιστα σκέφτομαι να την εντάξω και σε κάποιο μάθημά μου...

[Lexoplast]

Από πτυχιακή εργασία φοιτητών του πανεπιστημίου Paris VIII. Τα «χρωμίδια» δίνουν χρώμα σ' ένα γκρίζο Παρίσι.
Reulf (http://www.youtube.com/watch?v=2VY-OQ9IPDA)
Με 2 μήνες καθυστέρηση (να ανησυχήσω;) λέω μπράβο στους φοιτητές για την πολύ καλή εκτέλεση. Πολύ καλή και η ιδέα, αλλά δεν ήταν δική τους.

http://www.youtube.com/watch?v=vKbxS_gvQPE

[nickel]

Για τον Σκοτ Πίλγκριμ, δύο βιαστικές προσωπικές τοποθετήσεις επειδή πήγαινα για ύπνο:

1. Έχω την εντύπωση ότι μου άρεσε περισσότερο το Kill Bill (1 > 2) — σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο επειδή, πώς να το κάνουμε, άλλο να βλέπεις την Ούμα και άλλο τον Σέρα.

2. Δεν ανήκω στους Φ-Τ-Α (αλλάζω πεζοδρόμιο) και απόλαυσα ό,τι υπήρχε για να απολαύσει κανείς και που ήταν έξυπνο και φρέσκο — ξέρεις όμως ότι, όταν βγάλεις τη φιγούρα, δεν μένουν πολλά. Δεν θα ήθελες να δεις το όμοιό του σε έναν μήνα. Ενώ τον Γούντι Άλεν, ας πούμε, όσο κι αν επαναλαμβάνεται, δεν έχω κανένα πρόβλημα να τον καταναλώνω το ίδιο συχνά με μια καλή σεράνο. Σταθερή αξία.

[azimuthios]

Κάθε πράγμα έχει τη χρήση του, Νίκελ, και το ξέρεις. Δεν συγκρίνω την ταινία με καμία του Γούντι Άλλεν ή οποιουδήποτε άλλου μεγάλου και αυτό νομίζω είναι το λάθος που κάνουμε όλοι και οι αραχνιασμένοι κριτικοί πρώτοι απ' όλους. Πάμε να δούμε κινούμενα σχέδια και το συγκρίνουμε με το Νονό... Όχι, ο Σκοτ Πίλγκριμ ανήκει σε ένα είδος και σε αυτό το κουτάκι στο οποίο ανήκει, συγκρινόμενη η ταινία με άλλες ταινίες από το ίδιο κουτάκι κρίνεται από μένα έξοχη.

Παρότι λάτρης του Ταραντίνο θεωρώ ότι το Kill Bill ήταν η μόνη ταινία που θέλω να ξεχάσω (αν εξαιρέσεις την ανάλυση στο 2 νομίζω για τον Σούπερμαν - και την Ummmmmm-a, όπως είχε γράψει ένα περιοδικό στην Αγγλία κάποτε).

Και τέλος, δεν υπάρχει λόγος να βγάλεις το φτιασίδωμα ή τα πλουμίδια που έχει η ταινία. Δεν σου το ζητάει κανείς. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να την απολαύσεις στο εδώ και τώρα ή to put in in a good use, όπως σκοπεύω να κάνω εγώ.

[psifio]

Κατόπιν εορτής (δηλαδή Πανοράματος), αλλά όλο και κάπου θα τις πετύχετε.
Οι μισές είναι κλασικές (αλλά εγώ, όπως λέει κι ένας γνωστός μου, είμαι ασινεματίκ και δεν τις ήξερα). :)

The Steel Helmet - Samuel Fuller, 1951. IMDB (http://www.imdb.com/title/tt0044072/), WIKI (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Steel_Helmet)
Poploi I diament - Αντρέι Βάιντα, 1958. IMDB (http://www.google.com/url?sa=t&source=web&cd=1&ved=0CBsQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.imdb.com%2Ftitle%2Ftt0052080%2F&ei=lsHNTNXzLYjIswazkLyXCA&usg=AFQjCNF2A_KmtosL6Gt37j7pvpyJV_Cfog), WIKI (http://www.google.com/url?sa=t&source=web&cd=3&ved=0CCoQFjAC&url=http%3A%2F%2Fen.wikipedia.org%2Fwiki%2FAshes_and_Diamonds_(film)&ei=lsHNTNXzLYjIswazkLyXCA&usg=AFQjCNHq-JOjZ1A4uqxP8OMR7Kk1sRrsXw)
Yo-yo - Pierre Etaix, 1965. IMDB (http://www.imdb.com/title/tt0059934/)
If... - Lindsay Anderson, 1968. IMDB (http://www.imdb.com/title/tt0063850/), WIKI (http://en.wikipedia.org/wiki/If....)
L'uomo che verra - Giorgio Diritti, 2009. IMDB (http://www.google.com/url?sa=t&source=web&cd=1&ved=0CBIQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.imdb.com%2Ftitle%2Ftt1351672%2F&ei=acLNTNDfHsjCswajseWWCA&usg=AFQjCNF46hv_6PBa638h3i0JXtf7EqTgHQ), WIKI (http://it.wikipedia.org/wiki/L'uomo_che_verr%C3%A0)
Les Petits Ruisseaux - Pascal Rabaté, 2010. IMDB (http://www.imdb.com/title/tt1509638/combined)
Snap - Carmel Winters, 2010. IMDB (http://www.imdb.com/title/tt1555209/) (Αυτό το τελευταίο, καλύτερα να το δείτε σε ντιβιντί -- προσωπικά στην τρίτη φορά κατάλαβα τι παίζει -- κι ακόμα δεν είμαι σίγουρη για όλα.)

[Elsa]

Επίκαιρες, λόγω της σημερινής επετείου:
Nowhere boy (http://www.imdb.com/title/tt1266029/), 2009, συγκινητική ταινία για τα δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια του Λένον.
The U.S. vs. John Lennon (http://www.imdb.com/title/tt0478049/), 2006, πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για την πολιτική προσωπικότητα που υπήρξε.
Imagine (http://www.imdb.com/title/tt0095360/), 1988, ντοκιμαντέρ-βιογραφία του Λένον.
Τα δύο πρώτα τα είδα σχετικά πρόσφατα και αν και ήταν εντελώς διαφορετικού στιλ, μου άρεσαν και τα δύο, το τρίτο το είχα δει αρκετά παλιότερα αλλά θυμάμαι οτι μου άρεσε επίσης.

[Costas]

Αναζητώ τίτλο:

Πριν από πολλά χρόνια, δεκαετία '90 υποθέτω, είχα δει στην τηλεόραση, όχι από την αρχή, μια ταινία κινουμένων σχεδίων, έγχρωμη, αμερικάνικη, χωρίς φωνή αλλά με μουσική, με θέμα την 'περιπέτεια' μιας διαδοχής γενεών, μουσικών κυρίως και με όχημα την αμερικάνικη μουσική, που δεν ξέρω πότε άρχιζε αφού δεν είχα δει την ταινία από την αρχή, και που τέλειωνε κάπου στα σέβεντιζ με τη λούμπα των ναρκωτικών, μετά το πάρτι των σίξτιζ. Ομιχλωδέστατο, το ξέρω. Η μουσική είχε και τζαζ, κυρίως στις πρώτες δεκαετίες (σουίνγκ). Η σκηνή που μου έχει μείνει σαν πιο χαρακτηριστική σεναριακά, και που μπορεί να βοηθάει στον εντοπισμό της ταινίας, είναι μια όπου ο ήρωας, μουσικός σε τζαζ μπάντες των τριάνταζ, που λέει και ο Σαραντάκος, μάλλον πιανίστας, πηγαίνει στρατιώτης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ευρώπη. Χάος, ερήμωση, ρημαγμένα σπίτια κλπ. Μπαίνει οπλισμένος με μύριες προφυλάξεις σ' ένα έρημο σπίτι απ' όπου ακούει μουσική και βρίσκει ένα Γερμανό στρατιώτη με γυρισμένη την πλάτη να παίζει πιάνο. Χαμογελάει, και ο αρχικός τρόμος του Γερμανού ότι θα τον σκοτώσει μετατρέπεται σε μουσική συμφιλίωση. Ο Γερμανός έπαιζε κάτι κλασικό, αν θυμάμαι καλά. Ο ίδιος αρχίζει να παίζει τζαζ στο πιάνο και, μέσω της μουσικής, προσπαθεί ν' ανοίξει γέφυρα προς τη λησμονημένη ειρήνη και τα όσα ενώνουν τους ανθρώπους. Εκεί που παίζει έχοντας βρει πάλι μιαν αχτίδα ανθρωπιάς, ο Γερμανός στρατιώτης τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. (...) Μετά το έργο συνεχίζεται, όπως είπα, με άλλους ήρωες, μετά τον πόλεμο, φίφτιζ κλπ. Επαναλαμβάνω, είναι κινούμενα σχέδια για μεγάλους. Σας λέει τίποτα; Η ταινία μου είχε αρέσει πάρα πολύ.

Psifio: Στάχτες και Διαμάντια, κλασικό και έξοχο. Το καλύτερο του Βάιντα, με δεύτερο το Κανάλ, κατά τη γνώμη μου. Το Γιογιό το έχω δει τόσο μικρός που μόλις που το θυμάμαι, κρίμα που το 'χασα τώρα...

[daeman]

Καλημέρα.

Κώστα, μάλλον ψάχνεις για το American Pop (http://en.wikipedia.org/wiki/American_Pop) του Ραλφ Μπάκσι, μια από τις πιο φιλόδοξες ταινίες του.
Υπάρχει όλο στο γιουτιούμπ (ψάxνεις για "American pop" part (http://www.youtube.com/results?search_query=%22american+pop%22+part&aq=f)). Ούτε εγώ δεν το καλοθυμάμαι (τότε πρέπει να το είδα στην τηλεόραση), αλλά η σκηνή που περιγράφεις είναι αξέχαστη (ξεκινάει στο 6':48"):


http://www.youtube.com/watch?v=wJsC4YX2k-Y

Ευχαριστώ· βρήκα τι θα δω απόψε! :)

[Costas]

Εγώ ευχαριστώ διπλά και τρίδιπλα, daeman! Το στόρι της σκηνής είναι κάπως διαφορετικό, και επίσης η ταινία έχει διαλόγους, αντίθετα απ' ό,τι θυμόμουνα. Αλλά πάνε πολλά χρόνια.

[nickel]

Le concert - Η συναυλία (http://www.imdb.com/title/tt1320082/)

Κωμωδία, υποτίθεται (νομίζω ότι γέλασα σε ένα μόνο σημείο), που προσπαθεί να βγάλει γέλιο από υπερβολές, διακωμώδηση στερεοτύπων και αντικομουνιστική (ή και αντιρωσική) προπαγάνδα. Το σώζει η παρουσία της Μελανί Λοράν (της ξανθιάς των Μπάσταρδων) και το φινάλε, που σερβίρεται με μαντιλάκια. 7,5/10 τού δίνουν οι θεατές στην imdb, που δεν πιστεύω ότι τα αξίζει, αλλά μετά το φινάλε άκουσα κι άλλες τρεις φορές απανωτά το κοντσέρτο για βιολί του Τσαϊκόφσκι για να αποζημιωθώ.

[nickel]

Πήγα απόψε και είδα τη "Στρέλλα" του Πάνου Κούτρα και μου άρεσε πολύ. Χρόνια πολλά είχα να δω ελληνικό έργο και να το φχαριστηθώ τόσο πολύ, χωρίς να πω το σπαστικό εκείνο: "για ελληνικό, καλό είναι". Όχι, το βρήκα εξαιρετικό pour la Gre'ce, pour l'Orient, pour l'Occident et pour le monde entier. Και επίσης, είδα επιτέλους την πόλη που ζω "καθώς εστιν".

Δεν θυμόμουν, Κώστα, τι είχες γράψει, περισσότερο θυμόμουν τη συζήτηση που είχαμε κάνει για τον Κυνόδοντα και τη Στρέλλα. Είχες δίκιο.

Ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο και για την πόλη, αλλά δεν περίμενα ότι η πόλη θα ήταν το 50% του δικού σου σχολίου. Αποφάσισα ότι, αν και λίγο βλέπω πια την Αθήνα, σχεδόν καθόλου την Αθήνα στο φως της ημέρας, πρέπει να τη βλέπω με φίλτρα. Μέσα από άλλα φίλτρα έπαιζε εδώ — φίλτρα ωστόσο κι αυτά, προσωπικές επιλογές του σκηνοθέτη, που ήθελε έναν άγριο καμβά σε μια άγρια ταινία, προκαλώντας σε να δεχτείς και τη μια και την άλλη «αγριότητα», μέσα από τη δική του αγαπησιάρικη ματιά.

[Elsa]

Είδα χτες το Handsome Harry (http://www.imdb.com/title/tt1318001/), της -άγνωστης σε μένα- Bette Gordon. Χαμηλόφωνο και σκοτεινό σαν το μυστικό που βαραίνει τον κεντρικό ήρωα, πολύ ανθρώπινο και δυνατό σε ορισμένες στιγμές. Συνολικά, μου άρεσε πολύ!

[nickel]

Καιρό είχα να απολαύσω ταινία του Κεν Λόουτς όσο το Αναζητώντας τον Έρικ (Looking for Eric (http://www.imdb.com/title/tt1242545/)). Ήταν ένας πολύ τρυφερός χειρισμός τεστοστερόνης. Ο Λόουτς θα καταφέρει αυτή τη φορά να περάσει το μήνυμά του μέσα από χάπι-εντ.

Ο πρωταγωνιστής, ο ταχυδρόμος Έρικ, έχει φανταστικές συνομιλίες με τον ήρωά του Ερίκ Καντονά, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλες συμβουλές, του αραδιάζει διάφορες σοφές παροιμίες, και κάποια στιγμή ο ταχυδρόμος τού λέει αγανακτισμένος: «I'm fucking up to here with your philosophy. I'm still getting over the fucking seagulls one, for Christ's sakes».

Ο άσχετος θεατής (εγώ) απορεί για την έμμεση αναφορά και θα φτάσει το τέλος της ταινίας, μετά τα γράμματα, για να δούμε τον Καντονά να κάνει τη δήλωση «When the seagulls... follow the trawler, it's because they think sardines will be thrown into the sea», να ευχαριστεί και να σηκώνεται και να φεύγει. Χρειάστηκε λίγο περισσότερο διάβασμα για να καταλάβω ότι η δήλωση στρεφόταν εναντίον των δημοσιογράφων και έγινε μετά από την επίθεση σε οπαδό που τον είχε βρίσει (αυτό το θυμόμουν, αλλά όχι τους γλάρους).

Περισσότερα:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/3221471.stm
http://en.wikipedia.org/wiki/Eric_Cantona#1994.E2.80.9395_season

http://www.youtube.com/watch?v=bTq6aApCBnA
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=43374
http://www.eyeforfilm.co.uk/reviews.php?film_id=17184

[nickel]

Οι 250 καλύτερες ταινίες σύμφωνα με τις ψήφους των μελών του imdb. Μια λίστα με την οποία όλοι θα διαφωνούν σε πολλά σημεία. Η άγρια ομορφιά της δημοκρατίας: όλοι είναι δυσαρεστημένοι με κάτι που όλοι μαζί αποφασίζουν!

http://www.imdb.com/chart/top

Απορία: πόσες απ' αυτές δεν έχετε δει;

[SBE]

Δεν έχω δει 32, αλλά από αυτές τρεις είναι πολύ προσφατες και έιναι στα υπόψης και αλλες τρεις δεν προκειται να τις δω ποτέ γιατι είναι ταινίες τρόμου.
Σχετικά με τα αποφθέγματα του Καντονά, για τον μέσο άγγλο θεατή η φραση με τους γλάρους είναι αρκετά γνωστη, θα έλεγα μάλιστα ότι ενώ το περιστατικό έχει ξεχαστεί, η φραση έχει μείνει.

[nickel]

Δεν έχω δει 32, αλλά από αυτές τρεις είναι πολύ πρόσφατες και είναι στα υπόψη και άλλες τρεις δεν πρόκειται να τις δω ποτέ γιατί είναι ταινίες τρόμου.
Με εντυπωσιάζεις. Εδώ μια πρόχειρη καταμέτρηση έβγαλε παρά μίαν τεσσαράκοντα. Είναι κάποιες παλιές, κυρίως της δεκαετίας του 1950, που, αν τις έχω δει, σίγουρα δεν τις θυμάμαι — και, αν δεν τις θυμάσαι καθόλου, είναι σαν να μην τις έχεις δει. Κάποιες που περιμένουν να τις δω (μερικές περιμένουν και περιμένουν, όπως η Μάχη της Αλγερίας), άλλες είναι πιο πρόσφατες και δεν ήρθε η ώρα τους (η κατάλληλη διάθεση), π.χ. Inception. Κάποιες που έχουν ξεφύγει από την ιστοριοδιφική απόχη, π.χ. η Ζαν ντ' Αρκ του Ντράιερ (όχι τίποτ' άλλο, τις κυνηγάω τις Ζαν ντ' Αρκ, κόντεψε να κάνω συγκριτική ανάλυση Τζόβοβιτς - Σομπιέσκι). Κάποια γιαπωνέζικα, κυρίως κινούμενα σχέδια, που έχω την εντύπωση ότι βρίσκονται εκεί από ψήφους της Άπω Ανατολής αποκλειστικά και αμφιβάλλω αν θα τα δω. Για τις περισσότερες, ωστόσο, θα ληφθούν άμεσα μέτρα.

[Elsa]

Είναι κάποιες παλιές, κυρίως της δεκαετίας του 1950, που, αν τις έχω δει, σίγουρα δεν τις θυμάμαι — και, αν δεν τις θυμάσαι καθόλου, είναι σαν να μην τις έχεις δει.
[...]Κάποια γιαπωνέζικα, κυρίως κινούμενα σχέδια, που έχω την εντύπωση ότι βρίσκονται εκεί από ψήφους της Άπω Ανατολής αποκλειστικά και αμφιβάλλω αν θα τα δω.

Παρομοίως, με ένα γρήγορο υπολογισμό βρήκα 41 που δεν έχω δει, αλλά: μάνγκα δεν βλέπω, κάποια παλιά τα έχω ξεχάσει, Kill Bill δεν βλέπω, Rocky-στιλ δεν βλέπω, Terminator-ικα δεν βλέπω, Star Wars βαριέμαι μετά το Νο1...:rolleyes:

Χάρηκα (και παραξενεύτηκα) που είδα μέσα στη λίστα το Mary and Max (http://www.imdb.com/title/tt0978762/)!:)
Νοερή σημείωση: να δω το Million dollar baby, που το είχα αφήσει όταν βγήκε γιατί ήμουν σε φάση που δεν ήθελα άλλη κατάθλιψη :( και μετά το ξέχασα.
Και το Άβαταρ έλεγα να δω, αλλά μετά βαρέθηκα...

[Elsa]

Από φρέσκα, είδα προ ημερών το πιο πρόσφατο (http://www.imdb.com/title/tt1182350/)του Γούντι Άλλεν, παρ' όλο που τα τελευταία 5 χρόνια με εκνευρίζει πολύ :mad:
Σε αυτό, μοιάζει -επιτέλους- να συμφιλιώθηκε με την ηλικία του και να βλέπει πιο προσγειωμένα τις σχέσεις νέων γυναικών-ώριμων ανδρών, αλλά... από ουσία, εγώ δεν είδα τίποτα, σε 2-3 μέρες το είχα ξεχάσει.
Χτες, είδα το Black Swan (http://www.imdb.com/title/tt0947798/), του υπερεκτιμημένου, κατά τη γνώμη μου, Αρονόφσκι. Ίδια γεύση, εφετζίδικα πλάνα, τρομακτικές σκηνές χωρίς ειρμό, ο Πολάνσκι το έχει κάνει πολύ καλύτερα...:rolleyes:
Μια που τον έφερε η κουβέντα, το τελευταίο του, το Ghost Writer (http://www.imdb.com/title/tt1139328/) μου άρεσε πολύ, αλλά το έχω ξαναγράψει ίσως.

[nickel]

Στον Πολάνσκι αφιέρωσα ολόκληρο γλωσσικό νήμα (http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=7528), τι, μπρίκια κολλάμε;

Έχει κάποια περίεργα η λίστα των 250. Λέει επάνω «For this top 250, only votes from regular voters are considered». Και καλά, οι ψηφοφόροι έδωσαν 7,8 στον αγαπημένο μου Νιέφσκι (http://www.imdb.com/title/tt0029850/), που είναι κάτι παραπάνω από απλός κινηματογράφος. Αλλά στη λίστα δεν βλέπω ούτε το Ποτέμκιν (8,1).

Έριξα στις 38 τις δικές μου ελλείψεις. Ο Sherlock, Jr. ήταν μια περίεργη παράλειψη. Νόμιζα ότι είχα δει όλα τα γνωστά του Κίτον. Και αυτό αξίζει να το δείτε: και γέλια έχει, και εφέ έχει, και ωραία μουσική επένδυση έχει, και τη γνωστή χορογραφία του Κίτον έχει. Και στο YouTube είναι ανεβασμένο όλο, σε πολύ καλή ποιότητα. Ορίστε:


http://www.youtube.com/watch?v=583-tPzL53k&feature=related

[SBE]

Προφανώς είμαι ταινιοφάγος. Η αγάπη ξεκίνησε με την εκπομπή του κινηματογράφου του Ιωνα Νταϊφά και τις ανταποκρίσεις από τις Κάννες της Ροζίτας Σώκου. Αλλά σινεμά δεν πήγαινα παρά μια φορά το χρόνο μέχρι που πήγα πανεπιστήμιο και τότε του έδωσα και κατάλαβε.

Δυστυχώς, με σπαραγμό ψυχής αναγκάστηκα να διακόψω πρόσφατα τη συνδρομή μου στην ταχυδρομική ταινιολέσχη, όπου δανειζόμουν έξι ταινίες το μήνα. Ή ταινίες ή διάβασμα, και τα δυο δε γίνεται... Ταυτόχρονα έκοψα και την τηλεόραση κι αν δεν ήταν το κατάστημα που πουλάει Bang & Olufsen κι έχει μια τηλεόραση ναααα να παίζει συνεχώς ειδήσεις, κι αν δεν τύχαινε να περνάω κάθε μέρα από κει την ώρα που αρχίζουν οι ειδήσεις, δεν θα ήξερα τι γίνεται στον κόσμο. Πώς κατάντησα, να βλέπω τις ειδήσεις στη βιτρίνα λες και χάθηκε το ιντερνέτ...

Πίσω στο σινεμά όμως, η αλήθεια είναι ότι εκτός από τις τρόμου, τις πολύ πρόσφατες (όπως ο Μαύρος Κύκνος που δεν έχει βγει ακόμα εδώ στο σινεμά) και τις πολύ πολύ παλιές βωβές, έχω δει λίγο πολύ ό,τι αρέσει στους ψηφοφόρους, φαίνεται. Όμως κι αυτή η λίστα, όπως όλες του είδους της πάσχει από το ότι έχει πολλές πρόσφατες ταινίες εις βάρος παλιότερων αριστουργημάτων. επίσης στο μη-αγγλόφωνο σινεμά, βλέπουμε να περνάνε από τη λίστα οι στάνταρ "καλές" ταινίες που αναγνωρίζει το αγγλόφωνο κοινό.

[nickel]

«Χρυσά Βατόμουρα από τη NASA σε πέντε κινηματογραφικές ταινίες» ήταν ο τίτλος στο in.gr (http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231073128). Και το άρθρο αρχίζει ως εξής:


Τις χειρότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων ετών επέλεξαν οι ειδικοί της NASA, που όπως φαίνεται, απηύδησαν με τη... φαντασία ορισμένων σεναριογράφων. Το «πρώτο» βραβείο, σύμφωνα με τους επιστήμονες, κερδίζει επάξια το φιλμ «2012». Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν οι ταινίες: «Ο πυρήνας: Αποστολή στο κέντρο της Γης», «Αρμαγεδδών», «Το Ηφαίστειο» και «Αλυσιδωτή αντίδραση».

«2012». Ούτε που την έχω ακούσει την ταινία, δεν μου λέει τίποτα η φωτογραφία. Πάω στο imdb (http://www.imdb.com/title/tt1190080/), δεν είναι ψηλή η βαθμολογία, αλλά κοιτάω και στον Ίμπερτ και της έχει δώσει 3,5 στα 4 αστεράκια: Η περιέργειά μου έχει χτυπήσει κόκκινο και προγραμματίζεται νυχτερινή προβολή. Το
http://www.youtube.com/watch?v=cyCCd8MCcZY το έχουν δει πάνω από 8,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Μα πού ήμουν;

Η ταινία είναι η γνωστή περίπτωση «πώς κάποιοι άνθρωποι επιζούν από δύο κινηματογραφικές ώρες καταστροφών όταν έχουν τον σκηνοθέτη (και την ομάδα CGA) με το μέρος τους». Ευχαριστήθηκα απιθανότητες, ειδικά εφέ και ήρωες που γλιτώνουν στο τσακ. Δυόμισι ώρες ταινία, δεν τη βαρέθηκα καθόλου και... χαμογέλασα πολλές φορές.

Η NASA δεν έδωσε ακριβώς «βατόμουρα» (razzies). Τσατίστηκαν με τις επιστημονικές απιθανότητες της ταινίας — και γιατί τους τρέλαναν στα τηλεφωνήματα οι χαζοί Αμερικανοί που πίστεψαν από τις διαφημίσεις της ταινίας ότι έρχεται το τέλος του κόσμου. Αλλά και μόνο για την πρώτη πτήση πάνω από την πόλη που καταστρέφεται τη βλέπεις την ταινία (στο σπίτι σου).

[SBE]

Και να πούμε ότι η ΝΑΣΑ θεώρησε ότι η καλύτερη ταινία από επιστημονική άποψη ήταν το Γκάτακα και πολλές παλιότερες ασπρόμαυρες.
Βασικό είναι βεβαίως ότι στις παλιότερες (όπως και στο παλιό Σταρ Τρεκ) ακολουθούν όσο μπορούν τους νόμους της φυσικής. Δεν βλέπουμε έκρηξη στο διάστημα και ακούμε μπαμ, γιατί απλούστατα δεν διαδίδεται ο ήχος στο κενό κλπκλπ.
Αυτό είναι λίγο σαν τις παλιές γκανγκστερικες ταινίες που πυροβολούνται οι κακοί και ΔΕΝ βλέπουμε να βγαίνουν φλόγες από το όπλο.

[Elsa]

Αν αισθάνεστε πολύ χαρούμενοι και ανάλαφροι τελευταίως και θέλετε κάτι να σας ρίξει, έχω 2 πολύ κατάλληλες ταινίες! :p
Τις είδα με διαφορά δύο ημερών και από τότε προσπαθώ να συνέλθω... :D

La graine et le mulet (http://www.imdb.com/title/tt0487419/), με τον πιο αισθησιακό και απελπισμένο χορό της κοιλιάς που έχω δει ποτέ... δεν συνεχίζω, θα μαρτυρήσω το τέλος και δεν κάνει. Καλή όρεξη!
(μετά είδα οτι είναι γυρισμένο στο Sète της νότιας Γαλλίας. Διανυκτέρευσα σε κάποιο ταξίδι κατά λάθος εκεί για μια βραδιά... καταθλιπτικό μέρος)

Το δεύτερο, Never Let Me Go (http://www.imdb.com/title/tt1334260/), είναι ανατριχιαστικό γιατί αργείς να καταλάβεις τι παίζει, υπάρχει κάτι επικίνδυνο, κάτι ύπουλο που πλανιέται στην ατμόσφαιρα, αναρωτιέσαι τι συμβαίνει... Και μετά καταλαβαίνεις, και μέχρι το τέλος της ταινίας είσαι με την τρίχα κάγκελο...:eek:
(Μην διαβάσετε την υπόθεση πριν δείτε την ταινία, κρίμα είναι!)

[nickel]

Χάρμα, το Never Let Me Go ήταν στην κορυφή σχεδόν της λίστας λόγω καστ. Οπότε να το σπρώξω στον πάτο πάνω πάνω — αφού είναι να μου φτιάξει τη διάθεση, με όλα αυτά γύρω μας να μας έχουν πήξει στη χαζοχαρουμενιά...

[UsualSuspect]

Απογοήτευση! Η ταινία δεν μου είπε τίποτα. Ήταν βασανιστικά αργή και το τέλος δεν έδωσε την κλιμάκωση που θα περίμενε κανείς.

[nickel]

Το δεύτερο, Never Let Me Go (http://www.imdb.com/title/tt1334260/), είναι ανατριχιαστικό γιατί αργείς να καταλάβεις τι παίζει, υπάρχει κάτι επικίνδυνο, κάτι ύπουλο που πλανιέται στην ατμόσφαιρα, αναρωτιέσαι τι συμβαίνει... Και μετά καταλαβαίνεις, και μέχρι το τέλος της ταινίας είσαι με την τρίχα κάγκελο...:eek:
(Μην διαβάσετε την υπόθεση πριν δείτε την ταινία, κρίμα είναι!)

*** ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS / ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ NEVER LET ME GO. ΜΗΝ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΑΝ ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ.***


Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Ισιγκούρο, οπότε δεν μπορώ να ξέρω γιατί έχει αγαπηθεί τόσο. Αλλά και η ταινία έχει φανατικούς φίλους. Εγώ δεν είμαι ένας απ’ αυτούς. Καλοφτιαγμένη η ταινία, με μια τριάδα πανάξια νεαρά παιδιά που μ’ αρέσουν σε ό,τι έχω δει να παίζουν, με ανεκτούς αργούς ρυθμούς και μετρημένο «agitation», όπως αρμόζει: όλα ήπια —ο καιρός, το τοπίο, οι εκδηλώσεις τους, η μουσική— και ό,τι δεν είναι ήπιο είναι η ελάχιστη απαραίτητη αντίστιξη.

Αλλά έχω πρόβλημα με το σκεπτικό στον πυρήνα του βιβλίου / της ταινίας. Υπάρχει κάποιος συμβολισμός πέρα από ένα γενικό και αόριστο «πώς και δεν βλέπουμε πράγματα που θα έπρεπε να μας κάνουν να επαναστατούμε»; Εμένα πάντως δεν μπόρεσε να με κάνει να επαναστατήσω γιατί είναι στημένο με πολύ απίθανο τρόπο. Μπορώ να λυπηθώ για κάποιο ρομποτάκι που αποδεικνύεται πιο ανθρώπινο από τους ανθρώπους, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι άνθρωποι αναρωτιόνταν αν άλλοι άνθρωποι έχουν ψυχή (ό,τι κι αν σημαίνει ψυχή).

Σε ποιον άλλο ειδικότερο συμβολισμό και προβληματισμό θέλει να με μεταφέρει ο Ισιγκούρο; Στο ότι τρώμε ζώα που πονάνε όταν τα σφάζουμε; Γιατί ταυτόχρονα μπορεί να δίνει λάθος (κατά τη δική μου γνώμη) μηνύματα για δύο πράγματα: για τη δωρεά οργάνων και, κυρίως, για την καλλιέργεια οργάνων για μεταμόσχευση στα πλαίσια της ευγονικής. Ο προβληματισμός που αναφέρει στο τέλος της ταινίας («If you ask people to return to darkness... the days of lung cancer, breast cancer, motor neurone disease... they'll simply say no») είναι βασισμένος σε εντελώς λανθασμένη βάση για να εκμαιεύσει από τον θεατή τι; Τη λύπηση για τους πρωταγωνιστές; Πολύ εύκολη συνταγή! Ή κάποιον ιδεολογικό προβληματισμό για κάτι που δεν έχει περάσει από κανενός το μυαλό;

Με λίγα λόγια, καλή η ταινία, μάστορας ο Ισιγκούρο, αλλά απογειώθηκε από λάθος (για μένα) βάση και προσγειώθηκε αλλού γι’ αλλού.

[Elsa]

Και πώς θα συζητήσουμε για την ταινία; θα κάνουμε κάποιο κρυφό υπο-φόρουμ ή θα το συνεχίσουμε έτσι, με το αόρατο ηλεμελάνι που έγραψες εσύ; :rolleyes:

Λοιπόν, ποιο Inception και κουραφέξαλα... Δείτε τον κύριο Κανένα (http://www.imdb.com/title/tt0485947/), του Jaco Van Dormael! Πολύ λιγότερο εφετζίδικο στιλ, αλλά σκηνοθεσία αληθινά πρωτότυπη και μαγική, σενάριο ευρηματικότατο και ένα ωραίο παιχνίδι (και μπέρδεμα) πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, τις επιλογές και τις δυνατότητες του καθένα (ή του κανένα...;))

[Elsa]

Η ΕΤ1, τώρα, παίζει το La Graine et le mulet (http://www.imdb.com/title/tt0487419/) που έλεγα (http://www.lexilogia.gr/forum/showpost.php?p=90455&postcount=297) λίγα μηνύματα πριν, αλλά τέτοια ώρα που το έβαλαν θα σας ξενυχτήσει... και δε λέει να χάσετε το τέλος!

[nickel]

Κομματάρα, από τους τίτλους τέλους τού New York, I Love You, που πρέπει να είναι καλή ταινία, αφού τη δεύτερη φορά που την είδα μού άρεσε περισσότερο από την πρώτη. Πρέπει να ξαναδώ και τον Mr Nobody — μπορεί να τον θυμηθώ καλύτερα, να μου αρέσει περισσότερο...


http://www.youtube.com/watch?v=8R9vWwqxcu8

[drsiebenmal]

Η Φέη Νταναγουέι (http://en.wikipedia.org/wiki/Faye_Dunaway) (:D για τη μεταγραφή) έγινε 70!

Φωτοαφιέρωμα στο Stern.de, εδώ (http://www.stern.de/kultur/film/faye-dunaway-wird-70-das-sexsymbol-des-new-hollywood-1642669.html). Και ναι, ήταν σύμβολο του σεξ, κάποτε (και άμες ποτ' ήμεν άλκιμοι... :)).

[SBE]

Μην ξεχνάμε την διάσημη φωτογραφία της με το Οσκαρ

http://girlstalkinsmack.com/wp-content/uploads/2010/03/10-faye-dunaway-oscar.jpg

[nickel]

http://img534.imageshack.us/img534/3821/oklahoma20land20rush20p.jpg

Αν έχετε δει τον Μακρινό ορίζοντα (Far and Away) του 1992, με τον Τομ Κρουζ και τη Νικόλ Κίντμαν, αποκλείεται να έχετε ξεχάσει την κούρσα για τα καλύτερα χωράφια. Είναι από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές του είδους, πριν έρθει το CGI και ψευτίσει η τέχνη. (Το land run (http://en.wikipedia.org/wiki/Land_run) ή land rush είναι κούρσα, αγώνας ταχύτητας, ιπποδρομία· δεν είναι «*γαιοθηρία», δεν είναι το ίδιο με το gold rush.)


http://www.youtube.com/watch?v=5ycMhMM2UFs

[Marinos]

Δεν το βάζω για αυτοδιαφήμιση, αλλά νομίζω ότι μπορεί να φανεί πραγματικά χρήσιμο σε φίλους άγνωστων ταινιών· στα σχόλια θα βρείτε και ολόκληρες ταινίες, μεταξύ των οποίων ένα καταπληκτικό γαλλικό ταινιάκι κινούμενων σχεδίων και μια σοβιετική μεταφορά του Τσάρου Σαλτάν του Πούσκιν, του '66 παρακαλώ, που μοιάζει να βγήκε κατευθείαν από τις εικονογραφήσεις του Μπιλίμπιν (http://en.wikipedia.org/wiki/Bilibin):
http://dytistonniptiron.wordpress.com/2011/01/15/call-for-the-dead/

[anef]

Δεν ξέρω αν το έχετε πει πουθενά αλλού: η ταινία Κυνόδοντας (http://www.kulturosupa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3023&catid=37&Itemid=59)του Γ. Λάνθιμου είναι υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

[Lexoplast]

Υποψήφιο για Όσκαρ είναι και το Gasland, ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ για τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης εξόρυξης φυσικού αερίου. Εδώ το τρέιλερ. (http://tinyurl.com/2bucc5l)Βρείτε το, δείτε το.

Και μια μικρού μήκους με τον τρομερό Timothy Spall.

http://www.youtube.com/watch?v=THO0oXYoEBo

[nickel]

Ευχαριστούμε και ανταποδίδω με Μπιλ Νάι και Statuesque. (Για το Gasland θα σου πω όταν θα το τελειώσω.)


http://www.youtube.com/watch?v=B0Hhh2rQXl8

[nickel]

Για τα παιδάκια και τους φίλους της σειράς Ice Age:

Scrat's Continental Crack-Up (http://www.mania.com/scrats-continental-crackup_article_127508.html)

[Porkcastle]

Ιούλιος, ε; 5 μήνες υπομονή... :)

[Zazula]

Ιούλιος, ε; 5 μήνες υπομονή... :)
17. ;)

[Porkcastle]

Πάει, το 'καψα...

[Elsa]

Επίκαιρο, δυστυχώς. Η πρωταγωνίστρια είναι εξαιρετική.

http://www.youtube.com/watch?v=Unwl5Fk9Hrg&feature=fvsr


Στο μεταξύ, οι μετανάστες απεργοί πείνας βρίσκονται στην 32η μέρα και κινδυνεύει πλέον σοβαρά η ζωή τους, μέσα στην γενική αδιαφορία. :(

[drsiebenmal]

Screen icon Elizabeth Taylor dies. (BBC (http://www.bbc.co.uk/news/entertainment-arts-12833100))

Elizabeth Taylor ist tot (stern (http://www.stern.de/lifestyle/leute/trauer-um-hollywood-diva-elizabeth-taylor-ist-tot-1666847.html))


http://www.youtube.com/watch?v=L8ShhFMvbCM
(φωτογραφίες με μουσική υπόκρουση)

[nickel]

Paul Newman's tribute to Liz Taylor (1932-2011).


http://www.youtube.com/watch?v=NyHa4NSmTkk

[nickel]

Είδα Mystery/Thriller, είχα όρεξη για Action Movie. Είδα Milla Jovovich και μπορεί τα Resident Evil της να μην τα αντέχω αλλά εδώ ήταν προσγειωμένη στο σήμερα. Στη Χαβάη. Εδώ είμαστε, είπα. Είδα μετά 6,5 στο imdb και τρία αστεράκια από τον Ίμπερτ, μου έφτανε. Το θρίλερ ήταν μαγειρεμένο με όλες τις γνωστές συνταγές και το είδα σωστά: δεν ήξερα τίποτα για την ταινία. Και έτσι πρέπει να τη δείτε: μη διαβάσετε τίποτα, μη δείτε το διαφημιστικό τρέιλερ. Αλλά δείτε την αν σας αρέσει η φύση της Χαβάης. Χάρμα, με κάτι λήψεις μαγευτικές. Πάω να χαζέψω στο Google Earth.

Α, ναι, την ταινία τη λένε A Perfect Getaway. Αυτό βοηθάει να το ξέρετε.

[Elsa]

Είδα προχτές στο Άστυ το Route Irish (http://www.imdb.com/title/tt1528312/) του Κεν Λόουτς και χάρηκα που αυτός ο σκηνοθέτης "το 'χει" ακόμα...
Όχι, δεν είναι μια χαρούμενη ταινία (Ιράκ, μισθοφόροι, ίντριγκες, όλα τα καλά :( ) αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και εξαιρετικούς -άγνωστους σε μένα- πρωταγωνιστές!

Χάρηκα επίσης που το Άστυ ήταν τίγκα στον κόσμο. Δεν το περίμενα, ομολογώ.

[drsiebenmal]

New York film director Sidney Lumet dies at 86 (BBC News (http://www.bbc.co.uk/news/entertainment-arts-13025258))
Βιογραφικά (wiki (http://en.wikipedia.org/wiki/Sydney_Lumet))


http://www.youtube.com/watch?v=A7CBKT0PWFA


http://www.youtube.com/watch?v=CF1rtd8_pxA

[daeman]

Καλοστρατιά.


http://www.youtube.com/watch?v=r1DMnQHvN7A

Και οι τίτλοι τέλους.


http://www.youtube.com/watch?v=RJNALV7cFYo

[nickel]

Easy Virtue

Το Easy Virtue, δηλαδή Ελαφρά ήθη, είναι ταινία του 2008 (προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον μάλλον σαχλό τίτλο Ένας ονειρεμένος γάμος), βασισμένη σε θεατρικό του πολυτάλαντου Νόελ Κάουαρντ. Το θεατρικό ήταν μελόδραμα (ο Κάουαρντ το έγραψε στα 25 του), ο Χίτσκοκ το χρησιμοποίησε για να φτιάξει μια μάλλον κακή ασπρόμαυρη ταινία του βωβού (μα δεν είναι ιερόσυλο να παίρνεις έργο του Κάουαρντ και να το κάνεις ταινία του βωβού;) και στην τελευταία του διασκευή ανέβασαν ελάχιστα κλικ το στοιχείο της κωμωδίας, πρέπει να κέντησαν λίγο παραπάνω τους διαλόγους (δεν μπόρεσα να βρω το θεατρικό, θα το είχα διαβάσει κιόλας), άλλαξαν δυο-τρία κύρια στοιχεία του σεναρίου —μάλλον για να ικανοποιήσουν περισσότερο τους θεατές— το γέμισαν με μουσική που ταιριάζει στη δεκαετία του 1920 (πολλά από τα τραγούδια είναι του ίδιου του Κάουαρντ), έβαλαν ένα ικανοποιητικότατο καστ (όπως κάνουν οι περισσότερες αγγλικές ταινίες) και δίπλα στην πρωταγωνίστρια, την Αμερικανίδα Τζέσικα Μπιλ, έριξαν την Κριστίν Σκοτ Τόμας (στο ρόλο της κακιάς πεθεράς — μου πήρε ώρα να τη συνηθίσω) και τον Κόλιν Φερθ (εντελώς ταιριαστό). Τους έβαλαν να ζουν σ' αυτό το αρχοντικό (http://www.nottshistory.org.uk/Jacks1881/flintham.htm) και άρχισαν το ζογκλάρισμα των διαφορετικών χαρακτήρων, όπου όλοι ξεφουρνίζουν ανάλαφρες εξυπνάδες, κυνικές ατάκες και βιτριολικές κακίες λες και όλοι έχουν το κοφτερό πνεύμα ενός Νόελ Κάουαρντ ή ενός Όσκαρ Γουάιλντ, αλλά εσένα σαν θεατή καθόλου δεν σε χαλάει αυτή η μη ρεαλιστική διάσταση.

Την απόλαυσα, την παρακολούθησα με αδιάπτωτο ενδιαφέρον, είναι από τις λίγες ταινίες που θα ξαναδώ σύντομα και το OST το έχω ήδη ακούσει άλλες δυο φορές. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσει το ίδιο, μπορεί να είναι απλώς του δικού μου γούστου, να μη σας πάρω και στο λαιμό μου. Πάντως είναι για ξαλάφρωμα, όχι για ψυχοπλάκωμα. Και μια ταινία που διασκευάζει το Sex Bomb σε στιλ φοξ τροτ και το βάζει δίπλα στα Mad About the Boy και Mad Dogs and Englishmen του Κάουαρντ, πώς το λένε οι Εγγλέζοι… has its heart in the right place.


http://www.youtube.com/watch?v=nORigkDSEjA

http://en.wikipedia.org/wiki/Easy_Virtue_%282008_film%29
http://www.imdb.com/title/tt0808244/

[nickel]

Leaves of Grass (Σαν δυο σταγόνες νερό)

Πειράζει πολύ που τα λέω με καθυστέρηση δύο χρόνων; Αυτή πάλι, του 2009, με έναν πληθωρικό Έντουαρτ Νόρτον σε διπλό ρόλο (διαλέξτε Νόρτον και πάρτε), σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπλέικ Νέλσον, που συμπρωταγωνιστεί αν και είναι αγνώριστος, είναι μια ταινία αντιθέσεων και εκπλήξεων (και θα ήθελα να είμαι από μια γωνιά στα γυρίσματά της). Η σχέση με τον Γουίτμαν είναι ξώφαλτση. Είναι μια έξυπνη ταινία και δεν χρειάζεται να ξέρετε τίποτα παραπάνω.
:whistle:

[nickel]

Made in Dagenham. Ταινία για τις μηχανικούδες του εργοστασίου της Φορντ στο Ντάγκεναμ του Λονδίνου και γιατί η απεργία τους το 1968 ήταν ιστορική. Προσεγμένο σενάριο, αρκετά κοντά στα γεγονότα, με μια φανταστική Σάλι Χόκινς (την πρωταγωνίστρια του Happy-Go-Lucky) σ' έναν φανταστικό ρόλο (δεν υπάρχει αντίστοιχη ηρωίδα στην ιστορική αλήθεια) και μια εξαίρετη Μιράντα Ρίτσαρντσον στο ρόλο της γνωστής και μη εξαιρετέας Μπάρμπαρα Κασλ (την οποία είχα την τύχη να απολαμβάνω επί τέσσερα χρόνια από την τηλεόραση). Απόλαυσα κάθε στιγμή της ταινίας. Πληροφορούμαι ότι ο τίτλος της στα ελληνικά ήταν Γυναίκες έτοιμες για όλα. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα: στη Γερμανία ο τίτλος έγινε We Want Sex.

[drsiebenmal]

Ο τίτλος We want Sex που χρησιμοποιήθηκε στον γερμανόφωνο χώρο προέρχεται από τη σκηνή όπου οι διαδηλώτριες προσπαθούν να ξεδιπλώσουν ένα πανό με την επιγραφή "We want sex equality!" αλλά δεν ξεδιπλώνεται ολόκληρο και η τελευταία λέξη δεν εμφανίζεται, με αποτέλεσμα τη σχετική πλάκα από περαστικούς και μαθητές. Στα γαλλικά χρησιμοποιήθηκε για τίτλος της ταινίας ολόκληρη η επιγραφή του πανό.

[nickel]

Καλημέρα. Δεν ήθελα να το χαλάσω για όσους δεν έχουν δει την ταινία, γι' αυτό δεν το εξήγησα πώς προέκυψε το I Want Sex, που υπάρχει και στην αφίσα της ταινίας. Στην αφίσα είναι μια λεπτομέρεια. Σαν τίτλος της ταινίας για κάποιον που την έχει δει είναι απλώς ανόητος. Για κάποιον που δεν την έχει δει είναι παραπλανητικός (και πάντα ανόητος). Μια καλή (αλλά άσχετη) στιγμή της ταινίας να γίνεται η κεντρική ιδέα της; Ποιος φαλλοκράτης που σκέφτεται μόνο με το κάτω κεφάλι επιβάλλει τον φαλλοκρατισμό του χάριν της εμπορικότητας της ταινίας — μιας ταινίας που θέλει κυρίως να πολεμήσει τον φαλλοκρατισμό;

[drsiebenmal]

Αντικαλημέρα και συγγνώμη, αλλά στον καιρό της wiki δεν σκέφτηκα το ενδεχόμενο της χαλάστρας. Όσο για την άλλη, σωστή παρατήρηση, το οπωδήποτε εντυπωσιακό γεγονός της κοινής επιλογής αυτής της σκηνής για την απόδοση του τίτλου σε γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά με κάνει να σκέφτομαι ότι μπορεί να ήταν πρόταση ακόμη και της ίδιας της παραγωγής. (Ενδεχομένως αυθαίρετο λογικό άλμα από εμπειρία με συμβόλαιο για τη μετάφραση, όπου από τον Αμερικανό εκδότη προτεινόταν και ο μοναδικός εναλλακτικός αποδεκτός τίτλος του μεταφρασμένου βιβλίου.)

[nickel]

Ε, καλά, δεν ήταν σοβαρή χαλάστρα. Απλώς εγώ περνάω μια φάση όπου διαλέγω ταινίες με κάποιες παραμέτρους και προσπαθώντας να ξέρω όσο γίνεται λιγότερα για την πλοκή τους. Το συγκεκριμένο συμβάν είναι μια πολύ χαριτωμένη στιγμή που είμαι βέβαιος ότι βρέθηκε στην αφίσα της ταινίας και στους τίτλους των άλλων γλωσσών χωρίς να ερωτηθούν οι δημιουργοί της ταινίας — μόνο οι πλασιέ της.

[drsiebenmal]

Έφυγε ο Θανάσης Βέγγος

Σύντομο βιογραφικό (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=63001161) (από το Έθνος)

[Aurelia]

Τσάκα κι ένα μπισκότο με την ευκαιρία!

http://www.youtube.com/watch?v=ZUJZCUZAKVE&feature=feedlik

[Elsa]

Είδα το Biutiful (http://www.imdb.com/video/imdb/vi3934586393/), του Iñárritu και το βρήκα συγκλονιστικό. Σενάριο, σκηνοθεσία, ηθοποιίες, περιεχόμενο, όλα!
Σπουδαία ταινία, απ' αυτές που δεν σε αφήνουν την άλλη μέρα.
Αν είναι με κάτι υπερπαραγωγές σαν τη Βαβέλ να χρηματοδοτεί τέτοια έργα, χαλάλι του!
(είπα κι εγώ, μετά τα εκπληκτικά 21 γραμμάρια, δεν θα κάνει κάτι καλό; )


http://www.youtube.com/watch?v=fdWz1IFEv4k

Το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για μας εδώ...

[anef]

Όντως συγκλονιστική η ταινία του Ινιάριτου. Λίγες μέρες αφότου την είδα (τον Μάρτιο, νομίζω), άκουσα πως κάηκαν ζωντανοί 6 κινέζοι μετανάστες (ανάμεσά τους και δύο παιδιά) σε μαγαζί στο Αιγάλεω. Ήταν η τελευταία είδηση πριν τα αθλητικά στο δελτίο του Μέγκα, στη θέση που συνήθως βάζουν το 5λεπτο αφιέρωμα στις αγαθοεργίες της Βαρδινογιάννη.

[drsiebenmal]

YouTube: Νοικιάζει ταινίες του Χόλιγουντ

Πέρα από τα εκατομμύρια δωρεάν ερασιτεχνικά βίντεο που οι χρήστες "ανεβάζουν" στο YouTube, θα μπορούν -πλέον- από σήμερα να παρακολουθούν νοικιασμένες πάνω από 3.000 γνωστές κινηματογραφικές ταινίες του Χόλιγουντ

Το YouTube - που ανήκει στην Google - χρεώνει από 99 σεντς έως 3,99 δολάρια (τα νέα φιλμ) για κάθε ταινία, ενώ οι περισσότερες κοστίζουν 2,99 δολάρια, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό. Εκτός από τις διάσημες ταινίες του Χόλιγουντ, ο χρήστης θα μπορεί να νοικιάσει και ταινίες του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, αλλά και άλλων χωρών.

Συνέχεια εδώ (http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=14049&subid=2&pubid=111143250), από τη σημερινή Ημερησία.

[Costas]

Αν βρεθείτε στη Βιέννη αρχές Ιουνίου, ίσως σας ενδιαφέρει αυτό:

A Single Spark Can Start a Prairie Fire: The Cultural Revolution in the Cinema
2 ­ 13 June 2011
Metro Kino
Vienna, Austria

Of all the cultural products from the Chinese Cultural Revolution, perhaps its films are its most powerful and widely known legacy. Held in conjunction with the Museum of Ethnology¹s Culture of the Cultural Revolution exhibition, the Austrian Film Archive series A Single Spark Can Start a Prairie Fire presents feature films and documentaries from and about the Chinese Cultural Revolution. All films are presented in the original language and subtitled in either English or German. On the 3rd and 4th of June, Mr. Liu Debao, Shanghai¹s ³Red Collector,² will present screenings from his unique collection of Cultural Revolution newsreels and documentaries on 16mm and China¹s unique 8.75mm gauge. In cooperation with the Museum für Völkerkunde, curated from Katja Wiederspahn and Chris Berry, IFK_Senior Fellow.

A Single Spark Can Light a Prairie Fire:

1) DONGFANG HONG (THE EAST IS RED)
Wang Bing, China 1965, 117 minutes, color, 35mm, OV w/Engl. subtitles

Released immediately before the Cultural Revolution, this song and dance epic soon became one of its iconic works, and the title song became its anthem. One of the main elements of the Cultural Revolution was the Chairman Mao. People carried the Little Red Book with them everywhere, and reported on their day to pictures of Mao on the wall when they came home in the evening. Mao was the red, red sun, and his followers were the sunflowers that turned towards him. This reverent work follows the history of the Revolution from the founding of the Communist Party of China in 1921 through to the 1949 Liberation, in glowing Chinese

Technicolor and vibrant stage performances.

2) LIU DEBAO, "THE RED COLLECTOR", PRESENTS:

Mr. Liu Debao's private collection of materials from the Mao era (1949-1976) includes thousands of posters, films, newspapers and other media materials. He is known in China as "The Red Collector". Mr. Liu has a strong revolutionary and patriotic lineage. His mother was an anti-Japanese guerilla fighter. Born in 1951, he was 15 when the Cultural Revolution broke out, and became a Red Guard. He has been collecting since 1968, and will present some of collection in Vienna.

1. The Political Culture of the Cultural Revolution

Mao met with hundreds of thousands of young people in Tiananmen Square in Beijing 8 times during the Cultural Revolution. Mr. Liu travelled there from Shanghai for the 5th and 6th meetings, as a student and then as a worker. The newsreels of the time present a powerful and vibrant record of the political culture of the time, with its mass rallies, criticism sessions, and parades. Mr. Liu will present and discuss some of these materials.

3) LIU DEBAO, "THE RED COLLECTOR", PRESENTS:

2. The Claimed Achievements of the Cultural Revolution

During the Cultural Revolution, great emphasis was put not only on class struggle but also on technological progress and national self-reliance. The model 'commune' of Dazhai and the industrial model at Daqing were promoted in documentaries. These themselves were shown all over the country by mobile projection teams on a special super-8 style 8.75mm film stock developed for the purpose. Mr. Liu plans to bring his 8.75mm projector to Vienna to show us, along with some documentaries.

4) MORNING SUN
Carma Hinton, Geremie R. Barmé, Richard Gordon,
USA/China 2003, 117 minutes, color + b&w, Digi Beta, engl. OV

Carma Hinton was born in Beijing in 1949, the same year as founding of the People¹s Republic of China. The child of dedicated American revolutionaries, today she works in the United States as a documentary filmmaker. Morning Sun takes her back to Beijing to interview her friends about their time as Red Guards. Combined with rare archival footage, it conjures up the excitement and psychology of the times. Where Auch wenn ich nicht mehr bin focuses on the victims, Morning Sun examines the perpetrators -- or were they victims, too?

5) 5ONGSE NIANGZIJUN (THE RED DETACHMENT OF WOMEN)
Pan Wenzhang, Fu Jie , China 1970, 105 minutes, color, 35mm, OV w/Engl. subtitles

This 1970 film is a ballet, but forget about frail women in tutus fluttering to their tragic and beautiful deaths. Red Detachment of Women is still en pointe. But otherwise it is all clenched fists, righteous anger, and bayonets at the ready! Freed by the Communists from imprisonment by the local landlord, Wu Qionghua seeks vengeance. In this story of women¹s liberation and empowerment, Mao-style, she also learns about revolutionary discipline. The film provides some of the most powerful iconography to come out of the Cultural Revolution. In their uniforms with short pants, the ballerinas were also the pin-up girls of the Mao era.

6) DIE WORTE DES VORSITZENDEN
Harun Farocki, FRG 1967, 2 minutes, b&w, German OV

An instruction manual: How to forge Chairman Mao's words into deadly weapons
...

and

YANG BAN XI: THE EIGHT MODEL WORKS
Yan Ting Yuen, NL/China 2005, 90 minutes, color, Digi Beta, OV w/Engl. subtitles

The Cultural Revolution is over. But the Yang Ban Xi live on. 8 model revolutionary works commissioned by Madame Mao, these vivid hybrids of Beijing opera, ballet, and symphonic music were performed and projected repeatedly. Yan Ting Yuen¹s documentary explores their origins and form, and their ongoing appeal to young Chinese such as rock musician Zhao Wei. She also follows the now middle-aged original prima ballerina of The Red Detachment of Women, Xue Qinghua, as she reprises the role of a lifetime to rapturous applause.

7) ZHIQU WEIHUSHAN (TAKING TIGER MOUNTAIN BY STRATEGY)
Xie Tieli, China 1970, 123 minutes, color, 35mm, OV w/Engl. subtitles

Before it was the title of Brian Eno¹s second album, released in 1974, Taking Tiger Mountain by Strategy was one of the most popular revolutionary operas. Like many other young Westerners, Eno was inspired by the idea of the Cultural Revolution. He picked the name after seeing a book of postcards showing key scenes from the film. The story is based on a true event from 1946, when a Communist reconnaissance team member disguised himself as a bandit in order to infiltrate their stronghold. Full of bold leaps and martial arts-style action, the film is a thrilling and kinetic action movie as well as a propaganda film.

8) KUNAO REN DE XIAO (TROUBLED LAUGHTER)
Deng Yimin, Yang Yanjin, China 1979, 92 minutes, color, Digi Beta, OV w/Engl. subtitles

Immediately after the Cultural Revolution in 1976, a cycle of ³scar films² helped the Chinese public come to terms with the ³decade of chaos.² Most were high melodrama. But, full of dream sequences and luridly coloured fantasies, Troubled Laughter is a rare absurdist comedy. In 1975, reporter Fu Bin returns to work after political re-education. But he finds himself caught between the desire to write the truth and the deluded politics of the final days of the Cultural Revolution. Even his wife advises him to lie, but in the end he is arrested again. A final coda promises release and family reunion. But it is shot as a fantasy sequence, suggesting it may not be for real. Troubled Laughter was selected for screening outside competition at Cannes in 1981.

9) LAN FENGZHENG (THE BLUE KITE)
Tian Zhuangzhuang, China/Hong Kong 1993, 138 minutes, color, 35mm, OV w/Engl. subtitles

Tian Zhuangzhuang was punished for Blue Kite by being banned from directing films for 5 years. At the same time charming and chilling, the film follows the childhood of Tietou as he grows up with his mother, through three political movements: the Anti-Rightist Movement (1957), the Great Leap Forward (1959-1960), and the Cultural Revolution (1966-1976). Each movement brings a new father figure into their lives ­ and takes him away. The official line is that the Cultural Revolution was an aberration in China¹s otherwise glorious socialist history. Blue Kite suggests otherwise. It is, of course, banned in China.

10) WO SUI SI QU (AUCH WENN ICH NICHT MEHR BIN)
Hu Jie, China 2006, 69 minutes, color, DVD, OV w/German subtitles

Bian Zhongyun was the respected principal of a girls¹ high school in Beijing -- until her own students beat her to death in August 1966, as the Cultural Revolution reached fever pitch. What would you do if you heard your wife was dying in the ER? Bian¹s husband, Wang Qingyao, grabbed his camera. Hu Jie¹s ρemarkable film is not only about the events of that terrible summer when Mao ιnstructed students to ³be violent.² It is also a contemplation of the drive to witness and document ­ to never forget. No one has ever been charged with Bian¹s murder. And, for Wang Qingyao, it is just like yesterday.

11) READYMADE
Zhang Bingjian, China 2008, 81 minutes, color, DVD, OV, w/Engl. subtitles

How would you feel if your wife looked like Chairman Mao? Unsurprisingly, the cloud on the horizon of Chen Yan¹s new career as a female Mao impersonator is her husband¹s discomfort. The Mao cult was a major feature of the Cultural Revolution. And although, like Elvis, Mao has long ago left the building, he lives on in the form of Mao impersonators. Zhang Bingjian¹s documentary shows just how far two of the many Mao impersonators are willing to go in their efforts to make their careers. Significantly, both of them are old enough to remember the Cultural Revolution Mao cult.

12) YANGGUANG CANLAN DE RIZI (IN THE HEAT OF THE SUN)
Jiang Wen, China 1994, 134 minutes, color, 35mm, OV w/Engl. subtitles

For many people, the Cultural Revolution was a disastrous ³decade of chaos.² But In the Heat of the Sun focuses on those too young to be either victims or Red Guards. Left behind after their parents had been sent down to the countryside to be punished and the schools had all closed, Beijing¹s teenagers came of age in an atmosphere of unrestrained and sometimes cruel freedom. The film is the debut of Jiang Wen, who was known before as a lead actor (for example in Zhang Yimou¹s Red Sorghum), and has since made films like Devils on the Doorstep (2000) and Let the Bullets Fly (2010). It was adapted from a novel by the ³hooligan² author, Wang Shuo.

[drsiebenmal]

Columbo star Peter Falk dies aged 83

BBC Είδηση (http://www.bbc.co.uk/news/world-us-canada-13909992)
BBC Obituary (http://www.bbc.co.uk/news/entertainment-arts-13458172)

[nickel]

Το Ταξίδι (The Trip) βασίστηκε σε βραβευμένη σειρά έξι ημίωρων επεισοδίων του BBC. Και αν δεν φτάνει ό,τι έχω πει ως τώρα, πρέπει να προσθέσω ότι ίσως για πρώτη φορά βρήκα εύστοχη την κριτική του Μήτση (http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=10006132), που δεν ξίνισε τα μούτρα του πριν γράψει, άρα την απόλαυσε την ταινία και δεν ντράπηκε να το πει. Βέβαια το κοινό του Αθηνοράματος είναι χωρισμένο στα δύο: ο ένας θέλει να δώσει πέντε αστεράκια στην ταινία και ο άλλος λέει «Μούφα! Μην μπείτε καν στον κόπο». Εγώ θέλω να ομολογήσω ότι θα ήθελα να βρισκόμουν καθισμένος δίπλα τους όλη την ώρα (ιδίως βέβαια στο σερβίρισμα). Αλλά, όχι, δεν θα δείτε την ταινία για το φαγητό, αλλά για το πηγαίο χιούμορ και τα εγγλέζικα τοπία. Καλά, και για το φαγητό, επειδή έχω βαρεθεί να ακούω βλακείες για το φαγητό στα Βρετανικά Νησιά.

http://www.imdb.com/title/tt1740047/
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Trip_%282011_film%29
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Trip_%282010_TV_series%29

[Costas]

Στις αίθουσες σε επανέκδοση Οι Ομπρέλες του Χερβούργου. Ένα αριστούργημα που δεν πρέπει να χάσετε!

[Alexandra]

Κώστα, μου φαίνεται ότι θα το δω στο βίντεο αυτό. Η παρέα μου δεν τρελαίνεται για μιούζικαλ, to say the least.

[Costas]

Το καταλαβαίνω απόλυτα αυτό. Κι εγώ είμαι κατεξοχήν από εκείνους που όταν ακούνε μιούζικαλ, 9 στις 10 φορές χασμουριέμαι και στρίβω αμέσως. Αυτή δε η ταινία είναι όλη τραγουδιστή (ρετσιτατίβα και τραγούδια), περισσότερο κι από όπερα! Όταν μπήκα στην αίθουσα (πάνε 20 χρόνια) και το διαπίστωσα, μ' έπιασε μιρμιρία (δυσορθογράφητη λέξη αυτή), κρύος ιδρώτας. Ωχ, σκέφτηκα, τα 'χασα τα λεφτά μου, γιατί μάλλον θα φύγω· αποκλείεται ν' αντέξω 2 ώρες τραγουδιστές εξολοκλήρου. Τελικά όχι μόνο το είδα όλο αλλά το θεωρώ κιόλας, το ξαναλέω, αριστουργηματικό. Από αυτή την άποψη της ανέλπιστης ανατροπής και ηδονής, αποτελεί από τις πιο ακριβές εμπειρίες μου στις σκοτεινές αίθουσες. Στη συνέχεια έγινα θαυμαστής τού Ζακ Ντεμύ (Δεσποινίδες του Ροσφόρ, Peau-d'-Âne), ο οποίος βέβαια έχει γυρίσει και δευτερότερες ταινίες (όταν το σενάριο δεν τραβάει, ό,τι και να κάνεις...).

[daeman]

Στις αίθουσες σε επανέκδοση Οι Ομπρέλες του Χερβούργου. Ένα αριστούργημα που δεν πρέπει να χάσετε!

Καλημέρα με την κατάλληλη μουσική (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?7653-%CE%94%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-(daeman-s-tunes)&p=112865&viewfull=1#post112865), Κώστα. :)

[drsiebenmal]

Μιχάλης Κακογιάννης (http://www.mcf.gr/), 1922-2011

[nickel]

Για μικρό μικρό αφιέρωμα, αυτό το ωραίο κείμενο:


Ο Ζορμπάς λέει την αλήθεια

Της Mαρίας Kατσουνάκη

Για τον «Αλέξη Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα και αναλύσεις. Η ταινία, όταν προβλήθηκε, μέσα δεκαετίας του ’60, προκάλεσε σάλο, εθνικό διχασμό. Κάποιοι, αγανακτισμένοι, μίλησαν για «εξευτελισμό» της Ελλάδας, επειδή παρουσιάζει τους Κρητικούς του χωριού να συμμετέχουν σε ένα φονικό κι ένα πλιάτσικο, άλλοι, υποστηρικτές του έργου, ανάμεσά τους και η χήρα του Καζαντζάκη, Ελένη, ανέλαβαν να μιλήσουν για «μικροψυχία» και «διαστρέβλωση». Δυσφημεί ή όχι την Κρήτη η ταινία;

Η απάντηση δόθηκε με τρία Όσκαρ, μεγάλη εμπορική επιτυχία, διεθνή αναγνώριση και πολλούς τουρίστες που ήρθαν, γοητευμένοι από την εικόνα του νησιού, τους πρωταγωνιστές, τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Ξένοι σχολιαστές, μάλιστα, επισήμαναν ότι είναι «μία από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ γύρω από το θέμα της ανάπτυξης», ερμηνεύοντας με αυτόν τον τρόπο τις προσπάθειες του Αλέξη Ζορμπά να λειτουργήσει ένα παλιό λιγνιτωρυχείο.

Ύστερα από 46 χρόνια η φιγούρα του Άντονι Κουίν να χορεύει μέχρις εξαντλήσεως «για να μη σκάσει από χαρά», μπορεί να φαίνεται περισσότερο γραφική από υποβλητική, σχηματική μάλλον παρά γοητευτική. Ο Ζορμπάς όσο φαφλατάς, πεισματάρης και μωροφιλόδοξος μπορεί να χαρακτηριστεί άλλο τόσο αξιοθαύμαστος είναι ο τρόπος του να αντιδρά στις καταστροφές. Υπόσχεται έναν μεγάλο μηχανικό άθλο που θα ξαναδώσει ζωή σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Αποτυγχάνει. Τίποτα όμως δεν τον λυγίζει γιατί εκείνο που επιθυμεί με πάθος είναι η ίδια η ζωή.

Ακόμη κι αν η άποψη ότι «στον καθένα μας βρίσκεται κρυμμένος ένας Ζορμπάς» ηχεί ρομαντική και αφελής, η εικόνα της Ελλάδας που αποτυπώνεται στην ταινία του Κακογιάννη αποδεικνύεται πολλαπλώς ανθεκτική. Ίσως γιατί δεν επεδίωξε να ωραιοποιήσει ούτε να εξιδανικεύσει τον τόπο. Διασκευάζοντας το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη, κράτησε την τραχύτητα, τη βιαιότητα, την καπατσοσύνη, την ανθρωπιά, τον θαυμασμό και την αποστροφή. Πορεύτηκε με τις αντιφάσεις. Αρνήθηκε να υπογράψει μια καλοβαλμένη περιηγητική ταινία, υπακούοντας σε τουριστικούς κανόνες. Είπε κοινωνικές αλήθειες μέσα από κινηματογραφικές συμβάσεις. Και έβαλε το δικό του, μικρό λιθαράκι, στην ανάπτυξη της Ελλάδας.

Χωρίς να αγωνιά ούτε για την προς τα έξω εικόνα ούτε για ανατροπή των προτύπων. Δεν κακοποίησε, δεν απέκρυψε, δεν εξιδανίκευσε. Εργάστηκε μεθοδικά, με ειλικρίνεια και αμεσότητα. Αξιοποίησε μια ιδέα με τον καλύτερο τρόπο. Οργάνωσε μια αξιοζήλευτη, διεθνή συμπαραγωγή, χωρίς εκπτώσεις.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης πέρασε τα ελληνικά σύνορα με μια βασική αρχή: «η τέχνη για να γίνει παγκόσμια πρέπει να λέει την αλήθεια». Αρχή που δεν ισχύει μόνο για την τέχνη.

Καθημερινή, 26/7/2011 (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/07/2011_1295873)

[nickel]

Μέσα από την Τζέιν Έϊρ (http://www.imdb.com/title/tt1229822/) (με την «Αλίκη» του Τιμ Μπάρτον να πρέπει να ασκημύνει λιγάκι για να πείσει σαν plain Jane) ανακάλυψα τον ταλαντούχο Φουκουνάγκα και την προηγούμενη (πρώτη μεγάλη) δουλειά του, το Χωρίς όνομα (http://www.imdb.com/title/tt1127715/) (Sin Nombre). Δυο αξιόλογες και τόσο διαφορετικές ταινίες. Να 'ναι καλά ο νέος, θα έχει να δώσει πολλά.

[Elsa]

Άντε πάλι, αρρώστησα βραδιάτικα... Είπα να δω το "Oranges and sunshine" (http://www.imdb.com/title/tt1438216/) του Jim Loach (ναι, είναι γιος του Κεν).
Μια ιστορία απίστευτη, από αυτές που αναρωτιέσαι πώς τις σκέφτονται οι σεναριογράφοι, αλλά δυστυχώς έχουν απλώς μεταφέρει την αδυσώπητη πραγματικότητα:
Child Migrants Trust (http://www.childmigrantstrust.com/)
Margaret Humphreys (http://en.wikipedia.org/wiki/Margaret_Humphreys), η ψυχή πίσω από την υπόθεση.


http://www.youtube.com/watch?v=3CJxgk2ZrxY


http://www.youtube.com/watch?v=8bt12r3H3oQ&NR=1

[Costas]

Να εκφράσω κι εγώ τη θλίψη μου για το θάνατο του Μιχάλη Κακογιάννη. Είχα δει πρόπερσι το Κυριακάτικο Ξύπνημα, με τη Λαμπέτη. Αλλά και η Ερόικά του, τι όμορφη! Και φυσικά η Ηλέκτρα, οι Τρωάδες...Σπουδαίος· αθάνατος!

Πέμπτη ως Κυριακή, στη Νοσταλγία, στο Ν. Ηράκλειο, παίζει το Γιογιό (http://www.athinorama.gr/cinema/data/rooms/?id=1001182), του Πιέρ Εταίξ (1965). Το 'χα δει μικρό παιδί, δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα.
Δευτέρα στις 22.30, στην Αιολία, στην Καισαριανή, παίζει τον Επιστάτη Σάνσο (http://www.athinorama.gr/cinema/data/movies/?id=1007994&selTab=0), του Κένζι Μιζογκούσι (1954). Λέει ότι παίζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα. Είναι δυνατόν; Τέλος πάντων, είναι από τα πολύ καλά γιαπωνέζικα, της χρυσής εποχής.

[Costas]

Η Αυτοβιογραφία του Νικολάε Τσαουσέσκου, του Andrei Ujica (2010). Παρουσίαση στη NYT (http://movies.nytimes.com/2011/09/09/movies/autobiography-of-nicolae-ceausescu-by-andrei-ujica-review.html?nl=todaysheadlines&emc=tha210).

[drsiebenmal]

Μπουγιάρ Αλιμανί
Ο αλβανός σκηνοθέτης που ζει στον Κορυδαλλό, μιλά για τη ζωή του εκεί, για τη ζωή του εδώ και για τη βραβευμένη του ταινία «Αμνηστία»

Μια πολύ ενδιαφέρουσα κτγμ συνέντευξη στον Στ. Θεοδωράκη, σήμερα στα Νέα (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4659464). Σκοπίμως δεν μεταφέρω τον «τραβηχτικό» τίτλο που διάλεξε ο τιτλατζής...

[Lexoplast]

http://vimeo.com/26111668


http://player.vimeo.com/video/26111668

[Costas]

Αυτές τις μέρες είδα δύο παλιές ταινίες στην τηλεόραση. Η μία, Spellbound (Νύχτα Αγωνίας), του Χίτσκοκ, του 1945, είχε μια σκηνή ονείρου στημένη από τον Σαλβαδόρ Νταλί και μια πανέμορφη Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Η άλλη, La stella che non c'è (The Missing Star), του Gianni Amelio, ένα ρόαδ-μούβι του 2006, είχε πολύ ενδιαφέρον για τα πλάνα από τη βιομηχανική Κίνα, όχι μόνο τα εργοστασιακά αλλά και τα οικιστικά και άλλα.

[daeman]

...
Δεν είναι αριστούργημα η ταινία, ούτε καν στις καλύτερες θα την έβαζα (ωστόσο η μουσική της σκίζει), αξίζει τον κόπο όμως να τη δει κανείς, έστω και μετά από τόσα χρόνια, χωρίς να την κρίνει με τα σημερινά δεδομένα, επειδή ακριβώς έχουν περάσει τόσα χρόνια και οι αθώες (ή όχι, και πολλές φορές αφελείς) προσδοκίες και βεβαιότητες έχουν πάψει προ πολλού να υπάρχουν.
Μια και έπεσα τυχαία πάνω της στο γιουτιούμπ και μάλιστα με ελληνικούς υπότιτλους,

Φράουλες και αίμα (http://standinatthecrossroads-blackcatbone.blogspot.com/2008/12/strawberry-statement-original.html) (The Strawberry Statement (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Strawberry_Statement_(film))*)


http://www.youtube.com/watch?v=sVfY8MPjtEw


*Ο τίτλος της ταινίας και του βιβλίου (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Strawberry_Statement) λέγεται ότι προέρχεται από μια απαξιωτική δήλωση πρύτανη του Κολούμπια για την συμμετοχή των φοιτητών στις διοικητικής φύσης αποφάσεις του πανεπιστημίου, οι οποίοι, όπως υποστήριξε, μπορούν να εκφέρουν μόνο ασήμαντες προσωπικές γνώμες όπως αν τους αρέσει ή όχι η γεύση της φράουλας!
http://standinatthecrossroads-blackcatbone.blogspot.com/2008/12/strawberry-statement-original.html
Να 'ταν τα νιάτα δυο φορές...

[pshleas]

Έχω ένα θέμα όταν υπάρχει βοή στο χώρο, όλα μου ακούγονται κάπως έτσι...


http://www.break.com/index/short-film-in-fake-english-2187554

[Costas]

Είδα Το Γάλα, του Γιώργου Σιούγα, σε σενάριο του Βασίλη Κατσικονούρη, από το ομότιτλο πετυχημένο θεατρικό του (που δεν το γνώριζα). Καλή ταινία, πολύ αληθινή. Punchline: "Κανείς δεν ξέρει τι είναι να ζεις μ' έναν άρρωστο στο ίδιο σπίτι". Αλλά εμπλέκεται και η μεταναστευτική ταυτότητα της οικογένειας, που δίνει άλλη μια διάσταση στο δράμα. Γιατί δράμα είναι (αν δεν είστε έτοιμοι για βαρύ θέμα, προσπεράστε το). Λινκ σε εξωτερικές κριτικές στο imdb. Στην αρνητική κριτική του, ο Γιώργος Κρασσακόπουλος αναφέρει μιαν αποτυχημένη σκηνή, σ' ένα ακόλαστο μπαρ. Πράγματι, συμφωνώ κι εγώ, αλλά το έργο συνολικά είναι πολύ πιο πάνω απ' αυτό το ναδίρ του. Οι ερμηνείες πολύ καλές, οι διάλογοι επίσης, οι χωροθεσίες θεατρικές.

[Costas]

Ρε λες η 'πασταφαριανή' αίρεση του Γιγαντιαίου Ιπτάμενου Σπαγγέτι (http://en.wikipedia.org/wiki/Church_of_the_Flying_Spaghetti_Monster), του Bobby Henderson (2005), να άντλησε την έμπνευσή της από την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (http://www.imdb.com/title/tt0287320/), των Πάνου Κούτρα και Πάνου Ευαγγελίδη (1999);

[Costas]

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος οργάνωσε ένα τετραήμερο Καζαχικού (sic) Κινηματογράφου, που τελειώνει απόψε. Την πρώτη μέρα παίχτηκε (μόνο με προσκλήσεις) μια βιογραφία (The Sky of my childhood) τού εδώ και 20 χρόνια προέδρου του Καζαχστάν (ας το γράψω εδώ όπως το λένε οι ίδιοι) Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, ο οποίος διανύει το 71ο έτος της ηλικίας του και κέρδισε τις τελευταίες εκλογές του Απριλίου ενεστώτος έτους με το εντυπωσιακό ποσοστό του 95,54% των ψηφισάντων... Εννοείται ότι το 4ήμερο οργανώθηκε σε συνεργασία με την Καζαχική Πρεσβεία της Αθήνας. Η είσοδος είναι δωρεάν. Παρ' όλα αυτά, για να πάει κανείς εκεί πρέπει να ξοδέψει με το μετρό 2,80 ευρώ. Τίθεται θέμα αν αξίζει να δώσει κανείς αυτό το ποσό...

Τέλος πάντων, δεν μπόρεσα να πάω στο Δώρο στον Στάλιν της Τετάρτης και πήγα χτες και είδα 1) μια ιστορική υπερπαραγωγή αισχίστου είδους (Nomad, 2005, γαλλοκαζαχική), και 2) μια ανεκτή (για δωρεάν...) βιογραφία του Μουσταφά Σοκάι (1880-1941). Για το έργο αυτό δεν μπορείτε να βρείτε στοιχεία στο imdb, γιατί είναι η πρώτη ταινία που δε βρίσκω σ' αυτό τον ιστότοπο, αλλά μπορείτε εδώ να διαβάσετε μια φιλμοκριτική (http://www.kinokultura.com/2009/25r-shokai.shtml).

Υπάρχει επίσης η γλωσσική πτυχή του ζητήματος. Το πρόγραμμα που μοιράζουν είναι σε κάτι άθλια αγγλικά, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ακόμα πιο άθλια ελληνικά. Δειγματοληπτικά:

Milestones in the history of any nation sanctified bright destinies of individuals who have dedicated their lives to the establishment and prosperity of the Motherland.
Τα γεγονότα της ιστορίας του κάθε έθνους αγιάζονται με φωτεινή μοίρα των ατόμων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους για την εγκατάσταση και την ευημερία της πατρίδας τους.
He was the brightest and prominent political figure of the 1st half of the 20th century, the person who united under a uniform banner of Turkic of the Central Asia, the prime minister and Minister of Foreign Affairs of Turkistan Autonomy. The film depicts all routes of his immigrant's fate -Turkey, France, Germany.
Ήταν η πιο λαμπρή και εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ο άνθρωπος που έχει ενώσει κάτω από τη μια ομοιόμορφη σημαία των τούρκων της Κεντρικής Ασίας, τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Εξωτερικών της Αυτονομίας του Τουρκεστάν. Η ταινία απεικονίζει όλες τις διαδρομές των μεταναστών -Τουρκία, Γαλλία, Γερμανία.

Αυτό είναι πρόγραμμα κουλτουριάρικου φορέα...

Θα έπρεπε η Ταινιοθήκη (που δεν είναι παράρτημα του υπουργείου προπαγάνδας της Δημοκρατίας του Καζαχστάν) να προσέχει τι προβάλλει, ώστε να προστατεύει τους επισκέπτες της, οι οποίοι θεωρούν ότι θα πάνε εκεί να δουν κάτι που έχει επιλεγεί με ποιοτικά κριτήρια. Όσο για το αποψινό πρόγραμμα, περιλαμβάνει δύο ταινίες: 1) το θρίλερ Εκκαθαριστής (Liquidator) --ο τίτλος τα λέει όλα, και στις φωτογραφίες βλέπουμε 3 διαφορετικούς ανθρώπους στη γνωστή στάση του σκοπευτή που κρατάει το πιστόλι με τα δύο χέρια και σημαδεύει, και 2) το "Δράμα, Κωμωδία" Η Ιστορία για το Ροζ Κουνελάκι, για το οποίο διαβάζω στο πρόγραμμα ότι "Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι νέοι άνδρες από την σύγχρονη κοινωνία καθορίζουν την ευτυχία ως μια υλική και οικονομική εκπλήρωση και την επιτυχία. Αν και ό,τι έχει να κάνει με τις υψηλές ηθικές αξίες και τα ιδανικά αρχίζει να γίνεται κακομεταχείριση και αγνοούνται από την κοινωνική τάξη." No need for the English original...

[Zazula]

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος οργάνωσε ένα τετραήμερο Καζαχικού (sic) Κινηματογράφου, που τελειώνει απόψε. Την πρώτη μέρα παίχτηκε (μόνο με προσκλήσεις) μια βιογραφία (The Sky of my childhood) τού εδώ και 20 χρόνια προέδρου του Καζαχστάν (ας το γράψω εδώ όπως το λένε οι ίδιοι)...
Χμμ, η υιοθέτηση του χι (Καζαχστάν, Καζαχικός) και επισήμως απ' τους ίδιους αλλάζει κάπως τα δεδομένα σε παλαιότερη συζήτησή μας: Καζακστάν ή Καζαχστάν; (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?3593-Kazakhstan-Καζακστάν-ή-Καζαχστάν).

[Costas]

Βρε βρε, για όλα έχει προβλέψει ο nickel, ευχαριστώ! Λες απλώς να χρησιμοποιούν οι ίδιοι τη ρωσική γραφή pour l'Occident? Δεν ξέρω τι να πω.

[Earion]

Δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που το βλέμμα μου διασταυρώνεται με κάποιο σημάδι της παρουσίας του ισόβιου άρχοντος του Καζακστάν. Εντελώς απροσδόκητα ξεπήδησαν μπροστά στα μάτια μου από τις σελίδες της κυριακάτικης Καθημερινής, σοβαρής εφημερίδας των Αθηνών, ούτε μία ούτε δύο αλλά τρεις παρακαλώ καταχωρίσεις από την αρχή του χρόνου, με περιεχόμενο εμφανώς θεόπνευστο και κάτω από τον προειδοποιητικό τίτλο «ξένη δημοσίευση». Τι με ώθησε να τα διαβάσω δεν μπορώ ούτε και τώρα να καταλάβω. Άσκηση στη ματαιοπονία; Είχα χρόνο για ξόδεμα; Τι να πω…

Σκέφτηκα κάποια στιγμή να τα προβάλω ως curiosités, ως παράδοξα, αποσπάσματα κουτοπόνηρης αυτοδιαφήμισης που ένας θεός ξέρει ποιον προσπαθεί να πείσει, ψηφίδες ενός λόγου μη έλλογου, ακατανόητου στο περιεχόμενο πολύ περισσότερο παρά στα καταβαραθρωμένα ελληνικά του. Δείγματα ύφους προς αποφυγή για να διδάσκεται στις μεταφραστικές σχολές.

Είπα μετά μήπως αχνοδιαγραφεί κάποιο χαμόγελο σε όσους διαβάζουν για το τσεκούρι που έπεσε στην πρόταση για δημοψήφισμα και την πολιτική μανούβρα διά των εκλογών του μεγίστου ηγέτη, που φέρνει χωρίς να το θέλεις στο νου δικά μας πράματα, ρωμαίικα (ιδίως η θριαμβολογία για το πολιτικά «απερκοτ» νίκη στα σημεία που επέφερε η ηγεσία στους αντιπάλους!).

Τα αναρτώ ως έχουν χωρίς καμία επέμβαση. Αλλά εντέλει δεν αξίζουν το χαμένο χρόνο σας. Δεν ξέρω γιατί τα μοιράζομαι μαζί σας. Προσπεράστε τα.


ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ



Δημοκρατική κατεύθυνση του Καζακστάν
Αξιοπερίεργη πολιτική συγκυρία σημειώθηκε στο Καζακστάν. Ο ηγέτης αυτής της χώρας Νουρσουλταν Ναζαρμπαγεβ απέρριψε τη διεξαγωγή προβλεπόμενου δημοψηφίσματος για την παράταση της εξουσίας του έως το έτος 2020. Αντί γι' αυτό η ηγεσία της χώρας πρότεινε να διεξαχθούν πρόωρες προεδρικές εκλογές, οι οποίες σε διαφορετική περίπτωση θα πραγματοποιούνταν το 2012.
Θα ήταν λίγο να πούμε ότι η απόφαση αυτή ήταν απροσδόκητη. Ολα τα πράγματα στη Δημοκρατία του Καζακστάν έδειχναν την εντατική προετοιμασία για το δημοψήφισμα. Πολλοί ειδικοί ήταν βέβαιοι ότι αυτό θα γίνει. Η αλήθεια είναι ότι την κατάσταση περιέπλεξε η πρωτοβουλία της Βουλής του Καζακστάν. Οι βουλευτές αποφάσισαν να εισαγάγουν διορθώσεις στο Σύνταγμα, οι οποίες κατά τη γνώμη τους, θα επέτρεπαν να δημιουργηθεί δικαιωματική βάση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Μολονότι στο Σύνταγμα προβλέπονται και χωρίς αυτό, όλες οι προϋποθέσεις για την υλοποίηση αυτών των πρωτοβουλιών στη ζωή, όπως βεβαίωσαν αργότερα έγκυροι νομικοί.
Γι' αυτό το λόγο διασταύρωσαν τα ξίφη τους αρκετοί. Ας λάβομε το γεγονός ότι ο Νουρσουλταν Ναζαρμπαγεβ δεν επιδοκίμασε την πρωτοβουλία των λαϊκών αντιπροσώπων. Το Κοινοβούλιο τελικά ψήφισε νόμο με πλειοψηφία αντίθετα με τη γνώμη της ηγεσίας της χώρας (υπάρχει τέτοια διαδικασία) και τον απέστειλε για υπογραφή στον Νουρσουλταν Ναζαρμπαγεβ. Ο Πρόεδρος με τη σειρά του απευθύνθηκε στο Συνταγματικό Συμβούλιο (Σ.Σ.) με την εντολή να εξετάσει το έγγραφο σε σχέση με τον Θεμελιώδη νόμο. Το Συνταγματικό Συμβούλιο τον εθεώρησε ως νομικά μη ορθό. Η ανακρίβεια της παράθεσης των συνταγματικών προδιαγραφών κατά τη γνώμη εγκύρων νομικών μπορεί πρακτικά να επιφέρει ανισορροπία στα κρατικά και κοινωνικά όργανα που προβλέπονται από το σύνταγμα.
Οφείλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή στο γεγονός των ανεπαρκειών στο νόμο στην ατελή νομική δομή. Από εδώ δεν πρέπει βέβαια να οδηγούμεθα στη σκέψη ότι το δημοψήφισμα ως δημοκρατική μορφή έκφρασης της βούλησης των εκλογέων αντιτίθεται στο Σύνταγμα. Δεν αντιτίθεται στον Θεμελιώδη νόμο και το ζήτημα το οποίο είχε σχεδιασθεί να τεθεί σε διαβούλευση στους πολίτες του Καζακστάν. Να, πώς σχολίασε την κατάσταση ο πρόεδρος του ΣΣ Ιγκορ Ρόγκοβ «το Σύνταγμα καθορίζει το πανεθνικό δημοψήφισμα ως μορφή άμεσης πραγματοποίησης από το λαό της εξουσίας του και ως δημοκρατική μέθοδο λύσης ιδιαίτερα σοβαρών ζητημάτων του κρατικού βίου, συνεπώς αυτό μπορεί και να είναι το ζήτημα της παράτασης της προεδρικής θητείας».
Με αυτό τον τρόπο η πρωτοβουλία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος στο λαό θα μπορούσε να προχωρήσει. Είναι άλλο θέμα κατά πόσο αυτό συμπίπτει με τις κοινά αποδεκτές δημοκρατικές αρχές: Το ερώτημα είναι στρυφνό. Καθ' όσον στη διάρκεια του μήνα η προσοχή των διεθνών ειδικών συγκεντρώθηκε σε αυτή την κεντροασιατική χώρα. Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση με διπλωματικό τρόπο εμίλησαν για την αντιδημοκρατικότητα αυτού του βήματος. Στο Καζακστάν θεωρούν ότι η πραγματοποίηση της βούλησης του λαού με το πανεθνικό δημοψήφισμα είναι μια από τις κύριες εκφράσεις της δημοκρατίας. Για την ύπαρξη σε αυτό ακριβώς της βούλησης του λαού μαρτυρά η συλλογή των υπογραφών πάνω από 5 εκατομμύρια ανθρώπων, δηλαδή περισσότερο από τον μισό πληθυσμό του Καζακστάν, που έχει δικαίωμα ψήφου, εξεφράσθη υπέρ της παράτασης της θητείας της ηγεσίας της χώρας.
Με αυτό τον τρόπο ενώπιον του προέδρου παρουσιάσθηκε ένα δίλημμα ...από τη θέση του δυτικού κατανόησε ότι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος πιθανόν να προκαλέσει διαφορετική αντίδραση της παγκόσμιας κοινότητας, να επηρεάσει στην απώλεια της φήμης του κράτους και του προσώπου του ίδιου του Ναζαρμπαγεβ. Από τη θέση του ηγέτη, του επικεφαλής του κράτους αυτός δεν μπορεί να αγνοήσει τη γνώμη πέντε εκατομμυρίων πολιτών του Καζακστάν.
Σε αυτή την όχι απλή κατάσταση ο πρόεδρος του Καζακστάν επέλεξε τη μοναδική διαλλακτική απόφαση να πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές για την ηγεσία της χώρας.
Η θέση του προέδρου της ΔΚ έλαβε ευρεία κοινωνική αναγνώριση στον κόσμο και χώρες - συνεταίρους και έγκυρους οργανισμούς. Την υπαναχώρηση από το δημοψήφισμα επιδοκίμασε ο πρόεδρος του ΟΑΣΕ υπουργός εξωτερικών Λιθουανίας Αουρονιους Αζουμπαλις. Την πρώτη Φεβρουαρίου η Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Καζακστάν διένεμε δήλωση με την οποία χαιρετίζει την απόφαση του Προέδρου Ναζαρμπαγεβ.
Η ηγεσία του Καζακστάν επέδειξε την προσήλωση της στις δημοκρατικές αξίες και αυτό κατά τη γνώμη των πολιτικών αναλυτών επέφερε πολιτικά «απερκοτ» νίκη στα σημεία κατά όλων των αντιπάλων οι οποίοι εξέφρασαν κριτική κατά του δημοψηφίσματος.
Τώρα στα διεθνή δίκτυα ακούγονται εντελώς άλλα σχόλια σχετικά με τη Δημοκρατία του Καζακστάν. Αυτή η χώρα πραγματικά μοιάζει με νησίδα σταθερότητας, ιδιαίτερα στο φόντο της Μέσης Ανατολής.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.2.2011


ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ


Η Επιλογή Εγινε
Η νίκη του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ στις προεδρικές εκλογές σήμανε μια σημαντική επιτυχία της γραφειοκρατίας του Καζακστάν, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Παρά το γεγονός ότι οι εκλογές έχουν γίνει μέρος της ιστορίας, η οργάνωση τους και τα αποτελέσματα τους θα είναι για πολύ καιρό ακόμα το θέμα της ερευνητικής και πολιτικής ανάλυσης, επιπτώσεις των απόψεων και αξιολογήσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι μάρτυρες αυτής της πειστικής νίκης του εν ενεργεία Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν έγιναν αξιόπιστοι συνεργάτες μεταξύ των συμπατριωτών του και πολλοί διεθνείς παρατηρητές (περισσότερα από χίλια άτομα) από δεκάδες χώρες και οργανισμούς (ΟΑΣΕ/ODIHR, Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ευρώπης και των τουρκόφωνων χωρών, Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης, SCO και CIS, κ.λπ.). Περισσότεροι από 90 δημοσιογράφοι των ξένων μέσων ενημέρωσης ήταν διαπιστευμένοι στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, οι οποίοι μετέφεραν αμέσως την είδηση της νίκης του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ στον πλανήτη.
Σε αυτή τη μοιραία μέρα για τη χώρα του Καζακστάν οι πολίτες έδειξαν σε όλο τον κόσμο, ένα πρωτοφανές επίπεδο δημοκρατικής κοινότητας, τον πολιτικό τους ακτιβισμό και την ευθύνη. Και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Δημοκρατίας του Καζακστάν έδωσε την ψήφο της υπέρ του εν ενεργεία αρχηγού κράτους - του πρώτου προέδρου Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ.
Οι τρέχουσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν υπό τη στενή επίβλεψη των διεθνών οργανισμών, καθώς το προηγούμενο έτος το Καζακστάν είχε την προεδρία του στον ΟΑΣΕ, φέτος θα πάρει την προεδρία στον Οργανισμό της Ισλαμικής Διάσκεψης. Για να αποφευχθεί η χειραγώγηση και κερδοσκοπία από την αντιπολίτευση και άλλους οργανισμούς, η ΚΕΕ (Κεντρική Εκλογική Επιτροπή) της χώρας στις εκλογές αυτές απέρριψε εντελώς την ψηφοφορία του ηλεκτρονικού συστήματος «Σαϊλάου», η οποία είχε καθιερωθεί για τις εκλογές του 2005 και του 2007. Στήθηκαν πάνω από 13.000 εκλογικά τμήματα (συμπεριλαμβανομένου 35 διπλωματικές αποστολές του Καζακστάν στο εξωτερικό) για περισσότερους από 9 εκατομμύρια πολιτών της χώρας με δικαίωμα ψήφου.
Προφανώς, το σημαντικό είναι ότι οι εκλογές διεξήχθησαν σε ένα περιβάλλον μέγιστης διαφάνειας, νομιμότητας και ειλικρίνειας σε όλα τα στάδια της εκλογικής διαδικασίας. Ολοι οι υποψήφιοι έχουν προβλεφθεί με Ίσους όρους. Ολοι τους είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους, να πραγματοποιήσουν το έργο προπαγάνδας.Την ημέρα της ψηφοφορίας σε εκλογικά τμήματα υπήρχαν τα πληρεξούσια πρόσωπα των υποψήφιων Προέδρων της Δημοκρατίας του Καζακστάν, διεθνείς και ανεξάρτητοι παρατηρητές.
Η επιλογή των πολιτών του Καζακστάν έχει προκληθεί από μια σειρά από αντικειμενικούς λόγους. Ειδικότερα, το μέσο ετήσιο ΑΕΠ αυξάνεται με ρυθμό 7-8%, και κατά κεφαλή το ποσοστό αυτό αγγίζει τα €7,000. Το Καζακστάν, υπό την καθοδήγηση του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ, είναι μία από τις πρώτες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης που ξεπέρασε την παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση. Πολλή προσοχή δίνεται στα κοινωνικά θέματα και θέματα υγείας, παιδείας, πολιτισμού, ανάπτυξης, του «ανθρώπινου δυναμικού».
Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ έχει ήδη μπει στην ιστορία όχι μόνο ως ο ιδρυτής της ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Καζακστάν, αλλά και ως ένας επιτυχημένος στρατηγός για τις κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Στην καρδιά της πολιτικής του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ είναι κατανοητές οι βασικές προτεραιότητες του κάθε πολίτη.
Σήμερα, μετά το τέλος της εκστρατείας, με απόλυτη βεβαιότητα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι αντίπαλοι δεν είχαν πραγματικά καμιά πιθανότητα επιτυχίας. Καθώς οι ανταγωνιστές του εν ενεργεία Προέδρου, στην πραγματικότητα, δεν πρότειναν κάτι καινούργιο, περιορίζοντας με την πλειοψηφία τους μόνο με τα λαϊκά συνθήματα.
Η πορεία του Καζακστάν προς τη Δημοκρατία είναι μοναδική ως προς την δημιουργία θέσεων, συνδέοντας αρμονικά ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά με τα τοπικά χαρακτηριστικά, τον αβαν-γκαρντισμό με συντηρητισμό, τον πραγματισμό με τα τετριμμένα. Χάρη σε αυτό η χώρα υπερασπίστηκε ενώπιον της διεθνούς κοινότητας την ταυτότητα της, και μπαίνοντας σε ένα «κοινό δοχείο» της ανθρωπότητας, δεν διαλύθηκε σε αυτό, όπως πολλά μικρά έθνη.
Ναι, η τακτή εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν πραγματοποιήθηκε. Σε γενικές γραμμές, πέρασαν χωρίς υπερβολές, υπερβολική πολιτικοποίηση και σκάνδαλα. Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην ευημερούσα οικονομική κατάσταση της χώρας και σταθερή πολιτική ανάπτυξη του κράτους.
Τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι του Καζακστάν ψήφισαν για τη σταθερότητα, την ειρήνη και την τάξη που επικρατεί στην κοινωνία, και υποστήριξαν την πορεία που συντελείται από τον σημερινό Πρόεδρο.


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.4.2011


ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ


Δέκα έξι χρόνια δημοκρατικού συνταγματικού βίου του Καζακστάν.
Σήμερα η Δημοκρατία του Καζακστάν γιορτάζει μια από τις κύριες επίσημες γιορτές στη χώρα, την Ημέρα του Συντάγματος, το οποίο εγκρίθηκε με ένα δημοψήφισμα το 1995.
Το πρώτο άρθρο του Συντάγματος του Καζακστάν θεμελιώνει την αρχή της ανάπτυξης της χώρας ως ενός δημοκρατικού, κοσμικού κράτους δικαίου και κοινωνίας, του οποίου οι υψηλότερες αξίες είναι ο πολίτης, η ζωή, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του. Προς το παρόν, η μορφή της διακυβέρνησης στη Δημοκρατία του Καζακστάν είναι ένα ενιαίο κράτος με μια ημιπροεδρική μορφή διακυβέρνησης.
Το Καζακστάν είναι ο ηγέτης της Κεντρικής Ασίας και αναγνωρισμένος παίκτης της διεθνούς πολιτικής. Έτσι, τον περασμένο Δεκέμβριο στην πρωτεύουσα Αστάνα έγινε η Σύνοδος Κορυφής του ΟΑΣΕ στην οποία συμμετείχαν περισσότερες από 55 χώρες και δεκάδες διεθνείς οργανισμοί. Αυτό το καλοκαίρι στη νέα πρωτεύουσα του Καζακστάν συνεδρίασε το Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης. Το χειμώνα του τρέχοντος έτους πραγματοποιήθηκαν στις πόλεις Αστάνα και Αλμάτι οι Ασιατικοί Αγώνες.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Καζακστάν ανέπτυξε μια σειρά από διεθνώς αναγνωρισμένες ιδέες. Ειδικότερα, η χώρα έχει εκουσίως παραιτηθεί από το τέταρτο στον κόσμο οπλοστάσιο των πυρηνικών πυραύλων, και πρότεινε τη δημιουργία στην Κεντρική Ασία μιας ζώνης ελεύθερης από πυρηνικά όπλα. Προκειμένου να προωθήσει την ειρήνη, την αρμονία και την κοινωνική ανοχή και συνοχή, που είναι αμετάβλητες αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης, για την επίτευξη αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των θρησκειών, θρησκευμάτων, εθνών και εθνικοτήτων, πραγματοποιήθηκε υπό την ηγεσία του προέδρου Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ ένα φόρουμ των παραδοσιακών θρησκειών του κόσμου, το οποίο συγκέντρωσε πάνω από 60 αποστολές διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων.
Διεθνείς εμπειρογνώμονες λένε ότι, παρά το νεαρό της ηλικίας της χώρας, η Δημοκρατία του Καζακστάν έχει γίνει ένας από τους κορυφαίους διεθνείς φορείς, που συνδέουν την Ανατολή με τη Δύση, την παράδοση με την καινοτομία, ένα παράδειγμα για τα άλλα κράτη.
Το παραπάνω έγινε δυνατό χάρη στις μεταρρυθμίσεις στο Καζακστάν, οι οποίες αποσκοπούν στη βελτίωση της ποιότητας των δημόσιων υπηρεσιών, στην ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κράτους και κοινωνίας των πολιτών, στην κοινωνική και νομική προστασία του πληθυσμού και στη διατήρηση εσωτερικής σταθερότητας.
Το σημερινό Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Καζακστάν όχι μόνο επιτρέπει να εκτιμηθεί το κράτος και το δίκαιο της χώρας, όπως είναι, αλλά για να δει κανείς αυτή τη χώρα, το λαό της και το πολίτευμα της όπως θα έπρεπε να είναι. Η δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης και ενιαία ακεραιότητα του Καζακστάν, η άμεση και αντιπροσωπευτική δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα, οι αναγνωρισμένες μορφές ιδιοκτησίας και πολιτικού πλουραλισμού, η διεθνοτική συναίνεση που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Καζακστάν λαμβάνουν υπόψη τις μακροπρόθεσμες ανάγκες και τις ιστορικές τάσεις ανάπτυξης της χώρας.


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30.8.2011

[nickel]

Θα αποφασίσω άλλη ώρα και στιγμή αν θα τα προσπεράσω, αλλά τώρα δεν μπόρεσα να προσπεράσω το «απερκοτ». Είναι το αντίθετο τού «πουτ δε κοτ ντάουν», έτσι;

:)

[Costas]

Ένα αφιέρωμα που, αν είχα την τύχη να μπορώ να πάω, δεν θα το έχανα με τίποτα. (ΝΥΤ (http://www.nytimes.com/2011/12/16/movies/miyazaki-takahata-and-studio-ghibli-at-ifc-center.html?nl=todaysheadlines&emc=tha210))

[nickel]

Οι καλύτερες ταινίες (για το 2011) των Protagonιστών.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=10852

Βλέπω ότι συμφωνώ με τον Κουτσογιαννόπουλο στον Χωρισμό. Αλλά δεν έχω δει το Artist.

[Elsa]

Μαζεμένα και σύντομα: Διασκέδασα πολύ με τον Άπιστο (http://www.imdb.com/title/tt1424003/), τρόμαξα με το καλοφτιαγμένο Perfect sense (http://www.imdb.com/title/tt1439572/) (Nickel, θα χορτάσεις Eva Green!), ευχαριστήθηκα το ρομαντικό, λίγο παλιομοδίτικο Ανώνυμοι ρομαντικοί (http://www.imdb.com/title/tt1565958/), απογοητεύτηκα πολύ με το Δέρμα που κατοικώ (http://www.imdb.com/title/tt1189073/), με άφησαν τελείως αδιάφορη Αι ειδοί του Μαρτίου (http://www.imdb.com/title/tt1124035/).
Έβγαλα δουλειά μέσα στις γιορτές! :D

[nickel]

... τρόμαξα με το καλοφτιαγμένο Perfect sense (http://www.imdb.com/title/tt1439572/) (Nickel, θα χορτάσεις Eva Green!)
Χορταίνεται; Έκανα την πιο έμμεση αναφορά στην ταινία μέσω μουσικής (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?165-%CE%A4%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%B1&p=128850#post128850), από το δυσεξιχνίαστο κομμάτι που ακούγεται τη στιγμή που χορεύουν.

Και ναι, η ταινία μεταδίδει εύκολα τον τρόμο του αιφνιδιαστικού και ανεξήγητου. Ταυτόχρονα, σε κάνει να σκέφτεσαι με οργή τα μη αιφνιδιαστικά και μη ανεξήγητα.

[SBE]

Η Έλσα μου θυμίζει πόσο πίσω έχω μείνει με το περσινό σινεμά. :scared::cry::curse:

[Costas]

Από Καθημερινή (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_11/01/2012_422137):

Το Ιράν διέλυσε την κυριότερη κινηματογραφική ένωση της χώρας

Το Σπίτι του Κινηματογράφου, η κυριότερη ένωση δημιουργών της Έβδομης Τέχνης στο Ιράν, διαλύθηκε στις αρχές του μήνα έπειτα από διαταγή του υπουργείου Πολιτισμού, παρά τις διαμαρτυρίες επιφανών κινηματογραφιστών, μεταδίδουν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης της χώρας.

Το υπουργείο κατηγόρησε το Σπίτι ότι μετέβαλε το καταστατικό του χωρίς την άδεια των αρχών, απαλείφοντας την αναφορά που υπογραμμίζει την στράτευση της ένωσης στις αρχές του ιρανικού Συντάγματος.

(...)

[Costas]

Εγώ έκανα ποδαρικό με το ατμοσφαιρικό Κολαστήριο (http://www.imdb.com/title/tt0095475/) (1988) του Ούγγρου Μπέλα Ταρρ. Πολύ καλό πρώτο μέρος, κοιλιά στο δεύτερο. Ιδιοσυγκρασιακή ασπρόμαυρη φωτογραφία, πολλή βροχή και ομίχλη, πινελιές από Αντονιόνι (Κραυγή), αλλά χωρίς μίμηση. Ο υποτιτλισμός πολύ καλός, πιστεύω (λέω 'πιστεύω' γιατί δεν ξέρω ουγγρικά), γιατί δεν υπήρχαν παραλογισμοί (σε αντίθεση με τη σφαγή (http://enaskitis.blogspot.com/2007/12/1.html) που του είχε γίνει στο αφιέρωμα του Καναλιού της Βουλής το 2007). Τώρα ο/η υποτιτλιστής/τρια πατούσε γερά. Δεν ξέρω αν τα εύσημα πρέπει να δοθούν και στη New Star, που φέρνει όλες αυτές τις ταινίες (όπως και την Απληστία ή τον Φάουστ του Σοκούροφ, που είχε επίσης ιδιαίτερα καλούς υποτίτλους σ' ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο). Μπράβο!

[nickel]

Μια και πιάσαμε την αργκό στο funky (και όχι μόνο), προτείνω να βρείτε και να δείτε την ταινία Ball of Fire του 1941, σκηνοθετημένη από τον Χάουαρντ Χοκς, με πρωταγωνιστές τον Γκάρι Κούπερ στο ρόλο του φιλόλογου μιας ομάδας σύνταξης εγκυκλοπαίδειας και την Μπάρμπαρα Στάνγουικ στο ρόλο μιας χορεύτριας που αναλαμβάνει να του διδάξει το νέο λεξιλόγιο της αργκό... και διάφορα άλλα σύμφωνα και φωνήεντα. Καθώς η χορεύτρια μετακομίζει στο κτίριο όπου μένουν και εργάζονται οι οκτώ καθηγητές της ομάδας, η ταινία θυμίζει λιγάκι (στην αρχή και όσο πατά η γάτα) τη Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλίκαρα με την Καρέζη. Όπως θα καταλάβατε, είναι μια ευχάριστη ρομαντική κωμωδία (έχει τσιμπήσει 7,9/10 στο imdb (http://www.imdb.com/title/tt0033373/)), αλλά για όσους ενδιαφέρονται για τη γλώσσα έχει και πρόσθετες απολαύσεις. Π.χ.

— For instance, do you know what this means, "I'll get you on the Ameche"?
— No.
— Of course you don't. An Ameche is the telephone. On account of he invented it.
— Oh, no, he didn't.
— You know, in the movies.
— I see what you mean. Very interesting.

Και, πράγματι, στο Wiktionary (http://en.wiktionary.org/wiki/Ameche):
Ameche (plural Ameches)
(US, dated, slang) A telephone.
[After Don Ameche, who played Alexander Graham Bell in a 1939 film.]

(Αν δεν ξέρετε τον Ντον Αμίτσι, είναι καιρός να αρχίσετε να βλέπετε παλιές ταινίες... Τουλάχιστον το Trading Places του 1983.)

Η ταινία έχει και την παρακάτω φοβερή σκηνή με το Drum Boogie. Η Στάνγουικ (κάνει πως) τραγουδά, ο Τζιν Κρούπα παίζει στα ντραμ (και στο σπιρτόκουτο) και ο Γκάρι Γκούπερ παρακολουθεί σαν χαζός (δικαίως).


http://www.youtube.com/watch?v=qRjQzSwmEHw

[daeman]

Απολαυστική η αποπάνω ταινία, μελέτη για την αργκό της εποχής, με ιδέες και αυτή από τον «Πυγμαλίωνα» του Σο, και κλασικό το Drum Boogie του Κρούπα!

Αλλάζω σελίδα κι εποχή. Πρώτη συμμετοχή ελληνικής ταινίας στο Φεστιβάλ Σάντανς, πρώτη προβολή αύριο, οι θέσεις για όλες τις προβολές στο Παρκ Σίτι ήδη κλεισμένες (στο Σολτ Λέικ Σίτι μόνο έχει διαθέσιμες), μόνο σε λίστα αναμονής και αν.

Ο σκηνοθέτης Μπάμπης Mακρίδης πάει στο Sundance Festival (http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/374/ο-σκηνοθέτης-μπάμπης-mακρίδης-πάει-στο-sundance-festival) (Athens Voice, 11-1-'12)

Είναι –σύμφωνα με τα λεγόμενά του– από τους πιο ανορθόγραφους ανθρώπους που υπάρχουν. Και είναι, επίσης, ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα της εξωστρέφειας του ελληνικού σινεμά. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία «L» είναι η παρθενική ελληνική συμμετοχή στο φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου Sundance (19-29/1).

«Γεννήθηκα στην Καστοριά το 1970. 'Εχω κάνει μια μικρού μήκους ταινία, κάποια video clips και εκατοντάδες διαφημιστικά. Ακούω πολλή μουσική και οδηγώ μια βέσπα τρικάβαλο με το γιο και τη γυναίκα μου. Δεν έχω δίπλωμα αυτοκινήτου, αλλά έχω περπατήσει σε παγωμένη λίμνη.
Το “L” (όπως “learners”) είναι μια ιστορία για έναν άντρα που ζει στο αυτοκίνητό του. Συναντάει τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του συγκεκριμένες ώρες και ημέρες σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Η δουλειά του είναι να βρίσκει και να μεταφέρει το καλύτερο μέλι που υπάρχει σε έναν άντρα 50 ετών. Η εμφάνιση ενός καινούργιου οδηγού προκαλεί την απόλυσή του. Η ζωή του αλλάζει και θεωρεί παράλογο το ότι δεν τον εμπιστεύεται κανείς.
Δεν συμμερίζομαι ταμπέλες όπως “greek weird cinema”. Κάθε ταινία έχει το δικό της πλαίσιο. Τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες σκηνοθέτες και οι συνεργάτες τους πήραν το σινεμά στα χέρια τους. Το έκαναν προσωπική και οικογενειακή υπόθεση. Το οικονομικό, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει, πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Τα θέματα επίσης έγιναν πιο παγκόσμια (sic). Μην ξεχνάμε ότι όλος ο πλανήτης κοιτά την Ελλάδα από πολύ κοντά. Κοίτα τις διαδηλώσεις στους δρόμους, κοίτα και το σινεμά μας.
Η ίδια η ταινία, μαζί με την πίστη της παραγωγού μου Αμάντας Λιβανού σε αυτήν, έφεραν το Sundance κοντά μας. Η χαρά μας από τότε είναι μεγάλη και προετοιμαζόμαστε κάθε ηλιόλουστη μέρα χορεύοντας στον ήλιο».

Το σενάριο του «L» ανήκει στους Ευθύμη Φιλίππου και Μπάμπη Μακρίδη και είναι βασισμένο σε μια ιδέα του Γιώργου Γυιόκα, πρωταγωνιστής είναι ο Άρης Σερβετάλης. Θα βγει στις αίθουσες το 2012 από τη Feelgood Entertainment.


L

L begins (http://filmguide.sundance.org/film/120057/l) with an ode to being a bear and ends with an ode to the sea. What happens in between constitutes one of the more original, willfully bizarre films of the year.

A man lives in his car. He’s 40 and separated from his wife and kids, who live in a different car. They meet in parking lots. A professional driver, the man delivers honey to a narcoleptic man and often dreams of his friend, who was killed when a hunter mistook him for a bear. Frequently late delivering honey, the man is fired, and his driving skills are questioned. Thrust into existential uncertainty, he abandons “car life” and joins a rogue motorbike gang.

Cowriter/director Babis Makridis and cowriter Efthimis Filippou (Dogtooth, Alps) propel us into a funky, surreal world of deadpan absurdism. Beneath the postmodern detachment lies a quiet human struggle. Facing absurd existences, these characters are trying: to be better drivers, to be better bears. Even the score, a flawed rendition of Moonlight Sonata, is trying to be better.

http://www.sundance.org/images/filmguide/2012/120057-1.jpg

Babis Makridis was born in Greece in 1970. He studied film in the Stavrakos Film School. His short film The Last Fakir (2005) was awarded the Newcomer's Prize at the Drama Short Film Festival in Drama, Greece. In 2010 Raindance named Makridis one of “10 Greek Filmmakers to Watch.” L is Makridis's first feature film.

PRODUCERS Amanda Livanou, Babis Makridis CINEMATOGRAPHER Thimios Bakatakis EDITOR Yannis Chalkiadakis ART DIRECTOR Dafni Kalogianni COMPOSER Coti K SOUND DESIGNER Costas Fylaktidis

CAST Aris Servetalis, Makis Papadimitriou, Lefteris Mathaios, Nota Tserniafski, Stavros Raptis

Ε, ναι, σαντανσιάζομαι αυτές τις μέρες.

[daeman]

[After Don Ameche, who played Alexander Graham Bell in a 1939 film.]

Sopa και υπάρχει ολόκληρη στο γιουτιούμπ (ακόμα):


http://www.youtube.com/watch?v=xZ_5P4S_NYU

He [Don Ameche] (http://en.wikipedia.org/wiki/Don_Ameche#Vaudeville_and_films) made his film debut in 1935 and by the late 1930s, had established himself as a leading actor in Hollywood. He appeared in such films as Alexander's Ragtime Band (1938), as the title character in The Story of Alexander Graham Bell (1939). It led to the use of the word, "ameche," as slang for telephone in common catchphrases, as noted by Mike Kilen in the Iowa City Gazette (http://nl.newsbank.com/nl-search/we/Archives?p_product=CR&p_theme=cr&p_action=search&p_maxdocs=200&p_field_label-0=Section&s_dispstring=ameche AND section(all) AND date(12/1/1993 to 12/13/1993)&p_field_date-0=YMD_date&p_params_date-0=date:B,E&p_text_date-0=12/1/1993 to 12/13/1993)&p_field_advanced-0=&p_text_advanced-0=(ameche)&xcal_numdocs=20&p_perpage=10&p_sort=YMD_date:D&xcal_useweights=no) (December 8, 1993): "The film prompted a generation to call people to the telephone with the phrase: 'You're wanted on the Ameche.'"


The Story of Alexander Graham Bell (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Story_of_Alexander_Graham_Bell) (1939)
Henry Fonda is notable in a supporting role as the “Mr. Watson” who hears the first words ever spoken over the telephone. In a pivotal scene, Bell, while working on the telephone, accidentally spills acid onto his lap and shouts in pain, “Mr. Watson, come here! I want you!”. Watson, barely able to contain his own excitement, rushes into the room and stammers out the news that he heard Bell calling out to him over the telephone receiver. Bell has Watson repeat his own words to him to confirm it, and the two men begin hopping around the room, with Watson yelling out a Native American war whoop.

That scene of jubilation was likely based on fact. In real life the Six Nations Mohawk Reserve near Bell's home in Brantford, Ontario awarded him the title of Honorary Chief, about 1870, for his work in translating the unwritten Mohawk language into Visible Speech symbols. Bell was thrilled at his recognition by the Six Nations Reserve and throughout his life would launch into a Mohawk war dance when he was excited.

[SBE]

Εγώ περιμένω την ημέρα που μια ελληνική ταινία εντελώς mainstream και χωρίς ίχνος (θολο)κουλτούρας, παραξενιάς κλπ θα γίνει γνωστή και παραέξω. Κανένα αστυνομικό, καμιά κωμωδία κλπ.

Στο μεταξύ, προχτές πήγα σινεμά και για κακή μου τύχη είδα το τρέιλερ της Γυναίκας με τα Μαύρα και δεν έχω κλείσει μάτι από τότε. Όταν το είχα δει στο θέατρο είχα κάνει μετά πέντε μέρες να κοιμηθώ. Δεν πήγα να δω ταινία τρόμου, γιατί να δω κι όλες τις διαφημίσεις ταινιών τρόμου;
Όσο για την ταινία που είδα, Shame. Εκτιμώ ιδιαίτερα το υποκριτικό ταλέντο του Φασμπέντερ, και η ταινία ήθελε να μας πει κάτι, νομίζω κάτι όχι τόσο πολύπλοκο όσο το αναλύουν οι κριτικές. Αλλά τελικά γιατί χρειάζεται να κάνουν οι ηθοποιοί τέτοια πράγματα στην κάμερα; Τι κερδίσαμε που είδαμε τον ήρωα να πηγαίνει στην τουαλέτα; ΟΚ, στα πλαίσια σκηνής που τον δείχνει να ετοιμάζεται για τη δουλειά, αλλά γιατί; Υπήρχε περίπτωση να σκεφτούμε ότι ο ήρωας δεν έχει φυσικές ανάγκες; Κλπ κλπ κλπ.

[nickel]

Υπήρχε περίπτωση να σκεφτούμε ότι ο ήρωας δεν έχει φυσικές ανάγκες; Κλπ κλπ κλπ.
Η εντύπωση πάντως που αποκομίζεις από πολλές ταινίες είναι ότι οι ήρωες δεν έχουν φυσικές ανάγκες, ότι μπορούν να στεγνώσουν από βροχή αμέσως μόλις βρεθούν σε καλυμμένο χώρο, ότι έχουν λεφτά με ουρά αλλά χωρίς ωράριο, και ότι τελειώνουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις τους χωρίς να πουν ένα «γεια». Και πολλά άλλα τέτοια, βέβαια.

[Costas]

Και πολλά άλλα τέτοια, βέβαια.
Όπως ότι είναι από ατσάλι και ατσαλάκωτοι.

[Zazula]

Όπως ότι είναι από ατσάλι και ατσαλάκωτοι.
Ή ότι βρίσκουν πάντα να παρκάρουν νόμιμα ακριβώς έξω από τον προορισμό τους.

[SBE]

Κι όταν βλέπεις τον Σπάιντερμαν διαπιστώνεις ότι ο ήρωας μπορεί να ανεβαίνει σε κάθετους τοίχους, εντάξει.
Όπως είπα, δε νομίζω ότι αυτή η λεπτομέρεια ήταν απαραίτητη για την υπόθεση. Λίγο πιο κάτω στην ταινία (ακολουθεί σπόιλερ για όσους δεν την έχουν δεί και σκοπεύουν να τη δουν) ο ήρωας επισκέπτεται δύο πόρνες και βλέπουμε και τους τρεις στο κρεββάτι σε διάφορες φάσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται και μερικά δευτερόλεπτα όπου ο πρωταγωνιστής βρίσκεται με το πρόσωπο θαμμένο στα οπίσθια της μίας ηθοποιού. Η σκηνή αυτή (όλη, όχι το συγκεκριμένο σημείο) έχει σημαντική θέση στην πλοκή, αλλά δε νομίζω ότι αυτά τα πέντε δευτερόλεπτα μας έδωσαν να καταλάβουμε κάτι που δεν το καταλάβαμε αλλού στην ταινία. Η διαφωνία μου ήταν στο ότι υποτίθεται ότι βλέπουμε κανονικούς ηθοποιούς, όχι πορνοστάρ, και δεν καταλαβαίνω γιατί είναι αναγκαίο να κάνουν οι ηθοποιοί τέτοια πράγματα στην κάμερα και θεωρείται και δείγμα υποκριτικού ταλέντου και αφοσίωσης στην τέχνη κλπ κλπ. Μου θύμισε την περίπτωση της ταινίας Intimacy του 2001, όπου οι πρωταγωνιστές κάνουν στ'αλήθεια ό,τι γίνεται συνήθως στ'αλήθεια στις τσόντες. Δεν καταλαβαίνω γιατί απαιτεί ο ρόλος τέτοιο ρεαλισμό. Αν το δούμε από την πλευρά του/ της ηθοποιού, ο/η ηθοποιός εκείνη τη στιγμή εργάζεται. Από πότε το "εργάζομαι" σημαίνει και "εκδίδομαι". Στο κάτω κάτω κανένας δεν απαιτεί να βάζουν αληθινές σφαίρες στα όπλα στο σινεμά, παρόλο που το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ ρεαλιστικότερο, και θα είχε και πιο πολύ σασπένς.

[daeman]

Υποκριτικό ταλέντο, my her ass! Θέλουν το κατάλληλο παράγγελμα τέτοια γυμνάσια: about face! :p
Άσε που μπορεί να ήταν καμιά stand-in, ντουμπλέρ (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?9180-σωσίας-ντουμπλίρ-ντουμπλέρ-double-lookalike-stand-in) (ντουμπλέζ; ντουμπλφάς και δε θα ξαναφάς).
Από την άλλη, asskissing (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?72-This-funny-thing-landed-in-my-email&p=34210&viewfull=1#post34210) will get you to the top.

[SBE]

:lol::lol::clap:
Το έθεσες σωστά, Δαεμάνε. Κι εγώ παρόμοια σκέφτηκα σε εκείνο το σημείο.
Όσο για την ντουμπλέζ, οι δύο ηθοποιοί που έπαιζαν τις πόρνες δεν είχαν λόγια και εμφανίζονται μόνο σ' αυτή τη σκηνή, οπότε δε νομίζω να τις ντουμπλάρανε, όσο για τον πρωταγωνιστή, method acting είναι αυτό, δεν είναι παίξε γέλασε.

[drsiebenmal]

Θεόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)

Το τελευταίο πλατό (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=12065)
Greek Filmmaker Theo Angelopoulos Dies In Accident (http://www.huffingtonpost.com/2012/01/24/theo-angelopoulos-dead_n_1229898.html)

[Costas]

Και ένα άλλο από το Protagon, που μου άρεσε σα στιγμιότυπο: στιχομυθία Διακογιάννη-Αγγελόπουλου (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=12069)

[Costas]

Από την άλλη, asskissing (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?72-This-funny-thing-landed-in-my-email&p=34210&viewfull=1#post34210) will get you to the top.
Αυτό το λινκ θα ενθουσίαζε τον Πεντζίκη, μέγα οπαδό της ψηφαρίθμησης!

[nickel]

Να προσθέσω το Τελευταίο πλάνο του Τεό της Βένας Γεωργακοπούλου, από το Protagon.gr (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=12065).

[Costas]

Σενάρια υπάρχουν· αλλά ποιος θα τ' αγγίξει;... (Τα Νέα (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4689128))

[Elsa]

Είδα πριν από μερικές μέρες το Terraferma (http://www.imdb.com/title/tt1641410/) και το βρήκα εξαιρετικό. Σαν να βλέπεις ιταλικό νεορεαλισμό με χρώμα. Οι φάτσες δε των νησιωτών, είναι σαν να ξέμειναν από το "η γη τρέμει"!
Είδα και το "Artist" μόλις χτες, και σχεδόν το ξέχασα κιόλας. Το πιο αξιομνημόνευτο στοιχείο του νομίζω πως ήταν εκείνο το χαριτωμένο σκυλάκι που πρωταγωνιστούσε...

[Costas]

Κι εγώ δύο ταινίες του Σοκούροφ: τον Ήλιο (περί Χιροχίτο το 1945) και την Αλεξάντρα (μια γιαγιά σε διήμερη επίσκεψη σε ρωσικό στρατόπεδο στην Τσετσενία). Ο Σοκούροφ έχει το καλό ότι δεν έχει μανιέρα. Αλλάζει συνεχώς. Εντωμεταξύ, προβάλλεται στις αίθουσες η Λούλου (Κουτί της Πανδώρας) του Παμπστ (η New Star κάνει πολύ καλή δουλειά!)

[Alexandra]

Είδα σε dvd το The Tourist (http://www.imdb.com/title/tt1243957/) με τον Τζόνι Ντεπ και την Αντζελίνα Ζολί. Όταν τελείωσε η ταινία, έψαξα στο IMDb τα στοιχεία του δημιουργού, επειδή ήταν μια από τις πιο γελοίες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου. Με τεράστια έκπληξη ανακάλυψα ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία ήταν του Florian Henckel von Donnersmarck (http://www.imdb.com/name/nm0003697/), δηλαδή του δημιουργού του The Lives of Others. Πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το εξωφρενικά γελοίο σενάριο και αυτή η σκηνοθεσία οφείλονται στον ίδιο άνθρωπο που η προηγούμενη ταινία του ήταν από τις καλύτερες που έχω δει στη ζωή μου. Φυσικά το The Lives of Others έχει βαθμολογία 8,5 στα 10 στο IMDb, ενώ ο Τουρίστας μόλις 5,9 στα 10. Ψήφισα κι εγώ και το βαθμολόγησα επιεικώς με 3.

[nickel]

Το πιο κακό, αν θυμάμαι καλά, είναι ότι πήγε ο Ντεπ με το δέος ότι θα δουλέψει με τον σκηνοθέτη της Ζωής και έπαιξε το ρόλο του με κάθε σοβαρότητα, ενώ θα έπρεπε κάποιος να του πει ότι πρέπει να τον παίξει όπως στους Πειρατές της Καραϊβικής. Αν μάλιστα έκανε και το αξάν...

[Alexandra]

Όντως, θύμιζε λίγο Πειρατές της Καραϊβικής, αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε.

[SBE]

Νομίζω ότι ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης ήθελε να κάνει μια κωμική περιπέτεια του "διεθνούς τζετ-σετ" και απλούστατα, είναι ζόρικο αυτό το είδος, Κυρίως γιατί το εξάντλησαν από τη δεκαετία του '70.
Δεν θα έλεγα ότι δείχνει ότι όταν έρχονται τα λεφτά και τα μεγάλα ονόματα τα χάνουν οι σκηνοθέτες, γιατί και στη Ζωή των Άλλων είχε ονόματα και λεφτά, μόνο που δεν ήταν του Χόλιγουντ.

[SBE]

Είδα και το "Artist" μόλις χτες, και σχεδόν το ξέχασα κιόλας. Το πιο αξιομνημόνευτο στοιχείο του νομίζω πως ήταν εκείνο το χαριτωμένο σκυλάκι που πρωταγωνιστούσε...

Έλσα είσαι άδικη. Η ταινία είχε πολύ καλή φωτογραφία, σκηνογραφία και ηχοληψία και η μουσική πήγαινε γάντι στις εικόνες. Ο σκύλος έπρεπε να προταθεί για Όσκαρ, όπως γράφτηκε κάπου. Σε κάποια σημεία η ταινία έκανε κοιλίτσα, βεβαίως, αλλά τι να κάνουμε.
Ξαφνιάστηκα που ο Ούγος του Σκορτσέζε πήρε τόσες υποψηφιότητες. Μου άρεσε πολύ για παιδική ταινία, αλλά δεν περίμενα να αρέσει τόσο.

[Elsa]

Έλσα είσαι άδικη. Η ταινία είχε πολύ καλή φωτογραφία, σκηνογραφία και ηχοληψία και η μουσική πήγαινε γάντι στις εικόνες. Ο σκύλος έπρεπε να προταθεί για Όσκαρ, όπως γράφτηκε κάπου. Σε κάποια σημεία η ταινία έκανε κοιλίτσα, βεβαίως, αλλά τι να κάνουμε.

Ναι, ναι, δεν αντιλέγω, το είπα περισσότερο σε σχέση με το ντόρο που έκανε. Έχω την εντύπωση πως αυτό που είδαμε, έχει γίνει ξανά και ξανά, και πιο πετυχημένα, κατά τη γνώμη μου.

[drsiebenmal]

Εσωτερικές αντιδράσεις για την ταινία «1453» (http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=444323) στην Τουρκία (Βήμα)

και το πλήρες άρθρο στην αγγλική έκδοση της Χουριέτ: Conquest 1453 (http://www.hurriyetdailynews.com/conquest-1453-.aspx?pageID=449&nID=13957&NewsCatID=398)

(Κάπου είχε ανεβάσει ο Earion σχετικά, αλλά δεν το βρίσκω... :()

[daeman]

[...](Κάπου είχε ανεβάσει ο Earion σχετικά, αλλά δεν το βρίσκω... :()

Γκουγκλάροντας πας εις την Πόλιν (http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?5669-Άρθρο-τούρκου-δημοσιογράφου-για-τον-εορτασμό-της-Άλωσης-(-)), αν εννοείς αυτό. :)

[drsiebenmal]

Όχι, κάπου έχει ανεβάσει τρέιλερ της ταινίας.

[Zazula]

Όχι, δεν το 'χε ανεβάσει στο φόρουμ — σ' το 'χε στείλει με μέιλ τ' Αγιαντώνη φέτος. :inno:

[drsiebenmal]

Α, ρε Άλτσι...!

[oliver_twisted]

Χμμ...Μάλλον ιεροσυλία είναι που θα ποστάρω αυτήν την ανάρτηση στο συγκεκριμένο νήμα, οπότε αν θέλετε το μετακινείτε :)
Αλήθεια δεν το ήξερα ότι είναι στα σκαριά τέτοιο αριστούργημα. Το βρήκα τοιχοκολλημένο στο φατσαμπούκι μου και έπαθα 45 συνεχόμενα εγκεφαλικά. Και επειδή τα καλά πρέπει να μοιράζονται, βουαλά:

17 Νοέμβρη, δε μούβι!


http://www.youtube.com/watch?v=Kae3qhQIGpI

Το μόνο σχόλιο που θα επιτρέψω στον εαυτό μου είναι ότι βλέποντας το τρέιλερ περιμένω να σκάσει ο Ξηρός φωνάζοντας "Με θυμάσαι ρε πούστη;" αλά Γαρδέλης. :devil:

[SBE]

Να σου πω την αλήθεια, εγώ άλλη ταινία περίμενα για αυτό το ζήτημα. Θυμάται κανείς το άρθρο του Νίκολας Κέιτζ στο Vanity Fair, Ιανουάριο του 2007 με τίτλο Race Against Terror (http://jagmire.blogspot.com/2009/06/race-against-terror-by-nicholas-gage.html); Είναι γραμμένο σαν αστυνομικό διήγημα προσαρμοσμένο στο αμερικάνικο κοινό, έτοιμο για χολιγουντιανή σεναριοποίηση, έχει:
α. τον ηρωικό attοrney general (Ντε Νίρο; Πατσίνο; )
β. τον άτεγκτο νεαρό DA (Λεονάρδος ντι Κάπριος)
γ. τον αστυνόμο- λαγωνικό, "street-smart veteran of the homicide bureau" (ο Τζακ Νίκολσον κι ο Κλιντ Ήστγουντ έχουν μεγαλώσει, οπότε ας πούμε Χάρβει Καϊτέλ)
δ. τον άνθρωπο από τη Σκότλαντ Γιάρντ (ελλείψει του Ντέηβιντ Νίβεν, Ντάνιελ Ντέι Λιούις, φυσικά)

Στο ρόλο του Γιωτόπουλου ο Κέβιν Σπέισι.
Σάββας Ξηρός ο Μπενίσιο ντελ Τόρο.
Μοιραία γυναίκα της ταινίας η Εύα Μέντες (στριπτιζού - για το μουσικοχορευτικό με ολίγη από μπουτάκι με ντεκόρ υπόκοσμο)
Γκεστ σταρ στο ρόλο του παπα-Ξηρού, αναβαθμισμένου σε αρχιεπίσκοπο φυσικά, γιατί εδώ είναι Χόλιγουντ δεν είναι παίξε γέλασε, ο Τζέρεμης ο Άιρονς, γιατί πλέον μόνο με μούσι βλέπεται και του παν τα ράσα.
Σπεσιαλ γκεστ σταρ η Κατρίν Ντενέβ στο ρόλο της Άννας.

Με όλους αυτούς για Σκορτσέζε το βλέπω το πράμα.

Εννοείται ότι θα γίνουν βελτιώσεις, είπαμε ήδη μία με τον παπά. Άλλη, με συγχρηματοδότηση ΕΟΤ, θα δείχνει επίθεση με ρουκέτες σε κινούμενο ιχ στα Μετέωρα γιατί δε γίνεται όλες οι επιθέσεις να γίνονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.

Να την βλέπεις την ταινία και να την φχαριστιέσαι.

[nickel]

Καλημέρα. Ξεχνάς ότι και η τρομοκρατία μας και η αντιμετώπισή της έχουν μια ελληνική στάμπα. Πώς να την προδώσεις και να την κάνεις Χόλιγουντ;

Δείγμα ελληνικής στάμπας:
— Στην ουσία, αυτοί είναι ουραγοί της αντίδρασης.
Υπότιτλος (0:50):
— In fact, they are the leaders.

Άντε να κάνεις rebranding μετά...

[SBE]

Καλά όταν το Χόλιγουντ θα φτιάξει το μπλοκμπάστερ θα ζητάμε τα ρέστα.

[drsiebenmal]

Το τριβιδάκι της ημέρας --επειδή έψαχνα να βρω ποια ήταν αυτή η Ιταλίδα (! :)) τραγουδίστρια...

Fran Jeffries (http://en.wikipedia.org/wiki/Fran_Jeffries) (born 1937 as Frances Makris, in San Jose, California) played the "Greek cousin" in the 1963 film The Pink Panther, in which she sang a song called "Meglio Stasera (It Had Better Be Tonight)" while she danced provocatively around a fireplace.

Meglio Stasera


http://www.youtube.com/watch?v=gjeW3zBRvBM

[Costas]

Απολαυστικό, ό,τι πρέπει πριν από κηδεία.

[SBE]

Το τριβιδάκι της ημέρας --επειδή έψαχνα να βρω ποια ήταν αυτή η Ιταλίδα (! :)) τραγουδίστρια...

Αφού όλα τα φωνήεντα τα κάνει διφθόγγους (όοου, έι, άι κλπ), ιταλίδα σου φάνηκε;

Άσχετη παρατήρηση: οι ελληνοαμερικανοί και οι απόγονοί τους είναι σε γενικές γραμμές εμφανίσιμοι άνθρωποι και ακόμα κι η πρώτη γενιά είχε βγάλει πολλούς καλλιτέχνες. Οι Έλληνες μετανάστες που έχω συναντήσει στην Ευρώπη όμως... Ασσορτί με το περιβάλλον.

[drsiebenmal]

Αφού όλα τα φωνήεντα τα κάνει διφθόγγους (όοου, έι, άι κλπ), ιταλίδα σου φάνηκε;Ναι, Ιταλίδα που το παίζει Αμερικάνα.

[Palavra]

Η αλήθεια είναι ότι εμένα μου φάνηκε ακριβώς το αντίθετο: Αμερικανίδα που το παίζει Ιταλίδα. Όχι μόνο βάσει φωνηέντων, που λέει και η SBE, αλλά και των -chi-, -gli- που δεν τα λέει με φυσική προφορά.

Άσχετη παρατήρηση: οι ελληνοαμερικανοί και οι απόγονοί τους είναι σε γενικές γραμμές εμφανίσιμοι άνθρωποι και ακόμα κι η πρώτη γενιά είχε βγάλει πολλούς καλλιτέχνες. Οι Έλληνες μετανάστες που έχω συναντήσει στην Ευρώπη όμως... Ασσορτί με το περιβάλλον.
Εγώ πάντως όσους Ελληνοαμερικάνους έχω γνωρίσει, ήταν λες και ήταν βγαλμένοι από το Γάμος αλά ελληνικά.

[SBE]

Αυτό τον καιρό προσπαθώ να δω όσες ταινίες έχασα στο σινεμά τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, είτε με τη βοήθεια της τηλεόρασης είτε με τη βοήθεια του ντιβιντιού. Δυστυχώς μόνο απογοήτευση μέχρι στιγμής:

α. Μαύρος κύκνος: γιατί δε με προειδοποίησε κανείς ότι θα δώ $^%$%#&@; Το ξέρω ότι όπου ακούς πολλά΄Όσκαρ κρατάς μικρό καλάθι, αλλά άλλο να παίρνει βραβεία μια ταινία εύπεπτη, γενικής χρήσεως και παντός κοινού, κι άλλο να βραβεύεται μια βλακεία που είχε και σενάριο εξωπραγματικό γραμμένο προφανώς από άνθρωπο που δεν έχει ιδέα πως λειτουργεί ένας επαγγελματικός θίασος και που βάζει το ένα κλισέ μετά το άλλο. Υποψιάζομαι ότι απευθύνεται σε κορίτσια κάτω των 15 που ενθουσιάζονται με την ιδέα της μπαλαρίνας, όχι του μπαλέτου. Όσο για την πρωταγωνίστρια σε μία μόνο σκηνή παίζει κάπως.

β. Το δέντρο της ζωής: θέλει σινεμά. Μου άρεσε, αν και δεν είδα τις ερμηνείες που λένε οι κριτικές, κυρίως γιατί δεν είχε πολλά σημεία που χρειαζόταν να ερμηνεύσει ο ηθοποιός.

γ. Το δέρμα που κατοικώ: λοιπόν, ο Μπαντέρας παίζει καλύτερα στη γλώσσα του και μπορεί να τον περάσεις και για ηθοποιό. Σιγά τη διαπίστωση. Κατα τ'άλλα η ταινία ήταν αηδιαστική και έπρεπε να είχα διαβάσει προσεκτικά το κουτί του ντιβιντιού που έγραφε contains sexual violence, gore and strong language. Η σκέψη ήταν σιγά τώρα, έχω δει κι έχω δει. Κανονικά έπρεπε να γράφει: σουρεαλιστικό ψυχολογικό θρίλερ, με εξωπραγματικά στοιχεία, αλλά με καλύτερη ατμόσφαιρα από αυτό που είδες τις προάλλες με τις μπαλαρίνες, οπότε ετοιμάσου να σου χαλάσει τη διάθεση.

δ. The Runaways: Τα πιτσιρίκια έχουν ταλέντο. Δεν αναγνώρισα καθόλου την πρωταγωνίστρια του Twilight, ίσως γιατί σε εκείνες τις ταινίες έχει το ίδιο ύφος συνέχεια, ενώ εδώ αλλάζει ύφος που και που. Η δε Ντακότα Φανινγκ είναι πολύ καλή. Η πλοκή εξελίσσεται σε εποχή που εγώ ήμουνα πολύ μικρή για να δίνω σημασία στη μουσική, μόνο τον απόηχο των σουξέ που ακούγονται στην ταινία θυμάμαι, αλλά τα κουρέματα, ντυσίματα, βαψίματα κλπ τα θυμάμαι γιατί μέναμε κοντά σε σχολείο και είχαμε δις ημερησίως παρέλαση έξω από την πόρτα μας.

ε. Αδωξοι μπάσταρδη: αυτό το είδα στην τηλεόραση ενώ έκανα άλλες δουλειές και ίσως φταίει που δεν πρόσεχα, αλλά περίμενα να είναι ψυχαγωγική παρωδία-χαζομάρα, του στυλ καθίσαμε μια παρέα να δούμε τηλεόραση και να κάνουμε πλάκα, με καλή μουσική και με κανέναν εδώ- εκεί να πεθαίνει με εξωπραγματικό τρόπο σε αργή κίνηση. Κατάληξα ότι είναι από τις λίγες ταινίες που ο καθένας μιλάει τη γλώσσα του ρόλου του και δεν συνεννοούνται με τον αυτόματο μεταφραστή του Σταρτρεκ. Διαπίστωσα ότι χαραμίζει η ταινία ένα σωρό καλούς ηθοποιούς, και ότι αξίζει μόνο για τις ερμηνείες των γερμανόφωνων. Που τελικά και γι' αυτούς ισχύει ότι και για τον Μπαντέρας: στη γλώσσα τους είναι πολύ καλύτεροι, ειδικά η Κρούγκερ που σε όλους τους Αγγλόφωνους ρόλους της είναι απλώς μια ανέκφραστη γλάστρα που μουρμουρίζει. Θα μου πεις τη διεθνή καριέρα ουδείς εμίσησε. Παρεμπιπτόντως, πολύ μου άρεσε ο πολύγλωσσος που έπαιζε τον αξιωματικό και που τον είδα πρόσφατα στην τελευταία του Πολάνσκι. Ειδικά στη σκηνή που αρχίζει να μιλάει και ιταλικά.

Και για να τελειώσω με πιο ευχάριστη νότα, είδα πρόσφατα στο σινεμά την τελευταία Μαπετοταινία και πολύ συγκινήθηκα. Η ταινία δε λέει και πολλά πράγματα μέχρι το σημείο που ξεκινάει το σώου, αλλά ακούγεται τόσες πολλές φορές στην ταινία "σας θυμάμαι από μικρός", που έ, ναι, κάτι σε πιάνει όταν το ακούς.

[Elsa]

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη για τα α,γ,ε που είχα δει και, έχεις δίκιο, έπρεπε να προειδοποιήσω κι εσάς... Το τρίτο μάλιστα δεν άντεξα να το δω ούτε ως τη μέση. Το δέρμα, ναι, πολύ μπλιάξ!
Θα ψάξω να βρω τη Μαπετοταινία!:D

[VickyN]

Είδε κανείς το ''Tinker, Tailor, Soldier, Spy";

Όταν πολύγλωσσος σήμαινε ακόμα κατάσκοπος.

[SBE]

Μάπετς, στο σημείο που πάει να αρχίσει η παράσταση με το γνωστό τραγούδι οι δυο γέροι παίρνουν τις θέσεις τους και λέει ο ένας (με τα γκρίζα φρύδια) στον άλλο με το μουστάκι:
- Τριάντα χρόνια ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή.
- Όνειρο το λες αυτό ή εφιάλτη;

Σε ένα άλλο σημείο εμφανίζεται η Σελίνα Γκόμεζ και λέει "δεν ξέρω ποιοί είσαστε, αλλά ο ατζέντης μου μου είπε να έρθω εδώ". Ό,τι θα πούνε δηλαδή όλα τα δεκεξάρικα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό το φρούτο, αλλά όλα τα πουρά μου είπαν να πάω να το δω.

Μάλιστα επειδή πήγα στο σινεμά στην παράσταση των εννέα και είχε γίνει κάποιο λάθος και μόνο στο ιντερνέτ έβλεπες ότι είχε Μάπετς στο πρόγραμμα ενώ στα έντυπα, καθώς και στη βιτρίνα του σινεμά δεν φαινόταν, στην αίθουσα ήμουνα μόνο εγώ κι ένας άλλος τύπος, ούτε καν πέντε άτομα, όπως τότε που είχαμε πάει να δούμε με κάτι συμφοιτητές την Εγκατάλειψη του Κοντσαλόφσκι στην κινηματογραφική λέσχη της ΦΕΞ (και φύγαμε στα μισά της ταινίας). Σαν παλιό σινεμά, που βλέπεις το σκηνοθέτη και τον παραγωγό να βλέπουν την ταινία μόνοι τους.

[SBE]

Είδε κανείς το ''Tinker, Tailor, Soldier, Spy";

Όταν πολύγλωσσος σήμαινε ακόμα κατάσκοπος.

Το είδα το φθινόπωρο που βγήκε και μου άρεσε πολύ. Ώρες ώρες δεν καταλάβαινα τιστοδιάλο λέγανε με τα συνθηματικά τους. Αλλά με πήγε πίσω στο σινεμά της εποχής που οι κακοί ήταν οι Ρώσοι και κυκλοφορούσαν δηλητηριασμένες ομπρέλλες και όλοι μίλαγαν με αποφθέγματα του στυλ "οι γερανοί πετούν τα μεσάνυχτα" και "το καλοκαίρι είναι βροχερό στο Κίεβο"

Είχε κι αυτή την ατμόσφαιρα της παλιάς δημόσιας υπηρεσίας που την πρόλαβα κι εγώ στην Αγγλία.

[JimAdams]

Το είδα πριν λίγο καιρό. Αρκετά καλή, αλλά γενικά μ'αρέσουν τέτοιου στυλ φιλμάκια, συν ότι εκτιμώ βαθύτατα τον Γκάρι Όλντμαν, άρα η αντικειμενικότητα πάει περίπατο! Θύμιζε όντως σινεμά εποχής, που λέει και η SBE, και επιπλέον κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άγγλοι πρέπει να λατρεύουν σε βαθμό βίτσιου να φτιάχνουν ταινίες εποχής, μόνο και μόνο για να βρίσκουν όλα αυτά τα vintage πραματάκια.

[SBE]

Και γιατί δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεις παλιά πράγματα εδώ. Οι άνθρωποι δεν πετάνε τίποτα.

[JimAdams]

Είδα το Μεθυσμένο Ημερολόγιο (Rum Diary), βασισμένο σε μυθιστόρημα του Hunter S.Thompson.

Καλογυρισμένο, ωραίες ερμηνείες, με τον Τζιοβάνι Ριμπίζι να ξεχωρίζει (για μένα) αν και κινείται στα όρια του γραφικού. Μην περιμένετε να δείτε κάτι σαν το ''Φόβο και παράνοια στο Λας Βέγκας'', ούτε κατά διάνοια. Ο Bruce Robinson (Withnail & I), το χειρίζεται λιγότερο ντελιριακά, πιο ρεαλιστικά και ήπια, χωρίς όμως να χάνεται και ο αυθορμητισμός και η τρέλα που πάντα χαρακτήριζε τα έργα και τις ημέρες του θείου Χάντερ. Γενικά μου άφησε καλή εντύπωση.

Κρέντιτς στον Μάικλ Ρίσπολι και τον Ρίτσαρντ Τζέκινς.

[Costas]

Φιλμοκριτική για το Attenberg (http://movies.nytimes.com/2012/03/09/movies/attenberg-is-athina-rachel-tsangaris-debut-feature.html?nl=todaysheadlines&emc=edit_th_20120309) (δεν το 'χω δει) από τη New York Times. Καταλήγει:

Though it makes no reference to the current economic and political crisis in Greece, “Attenberg” is suffused with a sense of malaise — of stasis, if you prefer a Greek word — that way well reflect the contemporary national mood. It depicts a reality in which religious and secular structures of meaning have collapsed, in which motivation is in short supply, but in which life must nonetheless go on.

[Costas]

Το Newsletter της dGenerate Films (ειδικεύεται στις κινέζικες ταινίες) έχει ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ (http://hosted.verticalresponse.com/923225/330095fa6b/TEST/TEST/). Επίσης, πολύ μου άρεσε η φωτογραφία (http://dgeneratefilms.com/academia/beijing-besieged-by-garbage-photo-essay-by-wang-jiuliang/) όπου τα αεροπλάνα καθρεφτίζονται μέσα στα νερά της λίμνης της χωματερής.

[Elsa]

Όσοι αισθάνεστε υπερβολικά αισιόδοξοι μετά την χτεσινή πανυγηρική, μεγαλειώδη νίκη του κ. Βενιζέλου :rolleyes: και σας στραβοκοιτάνε οι γειτόνοι σας, ορίστε κάτι που θα σας προσγειώσει: Δείτε το "Detachment (http://www.imdb.com/title/tt1683526/)", του Tony Kaye (φοβερή φυσιογνωμία! (http://www.imdb.com/name/nm0443411/)) που είχε σκηνοθετήσει εκείνα τα καταπληκτικά "Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (http://www.imdb.com/title/tt0120586/)". Είναι και η τραγική φάτσα του Adrien Brody που βοηθάει, αλλά είναι και το σενάριο κι η σκηνοθεσία, θα έρθετε στα ίσα σας, εγγυημένα. Όσοι από σας είστε δάσκαλοι ή γονείς εφήβων, χμ, με το μαλακό, μπορεί να σας πέσει πιο βαρύ.
Προτείνω ανεπιφύλακτα να το δει ο νέος υπουργός παιδείας, νομίζω πως η προκάτοχός του ονειρεύεται κάτι τέτοιο για τα σχολεία μας, μπορεί να πάρει τίποτα ιδέες...
Αναρωτιέμαι πώς θα μεταφραστεί ο τίτλος στα ελληνικά.

http://www.youtube.com/watch?v=w7lBleOF9Pw

[nickel]

Ξέρεις, Έλσα, ότι μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες και βλέπω χωρίς δεύτερη κουβέντα όποια ταινία προτείνεις. Αλλά, πότε πότε, πρότεινε και καμιά κωμωδία. (Παρέμπ, και για τον Άρτιστ, ίδια γνώμη με τη δική σου. Σήμερα μάλιστα έφαγα και μια μιλφέιγ ίδια με την ταινία, αριστούργημα όσην ώρα την έτρωγα.)

Επειδή η Αποστασιοποίηση δεν έχει καμιά ποίηση, θα το έλεγα Αποστάσεις. Όσοι έχουμε την παραμικρή ευαισθησία, κουβαλάμε και λίγες (ή πολλές) ενοχές για αυτές τις αποστάσεις, τις τάφρους που προστατεύουν τα κάστρα μας.

Ωστόσο, δεν θα μπέρδευα εδώ τους υπουργούς παιδείας. Το κεντρικότατο για μένα μήνυμα της ταινίας βγήκε στις σκηνές όπου λένε και ξαναλένε (μη διαβάσετε αν σκοπεύετε να δείτε την ταινία): «Where are the parents?».

[Elsa]

Ξέρεις, Έλσα, ότι μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες και βλέπω χωρίς δεύτερη κουβέντα όποια ταινία προτείνεις. Αλλά, πότε πότε, πρότεινε και καμιά κωμωδία.
Περίμενε να δω τη Μαπετοταινία που σύστησε η SBE, τότε! :-)
Πάντως, δε φταίω μόνο εγώ και η κακή μου διάθεση, νομίζεις πως βγαίνουν και τίποτα καλές κωμωδίες; :s

[nickel]

Τα είδα τα Μάπετς, δεν θα τα έβλεπα; Ήθελε κάνα δυο κλικ παραπάνω για να γίνει καλή κωμωδία. Πατάει στα σίγουρα και φθαρμένα και συνέχεια φοβάσαι ότι θα γλιστρήσει και θα φάει τη μούτρα της και τελικά το κατόρθωμά της είναι που, αν βάλεις και μια καλή μελό σκηνή στο τέλος, δεν τρώει τα μούτρα της.

[SBE]

Αμάν βρε νίκελ, τι άλλο θες πια; Κωμωδίες καλές που να ξελιγώνεσαι στα γέλια δε βγαίνουνε και τόσες. Κωμωδίες με μερικές αστείες σκηνές πολλές. Αλλά καλύτερα να δεις τηλεόραση για κωμωδία.
Λοιπόν, για τους λάτρεις των ντοκυμανταίρ προτείνω το Σέννα. Είναι πολύ καλό ντοκυμανταίρ και μαθαίνεις και έμαθα και πολλά που δεν ήξερα για τη Φόρμουλα 1 και τον Σέννα. Όπως π.χ.:
α. ότι ο Σέννα ήταν γόνος εύπορης οικογένειας
β. ότι το ίδρυμά του ασχολείται με την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού στη Βραζιλία
γ. ότι από τότε που πέθανε μέχρι τότε που γυρίστηκε το ντοκυμανταίρ δεν είχαν ξανασυμβεί θανατηφόρα ατυχήματα στη Φ1 (πήραν τα μέτρα τους)
και τέλος κατάλαβα γιατί η μητέρα μου όποτε τον αναφέρανε έλεγε "ωραίο παιδί".

[Cadmian]

Δεν ξέρω αν θα'ναι του γούστου σας, αλλά αυτή φαίνεται καλή (http://www.superdemetrios.gr/).

[nickel]

Εγώ λέω να πάω να δω τους Άθικτους.

http://www.imdb.com/title/tt1675434/

[SBE]

Τι να σου πω. Τις προάλλες πήγα και είδα τον Μπελαμή, αυτόν που στο σήκουελ θα τoν δείχνουν να μεταναστεύει στην Ελλάδα και να ανοίγει ουζερί.
Ωραίες οι ηθοποιοί της ταινίας, ακόμα κι η Ούμα που με τρόμαξε με το άγριο ρετουσάρισμα που έχει κάνει (γιατί πάνε και χαλάνε τη φάτσα τους; ), και διαφωνώ με τους κριτικούς που είπαν ότι ο πρωταγωνιστής παίζει άσχημα αντιθέτως, παίζει τον αδιάφορο και τον πέρα βρέχει μια χαρά. Αλλά το σενάριο χάνει από πολλές μεριές και απέτυχε η προσπάθεια να συμπυκνώσουν το μυθιστόρημα σε μιάμιση ώρα ταινία. Όλα γίνονται το ένα μετά το άλλο χωρίς να φαίνεται πουθενά καμιά εξέλιξη.

[nickel]

Εγώ λέω να πάω να δω τους Άθικτους.

http://www.imdb.com/title/tt1675434/
Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν μπορούμε να γελάσουμε πια παρά με τα χάλια μας. Αλλά να μη σας το χαλάσω.

[nickel]

Ας ξαναγυρίσουμε στις σοβαρές ταινίες:

Monsieur Lazhar (http://en.wikipedia.org/wiki/Monsieur_Lazhar), υποψηφιότητα του Καναδά για το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας (που καλώς το πήρε ο Χωρισμός).

Movie review aggregator Rotten Tomatoes indicated Monsieur Lazhar held an average rating of 100% on nine reviews with an average 9/10 score as of 9 March 2012.

Στο βιντεάκι, το μουσικό θέμα των τίτλων στο τέλος. Αν το αφήσετε, ακολουθεί και άλλη μουσική από ταινίες.


http://www.youtube.com/watch?v=Z4XTV66Cljk&feature=results_main&playnext=1&list=PL0FAF1DFF1044BFB0

[Elsa]

Είδες που γυρνάς στα σοβαρά; Και μετά λες για μένα :p
Στα υπόψη λοιπόν, ο κύριος Λαζάρ.

Μερικές στα γρήγορα,από μένα, γιατί είδα πολλές μαζεμένες και ξεχνάω.
-Δύο γαλλικές που μου άρεσαν:
Μια φρέσκια "Το αγοροκόριτσο (http://www.imdb.com/title/tt1847731/)" και μια παλιότερη, "Στην αρχή (http://www.imdb.com/title/tt1198385/)", που όσο κι αν φαίνεται απίστευτο πρόκειται για αληθινή ιστορία.
-Μου άρεσε επίσης και το βελγικό Παιδί (γιατί όχι χαμίνι; ) με το ποδήλατο (http://www.imdb.com/title/tt1827512/), των γνωστών αδελφών Dardenne (κι όχι Ντιπόν και Ντυπόν)
-Μια καλογυρισμένη και τρυφερή στο βάθος, ταινία για τη σχέση πατέρα-γιου: The Music Never Stopped (http://www.imdb.com/title/tt1613062/).

Έχει δει κανείς την "Επικίνδυνη μέθοδο (http://www.imdb.com/title/tt1571222/)";

[nickel]

Το Χιούγκο (http://www.imdb.com/title/tt0970179/) ήταν μια πραγματική αποκάλυψη και λυπάμαι που δεν το πήρα έγκαιρα χαμπάρι να πάω να το δω σε 3D. Μια αποκάλυψη επίσης ήταν ότι ο Μελιές προφέρεται Μελιές — τόσα χρόνια τον έλεγα Μελιέ...

Για τους φιλομαθείς: Georges Méliès (http://en.wikipedia.org/wiki/Georges_M%C3%A9li%C3%A8s)

Λεπτομέρεια για την ταινία:
The opening track shot of the city ending at the train station was the very first shot designed and it took one year to complete. It required 1000 computers to render each frame required for the shot.

[Alexandra]

Μια αποκάλυψη επίσης ήταν ότι ο Μελιές προφέρεται Μελιές — τόσα χρόνια τον έλεγα Μελιέ...

Για τους φιλομαθείς: Georges Méliès (http://en.wikipedia.org/wiki/Georges_M%C3%A9li%C3%A8s)

Χαχα... Εγώ το ήξερα. Δεν το είχα πάρει χαμπάρι ότι δεν το ήξερες να σε διορθώσω :)

[nickel]

Είδα για πρώτη φορά το Pygmalion (http://www.imdb.com/title/tt0030637/) του 1938 (το βιβλίο το έχω διαβάσει άπαξ, το My Fair Lady πρέπει να το έχω δει πάνω από δυο ντουζίνες φορές). Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλό (δεν είχα δει ότι στο IMDB έχει κατά τι μεγαλύτερη βαθμολογία από το μιούζικαλ). Αλλά κυρίως έχει όλες τις αλλαγές, τις σκηνοθετικές εμπνεύσεις και τις μανιέρες που αξιοποίησε το θεατρικό και στη συνέχεια το κινηματογραφικό μιούζικαλ. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Μπέρναρντ Σο (και πήρε το σχετικό Όσκαρ, με το οποίο μπήκε στο βιβλίο Γκίνες ως ο μοναδικός θνητός που έχει πάρει και Νόμπελ και Όσκαρ). Άλλαξε το τέλος (για να προσαρμοστεί στις κινηματογραφικές ανάγκες για χάπι εντ), αλλά κράτησε το «Not bloody likely» του πρωτοτύπου (είναι η πρώτη αγγλική ταινία όπου ακούγεται το bloody σ' αυτή τη χρήση). Πρόσθεσε τη σκηνή του χορού με τον μαθητή του Χίγκινς, τον Κάρπαθι, μέχρι που διάλεξε και την πρωταγωνίστρια (που δεν είναι Όντρεϊ Χέμπορν, αλλά παραμένει συγκρίσιμη αξία – κι ας ήταν η δεύτερη μόλις ταινία της). Την ταινία τη σκηνοθέτησε, μαζί με τον πρωταγωνιστή Λέσλι Χάουαρντ, ο Άντονι Άσκουιθ, γιος του αρχηγού των Φιλελευθέρων και πρωθυπουργού της Βρετανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο.

Μπορείτε να δείτε την ταινία με υπότιτλους εδώ ή αναζητήστε την σε κάποιο κατεβασάδικο.


http://www.youtube.com/watch?v=tmdPj_XbF30

[pidyo]

Για τους φιλομαθείς: Georges Méliès (http://en.wikipedia.org/wiki/Georges_M%C3%A9li%C3%A8s)
Ο ήρωάς μου. Είναι εντυπωσιακό πόσο καλά (παρά τον παιχνιδιάρικο τρόπο του) και πόσο νωρίς κατάλαβε κάποιος τις εντελώς νέες τεχνικές και αισθητικές δυνατότητες του νέου μέσου.

[Elsa]

Κάτι για τον Nickel που παραπονιέται ότι προτείνω πάντα ψυχοπλακωτικά: Medianeras (http://www.imdb.com/title/tt1235841/), μια ταινία φρέσκια, έξυπνη, μοντέρνα, αστεία, αλλά και βαθιά, τρυφερή, αληθινή, σαν τη ζωή. Από έναν νέο σκηνοθέτη, που πρέπει να αγαπάει πολύ την -άσχημη- πόλη του, το Μπουένος Άιρες, το οποίο μου θύμισε υπερβολικά την Αθήνα. Έχει και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.
Δεν πρέπει να έχει παιχτεί στην Ελλάδα.
(Οι ταινίες που εμφανίζει το imbd σαν σχετικές, στο "People who liked this also liked...", καμία σχέση!)


http://www.youtube.com/watch?v=fPc9D5eLLig


http://www.youtube.com/watch?v=jF5alXD18pQ

[nickel]

Το Sidewalls ήταν ήδη στη λίστα αναμονής και μόλις ανέβηκε πολλά σκαλιά και μπήκε στα προσεχώς. Τίποτα δεν θέλω περισσότερο από μια ματιά στις αθηναϊκού τύπου πολυκατοικίες...

[Costas]

Ένα άρθρο από το Senses of Cinema για την αγαπημένη μου Έκλειψη (http://sensesofcinema.com/2012/cteq/leclisse/), του Αντονιόνι (1962). Έχω άπειρα χρόνια να τη δω κι έτσι δε θυμάμαι αν είχε το τέλος που περιγράφει το άρθρο (τα παχιά δικά μου):

No film has contained a greater sense of ineffable calamity. This is most completely captured in L’eclisse’s final eight minutes of images, a climax that Amos Vogel (in his crucial book Film as a Subversive Art) very correctly termed “monstrous”, since it signifies a horror beyond the imagination of much of the fantastique. This conclusion, excised from many prints as irrelevant, consists of largely empty, near-dusk street scenes in the EUR suburb. Piero and Vittoria have vanished, since their trysts are finally suggested to us as irrelevant, merely a tiny moment in a world at the precipice. In their place, we are offered images of barren lots and empty EUR avenues, street lights, a rustic fence where the couple once stood, a leaking water barrel, a passing bus, people staring (perhaps in desperation), a man reading a newspaper whose headline reminds us of the nuclear anxieties that marked the film’s production era – still relevant in our own age, as disaster threatens the planet on various fronts. A glaring streetlight fills the screen, then burns out to be replaced by “FINE” and blackness.

[nickel]

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να την ξανα (http://tinyurl.com/cfrcpbk)δούμε.

[Elsa]

Κάποιος νομίζω είχε συστήσει πρόσφατα εδώ "τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο" (http://www.imdb.com/title/tt1852006/), αλλά η αναζήτηση δεν μου δουλεύει για να τον ευχαριστήσω προσωπικά. Την είδα μόλις, και τη συστήνω κι εγώ με τη σειρά μου, ανεπιφύλακτα! Εξαιρετικές ηθοποιίες, πολιτικός λόγος, προβληματισμοί που πιάνουν κι εμάς εδώ, όλα του σωστά και σε σωστές δόσεις... αριστούργημα!

[Costas]

Δυο λόγια για τον (διωκόμενο) Κινέζο ντοκιμαντερίστα Ying Liang (http://www.fandor.com/blog/video-law-and-disorder-in-ying-liangs-the-other-half/) και το έργο του. (fandor)